ღ•*♥*•ღ ماه رمضان در طپش قلم شاعران ღ•*♥*•ღ

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

دوش بر گوشم رسيد اين مژده از جان آفرينم
کايد از ره آن نگار دلنواز و نازنينم
گفتم اي مه از کدامين آسمان باشي؟ بگفتا
شمس ايوان ولايت، عُروَة الوثقاي دينم
من همان ماه تمامم، جلوه ي ماه صيامم
شاهد صلح و قيامم، وجه رب العالمينم
طاعات قبول*عيدتون مبارک

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

یا اله الخلق یا رب الفلق
ای خدای انجم و شمس و شفق

از تو می خواهم در این ماه شریف
چشم پوشیدن ز جرم ما سبق

شان ما عصیان و غفران كار تو
لا تواخذنا بذنب قد محق

گر بیاید اخذ و دقت در میان
چون كند خلقی كه باشد از علق

وا گذار از لطف، ما را این زمان
از خطا و لغزش حال شبق

از گناهانی كه در ایام عمر
روزها كردیم و در لیل غسق

ای خدا از من بلاها دور كن
می نكن ما را نشان طعن و دق

نیست ما را طاقت رنج و بلا
حفظ كن ما را ز شر ما خلق

دور فرما آفت از ما بندگان
گر چه می باشیم كلا مستحق

حق شان و عزت و جاهت قسم
ای كه عزّ مسلمینی از سبق

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

زینت آغوش زهرا


ماه ما در نیمه ماه خدا پیدا شده
بنگرش ماه خدا روشن ز ماه ما شده
گشته در این ماه یك ماه مبارك تابناك
زین سبب ماه مبارك ماه بى همتا شده
آفتاب و ماه از نور جمالش مستنیر
قامت چرخ از قیام قامت او تا شده
روح و ریحان محمد سرو بستان على
زینت آغوش ناز زهره زهرا شده
سبط اكبر ، سرور جمع جوانان بهشت
كز ازل فرمان فرماندارى اش امضا شده
خسرو شیرین زبان و شهد لب شكر سخن
نوبر و نوشین روان و نوگل و زیبا شده
نام نیكویش حسن ، خلقش حسن ، خویش حسن
حسن سر تاسر ، ز پا تا سر ، ز سر تا پا شده
آنچه خوبان جهان دارند از حسن و جمال
جمله در وجه حسن بر وجه احسن جا شده
شه شده شهزاده گشته، ره شده رهبر شده
سر شده سردار گشته ، مه شده مولى شده
مجمع اسماء حسنى را كه ( فادعوه بها) ست
مظهر نص ( له الاسماء والحسنى ) شده


شاعر: فکرت خراسانی

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

شب قدر رمضان گرچه بسی پر قدر است

دارد این ماه ولیکن سحری بهتر از این
چونکه در نیمه این مه پسری زاد بتول
کس نزاده است و نزاید پسری بهتر از این
رمضان! ‌ای که دهی مژده میلاد حسن!

به خدا نیست به عالم خبری بهتر از این
مجتبی لؤلؤ تاج «مَرَج البحرین» است
نیست در رشته خلقت گهری بهتر از این
رست پیغمبر از آن تهمت ابتر بودن
نیست بر رشته طوبا ثمری بهتر از این
بگذر آهسته‌تر ‌ای ماه حسن!‌ای رمضان
عمر ما را نبود چون گذری بهتر از این
گرچه مشمول عنایات تو بوده است «حسان»
یا حسن کن به محبان نظری بهتر از این

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

ای خدا ای خالق جن و ملك
ای مدیر خلق عالم تا سمك


كن تو ما را روزی اندر ماه صوم
طاعت اهل خشوع و ذوالحنك


نمره طاعات خوبان در جهان
چون علی آن شاه مغصوب الفدك


مثل طاعت های ارباب خشوع
كه رود صوت دعاشان تا فلك


خوش به حال آن جماعت كز كرم
حق تعالی جرمشان بنموده حك


گر چه اول امتحان بنمودشان
هر یكی زار و گهی سنگ محك


ای خدا ده شرح صدری این زمان
نیستم من قابل چوب كنك


باز گشتی كرده، آیم سوی تو
تا نگشته ستر ظاهر منتهك


بر امان و امن و الطافت قسم
ای امان خائفین بی ریب و شك

[خادمه زینب کبری(س)]

اي در غرور نفس به سر برده روزگار
برخيز ، كاركن ، كه كنونست وقت كار

اي دوست ! ماه روزه رسيد و تو خفته‌اي
آخر زخواب غفلت ديرينه سر برآر

سالي دراز بوده‌اي اندر هواي نفس
ماهي ، خداي را شو و دست از هوا بدار

پنداشتي كه چون بخوري ، روزه تو نيست
بسيار چيز هست جز آن شرط روزه‌دار

هر عضو را بدان كه به تحقيق روزه‌اي است
تا روزه تو روزه بود نزد كردگار

اول نگاه دار نظر ، تا رخ چو گل
در چشم تو نيفكند از عشق خويش خار

ديگر ببند گوش زهر ناشنيدني
كز گفت‌وگوي هرزه شود عقل تار و مار

ديگر زبان خويش كه جاي ثناي اوست
از غيبت و دروغ فرو بند استوار

ديگر بسي مخسب كه در تنگناي گور
چندانت خواب هست كه آن هست در شمار

ديگر ز فكر آينه دل چنان بكن
كز غير ذكر حق نشيند برو غبار

اين است شرط روزه اگر مرد روزه‌اي
گرچه ز روي عقل يكي گفتم از هزار



شيخ فريد‌الدين عطار

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

یا كریم الصفح یا رب الجلیل
ای كه بهر ذات پاكت نی عدیل


كن نصیب من چنین ماه عزیز
وفق و همراهی بهر نیك و اصیل


حشر با خوبان بفرما قسمتم
گر چه می باشند در دنیا قلیل


خلطه و آمیزشم باشد مدام
با كسی كو هست ذوالفعل الجمیل


از بَدانم دور فرما ای خدا
مردم معیوب بی اصل علیل


حشر با اشرار را قسمت مكن
هیچگه یا رب بر این عبد ذلیل


منزلم ده در بهشت جاودان
جنت الفردوس و نزد جبرئیل


خوش به حال آن كه در دارالقرار
عاقبت منزل كند بی قال و قیل


گر به فضلت لطف سازی چون شود
فیض ها بسیار داری زین قبیل


حق وحدانیتت بدهم قسم
یا اله العالمین انت المقیل

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

رمضان آمد و روان بگذشت

بود ماهی به یک زمان بگذشت

شب قدری به عارفان بنمود

این معانی از آن بیان بگذشت...

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

ای خدا ای رب رحمن و رحیم
ای خدا ای خالق عرش عظیم

رهنمائی كن تو ما را این زمان
سوی شغل خوب و راه مستقیم

صالح اعمال را آرم به جای
كارهای نیك را باشم ندیم

هم بر آور اندر این ماه صیام
حاجت و آمالم ای حی قدیم

آرزوهایم تو می دانی و بس
جز تو كس نبود به حاجت ها علیم

بر در لطفت مقیم و معتكف
همچو باب غار و اصحاب رقیم

تا بر آید حاجتم از فضل تو
یا غنی و یا وفی و یا حكیم

نیستی محتاج تفسیر و سوال
عالمی بر حال اشخاص فهیم

ای تو دانا بر جمیع آنچه هست
در میان سینه ها مطلب مقیم

حاجت این عبد محتاج ذلیل
باغ فردوس است و انواع نعیم

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

کوله بارت بر بند

شاید این چند سحر فرصت آخر باشد

که به مقصد برسیم

بشناسیم خدا و بفهمیم که یک عمر

چه غافل بودیم ،
میشود آسان رفت

میشود کاری کرد که رضا باشد او .

ای سبک بال ،
در دعای سحرت ،

هرگز از یاد نبر ،

من جا مانده بسی محتاجم . . .