مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[خادمه زینب کبری(س)]

دارم امید عاطفتی از جانب دوست

کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

[RUHOLLAAH]

تاب بنفشه می​دهد طره مشک سای تو

پرده غنچه می​درد خنده دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز

کز سر صدق می​کند شب همه شب دعای تو

[خادمه زینب کبری(س)]

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می​کنند

چون به خلوت می​روند آن کار دیگر می​کنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می​کنند

[RUHOLLAAH]

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست

مست از می و میخواران از نرگس مستش مست

در نعل سمند او شکل مه نو پیدا

وز قد بلند او بالای صنوبر پست

[خادمه زینب کبری(س)]

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود
حلقه پیر مغان از ازلم در گوش است
بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود

[RUHOLLAAH]

دل از من برد و روی از من نهان کرد

خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهاییم در قصد جان بود

خیالش لطف​های بی​کران کرد

[خادمه زینب کبری(س)]

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

دل که آیینه شاهیست غباری دارد

از خدا می​طلبم صحبت روشن رایی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

يوسف گمگشته باز آيد به کنعان غم مخور
وين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور

گر دو روزي چرغ گردون بر مراد ما نگشت
دائما يکسان نماند حال دوران غم مخور

[نازنین رقیه* خادمه گل نرگس*]

روز ازل که سر زلف تو دیدم گفتم
که پریشانی این سلسله را آخر نیست

[خادمه زینب کبری(س)]

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است

لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست