ویژه نامه رحلت پیامبر اکرم محمد مصطفی صلوات الله علیه و آله و سلم{غروب خورشیدهدایت}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حرا خاموش و کوچه هاى بنى هاشم،
سیه پوش شدند
و کائنات، کلبه احزان و آسمان،
اشک ریزان شد.

خبر در شهر پیچید: مصطفى،
همسایه دیوار به دیوار خدا،
فخر خلقت، حرمت عالم و نگین خاتم،
تا فراسو پر کشید.

بدرود اى چکیده قرآن!
یا رسول اللّه صلى الله علیه و آله !

وقتى تو را مرور مى کنم
و به واقعه رفتنت مى رسم،
چراغ هاى واژه خاموش مى شوند؛
آن گاه تو را که بر لب مى آورم،
هزار خورشید قیام مى کنند
و در تلاطم عشقت،
دلم را روشن مى کنند.

طبیب دل هاى خسته!
اینک لب فرو بسته و زمین را
مبتلا به عطشى همیشگى کرده اى.

چه تلخ است ماجراى مبهم انسان
که به سرگردانى دنیاى پس از تو مى گرید!

یا رسول اللّه صلى الله علیه و آله ،
اى چکیده قرآن!
آخرین خطبه عشق،
غزل رفتن تو بود.

اهل زمین تا آمدند به خود برسند،
پر کشیدى و نور جمالت را
به آسمان ها بخشیدى.

«بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از شتاب باز مانده اند ثانیه های تندپای آمدن.
زمان در گیرودار تردیدی گنگ، وامانده است آمدن یا نیامدن را.

دستی نامرئی، عقربه های زنگ خورده زمان را اشارت
می کند به توقف دو منتهی الیه سکون، تا لحظه ها از راه
نرسند ناگهان ترین اتفاق تلخ تاریخ را.

آسمان در بُهتی مملو از اندوه، جامه ای سیاه بر تن کشیده است.
ستارگانش، چشمه چشمه اشک شده اند، آسمان می شنود ضجه های تلخی
را که در گوشه کنار افلاک، در گلو، سترون مانده است.

این آسمان است که می گرید.
این خورشید است که قطره قطره ذوب می شود.
این خورشید است که دل آسمان، زانوی غم بغل گرفته است و می گرید.

این ماه است که ذره ذره آب می شود، مهتابی ترین لحظه هایش را.
این ماه است که سر بر دیوار نهاده است و اشک می شود
غم و اندوه از دست دادن پدر را؛

او که نبض کائنات، با گردش سرانگشتش ضربان گرفته است. آسمان می
شنود ستاره هایی را که در کنار در ایستاده می گریند
و آخرین بارقه های امید، در چشمانشان سوسو می زند

بی هیچ نوری که زمان رسیده است، زمان رفتن رسیده است و باید رفت تا رسید.
ناله از سنگ برمی آید و جان از جسم صعود می کند.
وحی نازل می شود و روح، پرواز آغاز می کند.

«... انّا لله و انّا الیه راجعون. ..»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بی تو، مدینه، مدینه نیست

سکوت مدینه، بوی رفتن می دهد.
انگار همه دارند می روند!

پیش از تو انگار در این شهر زندگی نبود
انگار محبت و مهربانی و همدلی نبود!

تو آمدی و نزدیک خانه مستمندی خانه گزیدی؛
مسجدی ساختی برای پرستش و برای همدلی مسلمین با تو.

علی آمد، فاطمه آمد و سلمان آمد و ابوذر؛
و پس از تو، همه می روند. بی تو مدینه دیگر مدینه نیست.

چشم مبند! بگذار چشمت نگران امت بماند!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پس از تو......





چه می توان گفت از آن همه کلمه ای که در صدای
سکوت علی علیه السلام پس از تو خاموش ماندند؟

پس از تو، غیر از نفس های غمگین علی علیه السلام و
اشک های ناتمام فاطمه علیهاالسلام ، هیچ نفسی به تو
نرسید و هیچ اشکی از نام تو سرچشمه نگرفت.

بعد از تو، جز لبخندهای اندوهگین علی علیه السلام
و فاطمه علیهاالسلام ، همه لبخندها به کیسه های زر ختم شد.

چه شب ها که فاطمه علیهاالسلام به یاد تو در ماه
با گریه می نگریست و علی علیه السلام ، با بغض،
ستاره های ایوان تاریک مدینه را می شمرد.

آه، چه فرصت های عزیزی که پس از تو، بین غربت
برادرت علی علیه السلام و مسلمانان نامسلمان گم شد!

