فاطمه علیها السلام واژه بی خاتمه

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

هر چه باشد، هر که باشد،
گو که «اله» دانندش،
و «معبود»،
و «محبوب»،
تا که تنها باشد یک «آری»،

[ صفحه 84]

آنهم در برابر «یکی»،
و آن نباشد، جز الله!
و راستی که چه «مقدس» باشد،
همین «نه»
که هر کجا باشد،
یکی «آری» را به دنبال دارد،
و آن «خدا» ست،
و مگر خواهد شدن که در دیگر جای این «نه» باشد،
و آن «آری» نباشد،
یا به دیگر سخن این «فاطمه» و «علی» باشند،
اما «خدای» نباشد،
و یا نباشند،
اما خدای باشد!
هرگز!!!
یادش بخیر باد!!
در آستان «بخت» بود،
پدرش گفت،
دخترم، فاطمه!
پسر عمت علی- ع- تو را «خواستگار» است،
پاسخت می‌خواهم!
فاطمه‌اش- ع- پدر را احترام داشت،

[ صفحه 85]

و بگفت: تا «نظر» شما چه باشد؟!
پیامبرش- ص- فرمود:
اذن الله فیه من السماء،
خدا از آسمان اجازت فرمود،

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و فاطمه- ع- در همان حال که تبسمیش بر لب‌ها بود، بگفت:
رضیت بما رضی الله و رسوله!
خوشنودم به آنچه که خدای و پیامبرش- ص- برایم رضایت دارند!
رضیت بالله ربا،
و بک یا ابتا نبیا،
و بابن عمی بعلا،
خوشنودم که خدای «پروردگار» من است،
و تو ای پدر! مرا «پیامبر»،
و پسر عمم «شوهر».
و آنگاه پدرش گفت:
فاطمه‌ام!
«علی»- ع- از برایت «شوی» است،
شویی «خوب»!
و خوبتریش سراغم نیست،
و تو را تا قیامت همتایی نخواهد بودن جز «او».
و او نیز نتواند یابیدن، همتایی را، جز «تو»،

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و راستی که همتای الف،
جز الف، چه تواند بود؟!
و فاطمه را می‌گویی!
گویی شاگردی به مکتب آمده،
و چه با ادب،
و چه با وقار، به شنیدن بود،
شنیدن حرف‌ها،
حرف‌های پیرش،
پیامبرش،
پدرش،
همان اوستادش را،
که می‌گفتش:
دخترم!
بر شویت «هیچ»،
و «هیچگاه»، سخت مگیر!
اراده‌اش را به «اطاعت» باش!
و از حاجات دنیاوی، چیزیش مخواه!
که آزاد مرد است،
و قرار بر کف آزادگان نگیرد مال!
و براستی که اطاعتش را هم داشت،

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و چه تسلیم!
و می‌شنیدم که یکی روز،
شویش را می‌گفت:
البیت بیتک
و الحره زوجتک،
افعل ما تشاء! [19] .
علی جان!
خانه، خانه تست،
و من نیز همسرت،
هر آنچه می‌خواهی بخواه!
و نیز هیچش نخواست، «حاجات» دنیاوی را،
و چه «تحمل» داشت،
و چه «شائق» به استقبال می‌رفت، تمامت «مشقت» ها را!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

یکی روز بود که می‌گفت:
به خداوند سوگند!
سه روز است غذایی نخورده‌ایم،
و فرزندانم، حسن- ع- و حسین- ع- نیز از فرط «گرسنگی» بی‌قرار می‌کردند،
و خسته،
و مانده،
چونان پرکنده جوجه‌ها از گرسنگی به خواب رفته‌اند! [20] .
و می‌گفت:
پنج سال تمام است که فرش خانه ما یکی پوستین

[ صفحه 88]

گوسپند است!
و آن،
روزها از آن شتر،
که بر آن علف‌ها را می‌خورد،
و شب‌ها از آن ما،
که بر آن به خواب می‌رویم!
و زیر سر ما یکی بالش است، از «چرم»،
که پر شده است از «لیف» خرما! [21] .
و رواندازمان عبایی است که اگر بر سر بگیریم پاهامان نمایان است،
و اگر پاهامان را بپوشانیم سرهامان پیداست!
و بازش روزی دیگر بدیدم که می‌گفت:
و الله اصبحت وجعه و قد اضربی الجوع،
به خدای سوگند در حالتی صبح نمودم شب را که گرسنگی‌ام آنچنان بود که مرا زیان رسانید،
و کاست، توانم را!
و آن روز «علی»- ع- او را گفت:
فاطمه جان غذائیت هست، آیا؟!
با پاسخ گفتش:
و الذی عظم حقک،
ما کان عندنا منذ ثلاث؛

[ صفحه 89]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

به آن خداوند که حق و قدر تو را بزرگ شمارید سوگند، سه روز است که غذایی کافی نیست ما را،
و علی- ع- فرمودش:
چرا مرا نگفتی؟!
و به پاسخش گفت:
کان رسول‌الله- ص- نهانی ان اسئلک شیئا،
و قال لی لا تسالینی ابن عمک شیئا،
ان جاءک بشی عفوا،
و الا فلا تسئلیه، [22] .
رسول خدای مرا بازداشت تا از تو چیزی بخواهم،
و مرا نیز سفارش داشت و بگفت:
دخترم چیزی از پسر عمت درخواست مکن!
اگر چیزی از برایت بیاورد بپذیر،
و الا درخواستش مکن!
واحیرتا! که با تمامت این احوال،
چه شادان بودند آن شوی، و آن بانو!
به یاد دارم که روزی،
پیامبرش می‌گفت:
دخترم!
شویت را چگونه‌اش یافتی؟!
بگفتش:

یا ابه خیر زوج،

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بهترین است بابا!
بهترین «شوی»!
و براستی هم که بهترین می‌دانستش تا آنجا که می‌گفت:
ان السعید،
کل السعید،
حق السعید، من احب علیا،
سعادت همه‌اش در دوستی است،
دوستی با علی- ع-، [23] .
و با علی تا کجا بود پیامبر دوستی‌اش، خدای می‌داند،
همینقدر می‌دانم که آن روز آنچنان گفت،
از دوستی‌اش با علی- ع-،
که دختش به وجد آمد،
و با اشتیاق تمامش گفت:
والذی اصطفاک،
و اجتباک،
و هداک،
و هدابک الامه،
لازلت مقره له،
ما عشت،
پدر جان!

[ صفحه 91]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سوگند به آن خدای،
که تو را انتخاب داشت به رسالت،
و برای هدایت انسان‌ها برگزیدت،
و هدایت بنمود، تو را،
و اسلامیان را نیز به واسطه‌ات،
تا زنده‌ام،
و جانم در بدن،
هماره اعتراف خواهم داشت، علی را، ارزش‌هاش!
و براستی که چنانش دیدم!
آنهم تا پای «جان»!
و چه خوب بیادش دارم،
در آن روز،
روز دود،
آتش،
و خون، که حتی تا به «مسجد» آمد،
و می‌گفت:
لا خلی عن باب المسجد حتی اری ابن عمی سالما بعینی [24] .
به خدای سوگند!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از درب مسجد، پایم برون نخواهم نهادن،
تا آنکه ببینم،
پسر عمم را،
با چشمانم،
و سالم!
آه که دو چشمم مباد!
که پس از آن دیدم لحظه‌هایی غمبار را،
که همه‌اش سکوت بود و اندوه،
و چه سهمگین!
که مهاجمان سنگین دل، از امام دست کشیدند، و امام، مظلوم،
و تنها، از درب مسجد بیرون می‌آمد،
و راه خانه را در پیش،
که فاطمه‌اش، سر را به شانه‌اش گذارده،
و هر دو چه گریستند!
و شنیدم که می‌گفتش:
روحی لروحک الفدا،
و نفسی لنفسک الوقا،
یا ابالحسن ان کنت فی خیر کنت معک،
و ان کنت فی شر کنت معک [25] .
علی جان!
جانم، جانت را فدا،
و سپر باد بلاهایت!

[ صفحه 93]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اگرت در خیر باشی و نیکی با توأم،
و اگر محنتی با شدت و بلایی،
نیز با تو!
و دست از تو ندارم!
و نیز نداشت دست،
تا روزی که دست برداشت،
از جان!
آری، دخترم!
او،
فاطمه را می‌گویم،
لوح دلش،
نبود،
جز نقش و خیال شویش!
که این آموخته‌اش بود،
از مکتبخانه‌ی پدرش پیامبر!
و چرا نگوید حافظ،
از زبانش که:
نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار
چکنم حرف دگر یاد نداد استادم
و این بود که یکپارچه‌اش «حمایت» بود،
و «اطاعت»، شویش را،
که چونان «درب» بود، پدرش را،
که «مدینه» ای بود از علم، [26] .