کاش سلمان ها و ابوذرها و... در باران تکثیر می شدند
تا خطبه های علی علیه السلام را عملی کنند! کاش... !

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تو پدر امت بودی




ببخش اگر نمی توانیم باری از غم هایت برداریم
و با خیال راحت، بدرقه ات کنیم!

تو وقت رفتن هم دست از رسالت برنمی داری.
دست به درگاه کبریا گشاده ای و با اشکی که پهنای صورتت
را پوشانده، شفاعت روسیاهی ما را می کنی... .

رسول خدا صلی الله علیه و آله ! ببخش!
خیلی ها مثل تو پیامبر بودند؛

اما وقتی عرصه تنگ آمد، یا امتشان را نفرین کردند
و یا ترکشان کردند؛

اما تو با تمام جهالتی که ما به خرج دادیم، پدر امت شدی
و دست از هدایتمان برنداشتی.

تنها ما نبودیم که عزیز شدیم؛
بوی هدایتت در گوش تمام تاریخ پیچیده است... .

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بی تو، مدینه، مدینه نیست





سکوت مدینه، بوی رفتن می دهد.
انگار همه دارند می روند!

پیش از تو انگار در این شهر زندگی نبود
انگار محبت و مهربانی و همدلی نبود!

تو آمدی و نزدیک خانه مستمندی خانه گزیدی؛
مسجدی ساختی برای پرستش و برای همدلی مسلمین با تو.

علی آمد، فاطمه آمد و سلمان آمد و ابوذر؛
و پس از تو، همه می روند. بی تو مدینه دیگر مدینه نیست.

چشم مبند! بگذار چشمت نگران امت بماند!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خداحافظ... سلام!



خداحافظ ای شهر!
خداحافظ ای میدان های گشوده جنگ!

خداحافظ ای خدای نخلستان و ذوالفقار
خداحافظ ای کوثر جاری، خداحافظ ای فاطمه بانوی بی قرار!

خداحافظ، گلوی گداخته و گُر گرفته دعا و نیایش، شب های های های و زار زار!
خداحافظ ای کعبه،ای نورانی مکعّب سراسر خاطره، خداحافظ!

ملائک به پیشواز آمده اند.
سلام، آسمان گسترده بالا دست، آبی بی منتها!
سلام، ملائک مقرّب خدا!

سلام، بهشتِ گسترده از خاک جدا!
سلام، عرشِ ایستاده کبریا!
سلام، ترنّم لبیک و جاری همیشگی دعا!

سلام، آفتابِ لایزال!
سلام، بوی ترانه های جاری از دهان فرشته ها!
سلام، آسمانِ یک دست، سلام!

تمام پنجره های آسمان صدایم می زنند از تمام عرش
سپیده مستدام سلام، غروب بهنگام، خداحافظ!

خداحافظ ای شعاع دردهای همیشه، ناله های همواره، اندوهان تا ابد!
خداحافظ، مکه، شعب!

سلام، خدیجه، بانوی مهربان پیش از این و پس از این؛
دست های آشنایت را لابلای درختانِ بهشت جستجو کرده ام.
سلام، هوای یک دست ایمان.

خداحافظ ای مدینه، ای شهر دیوارها و پنجره های آوار و بسته!
خداحافظ مکه، کوچه های سنگ و سیاهی و نفرت!
خداحافظ!

از هر دریچه صدایم می کنند، بهار در یک قدمی،
منتظر آغوش گشوده است.

خداحافظ خاک، سلام افلاک!

حمیده رضایی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نگران فرداها



نگران بود؛ نگران آن چه بعد از او پیش می آمد.
حتّی واقعه عظیم غدیر هم نمی توانست ضامن فرداها باشد؛

برای همین، حضرت صلی الله علیه و آله پیوسته در میان
اصحاب، ایراد خطبه می کرد و آنان را از فتنه هایی که بر اثر
مخالفت با فرموده های خویش متولد می شد،
بر حذر می داشت و گوشزد می کرد همراهی کتاب
و سنّت را تا ملاقاتشان بر سر حوض کوثر.

حضرت صلی الله علیه و آله می دانست که این مردم، زمینگیر
حماقت و کاهلی های خویشند و در میانشان کسانی هستند که
به این امر واقفند؛ کسانی که حتّی به طرفة العینی، مزه ایمان
را در ذائقه وجودشان نچشیده اند و لحظه ای رؤیای ریاست
و خلافت، فضای ذهنشان را خالی نکرده است.

حق دارد نگران باشد؛ نگران هر آن چه بعد از او پیش می آید،
نگران کسانی که حتّی در زمان روشنایی او، سعی در مخفی
ساختن نور را داشتند. آنان که با همه تاریکیشان، همواره در
برابر نصِ صریح حضرت، فقط رأی بی پایه و
جاهلانه خود را صواب می دانستند.

کسانی که سال ها در پی فرصتی بودند تا به آرزوی
دیرینه شان ـ ریاست و خلافت ـ برسند.

ملائک، بی قرار دیدار، بر بالین پیامبر صلی الله علیه و آله
چشم دوخته بودند و پیامبر خود در انتظار برادر و یاور خویش بود.

آن گاه، علی علیه السلام بر بالین حضرت حاضر شد؛ آفتاب
نگاه پیامبر، قامت علی را سمت خویش طلبید و به خویش نزدیک
کرد و نجواکنان، او را مهمان خلوت خویش ساخت.

با این نجوا، کلید خزانه علوم از میان لبان پیامبر به علی هدیه گردید.
حالا زمان عروج و وداع است.

سر مبارک پیامبر صلی الله علیه و آله میهمان دامان علی علیه السلام
است و این شاید آخرین مهمانی آنها باشد.

زهرا ـ خلاصه همه دلخوشی های پدر و پاکی های دنیا ـ نیز شاهد
بارانی این ضیافت نمناک است؛ امّا به خاطر مژده ای که از پدر
به او رسیده، صبر را در حاشیه نگاهش پیچیده است و به دیدار می اندیشد.

حالا دیگر وقت خداحافظی رسیده است.
امّا هنوز پیامبر نگران است؛ نگرانِ فرداها....

سید حسین ذاکرزاده

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اینک در امن آغوش پروردگارت آرام بگیر ای روح نیارامیده
هجرت ها و نبردها و معراج ها!

ای مرد چله گرفتن ها و موعظه خواندن ها و با جبرئیل
شبانه روز خلوت کردن ها!

ای آماج دسیسه ها و غزوه ها! ای جان به دربرده از
خنجرهای نفاق و شمشیرهای شرک و زخم خورده
طعنه های خاندان و سخره های قبیله و شهر!

دیگر تمام شد، دیگر تسلی جاودانه، پیراهن پیکر آسمان نشین توست.
دیگر تسلیت، ورد روز و شب سوگواران به جامانده در فراق توست.

تو روبه روی خداوند بنشین و بی هراس و بی ماتم باش!
بگذار قدر ناشناسان زمین، خاک مزارت را بر سر کنند
و تا صبح حشر، حسرت جگرسوزشان مستدام باشد!

اما نه، تو تاب بی عاقبت ماندن همین نامهربانان را نیز نداری.
روح برگزیده تو برای سرنوشت آنان بی قرار است.

باشد ای رسول عاشقانه من! ای که تو را از مهر خویش آفریدم
و اکنون از شفقت تو در شگفتم!

رخصت برای توست که با شفاعت دل دردمندت
رهایی بخش سرنوشت آنان باشی.
رخصت برای توست، اینک آرام بگیر!

تو در ملکوت منی؛ «فی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلیک مُقْتَدِرٍ...؛
در قرارگاهِ صدق، نزد پادشاهی توانایند.» (قمر: 55)

اینک بی هراس باش؛ چرا که
«لا یخافُ لَدَی الْمُرْسَلُونَ؛ فرستادگان، پیش من نمی ترسند.» (نمل: 10)

از آن روز که به زمین رفتی تا انسان را به راه راست بیاوری
انسان را به خانه من رهنمون شدی
از آن روز تمام فرشتگان دلتنگ تو بوده اند.

اکنون بگذار به دیدارت بیایند که از امشب، آسمان با
حضور تو مقرب تر از تمام قرن های پیش خواهد بود.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ببخش اگر نمی توانیم باری از غم هایت برداریم
و با خیال راحت، بدرقه ات کنیم!

تو وقت رفتن هم دست از رسالت برنمی داری.
دست به درگاه کبریا گشاده ای و با اشکی که پهنای صورتت
را پوشانده، شفاعت روسیاهی ما را می کنی... .

رسول خدا صلی الله علیه و آله ! ببخش!
خیلی ها مثل تو پیامبر بودند؛

اما وقتی عرصه تنگ آمد، یا امتشان را نفرین کردند
و یا ترکشان کردند؛

اما تو با تمام جهالتی که ما به خرج دادیم، پدر امت شدی
و دست از هدایتمان برنداشتی.

تنها ما نبودیم که عزیز شدیم؛
بوی هدایتت در گوش تمام تاریخ پیچیده است... .