ویژه نامه ولادت با سعادت پیامبراکرم محمد مصطفی (ص) و هفته وحدت

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعاً وَلاَ تَفَرَّقُوا
وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءًفَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ
فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً وَكُنْتُمْ عَلَى‏ شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ
فَأَنْقَذَكُم مِنْهَا كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

آل عمران -30

و همگي به ريسمان خدا [ قرآن و اسلام، و هرگونه وسيله وحدت] ، چنگ زنيد،
و پراكنده نشويد، نعمت خدا را بر خود، به يادآريد كه چگونه دشمن يكديگر بوديد،
و او ميان دلهاي شما، الفت ايجاد كرد، و به بركت نعمت او، برادرشديد.
و شما بر لب حفره اي از آتش بوديد، خدا شما را از آن نجات داد،
اين چنين، خداوند آيات خود را براي شما آشكار ميسازد،
شايد پذيراي هدايت شويد.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

مـــــژده ايـــدل كــه مـهــيــن آيـت يــزدان آمــد
مــشــعــل راه هـدا خـتــم رســـولان آمـد

تـا زنـــده پـــرچـــم تــوحـيــد بـهـر بـــام و دري
بـهـر نــابـودي اصــنـــام شــتــابـان آمــد

مـسـلـمـيـن را بـده از قـول خــــداونـــد نــويـــد
اشــرف خـلـق جـهـان نـيـر تــابـــان آمـد

خواست چون عرضه كند دين خدا را به جهان
سـويـش از امـر خـدا مـعـجـز قـرآن آمـد

ســاحـت ديـن خـدا زيـنـت و زيــور بــگـــرفـت
بـهـر اسـلام مـبــيـن صـاحـب فرمان آمد

طـــاق كـسـري بـشكست از پي تعظيم و سجود
بـجـهـان چـون ثـمـر خـالـق سـبـحان آمد

آنـكــه نــاخــوانــده كـتــابـــي و نـديـده اســتـــاد
عـقــل كـل فـخـر رسـل قـاطع برهان آمد

گـــو بـه كـسـري كـه دگـر فخر و مباهات مكن
آنـكـه دارد بـه شـهـان رتبه رجحان آمد

گــو بـه بــت ســاز دغـل بــاز دگـر بت متراش
آنــكـه بـت خـانـه كـند يكسره ويران آمد

گــشـــت آتــشــكــده فــارس بـيـكـبـاره خـموش
آب دريــاچـه قـم خــشــك بــدوران آمـد

شــاد و خــرم شـد از ايـن عـيد فرح زا دل ما
كه جهان خرم از آن سرو خرامان آمد

آفـريـن گـــويــمـــت اي آمـــنـــه بــنـــت وهـب
كـه تــو را اخــتــر تــابـنـده بـدامان آمد

نـــازم آن رهــبـــر اسـلام كـه بـر خـلـق جهان
ديــن پــايــنــده او افـضـل و شايان آمد

شــب مــيـــلاد نــبــي گـفــت «حياتي» كه ببين
از يــم طـبـع من امشب در غلطان آمد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

به آرزوی نگین تو درآمده‌ست به دین تو

مسیح من! به کمین تو نشسته است یهودایی


قسم به «لیل» و به گیسویت، به ذکر «یاحق» و «یاهو»یت

به آیه‌، آیه‌ی ابرویت به آن دو چشم تماشایی


در این هزاره ظلمانی از آن ستاره که می‌دانی

برای این شب توفانی کمی بخوان دل دریایی!


بخوان که در عرفاتم من، کنار آب حیاتم من

طنین یک صلواتم من به شوق این همه زیبایی


شاعر: قاسم صرافان

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

می آید تا...


آسمان در پوست خود نمی گنجد و زمین بی قرار،
طلوع خورشیدی را به انتظار نشسته که در دل
شب های تیره و زمستانی مکه، بهار بیافریند.

نخل ها و نخلستان ها، عطر حضورش را پا به پای نسیم
به رقص نشسته اند و بادها، مژده آمدنش را به بادیه ها می دهند.

آخرین فرستاده است؛ آخرین حلقه از سلسله پیامبران.
او می آید تا دل های فرسوده در سینه های کور،
دوباره جوانه بزنند و گل های ایمان به بار آورند.

تا واژه «امانتداری»، در فرهنگ فرسوده زمین، جانی دوباره بگیرد.
تا عطر خدا را در کوچه های پاییزی مکه بپاشد.

تا کعبه دل ها را به طواف توحید بیاراید.
... و می آید تا تیرگی ها را بشکافد و نور را به قلب روزگار هدیه کند.

غلام رضا جوانی رحمانی

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

صد شکر که عمری ز تو گفتیم و شنیدیم
هر سو نگریدیم گل روی تو دیدیم

هرجا که نشستیم به خاک تو نشستیم
هر سو که پریدیم به بام تو پریدیم

عطر تو پراکنده شد از هر نفس ما
هر گه به سر زلف سخن شانه کشیدیم

زآن روز که گشتیم ز مادر متولد
از مأذنه ها روز و شب اسم تو شنیدیم

مرگی که به پای تو بود زندگی ماست
ماییم که در موج عزا عید سعیدیم

تا بودن ما نام محمد(ص) به لب ماست
روزی که نبودیم به احمد(ص) گرویدیم

آب و گل ما را که سرشتند ز آغاز
آغوش گشودیم ، وصالش طلبیدیم

زآن باده که در سوره زیبای محمد(ص)
اوصاف ورا گفته خداوند چشیدیم

آن باده که از ساغر فیض ازلی بود
سرچشمة آن کوثر و ساقیش علی(ع) بود

روزی که عدم بود و عدم بود و عدم بود
نه ارض و سما بود ، نه لوح و نه قلم بود

تسبیح خدا در نفس پاک محمد(ص)
لب های علی(ع) هم سخن ذات قِدَم بود

روزی که گلِ آدم خاکی بسرشتند
آدم به تولای علی(ع) صاحبِ دم بود

از خاک قدم های علی(ع) کعبه بنا شد
او را نتوان گفت که نوزاد حرم بود

روزی که کرم بود دُری در صدف غیب
والله علی(ع) قبله ارباب کرم بود

بر قلب علی علم خدا از دل احمد(ص)
چون سیل خروشنده روان در دل یم بود

در بین رسولان که به عالم عَلَم استند
نام نبی(ص) و نام علی(ع) هر دو عَلَم بود

در جوف نبی(ص) دید نبی(ص) حمد خداوند
با نعت وی و مدح علی(ع) ذکر صنم بود

بالله تجلای نبی(ص) مطلع الانوار
والله تولای علی(ع) فوق نعم بود

خلقت چو خدا خالق بخشنده ندارد
خالق چو نبی(ص) و چو علی(ع) بنده ندارد

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

عشق، فرمانرواست و توحید، انگشت ها را به هم گره زده است.
عشق، فرمانرواست و اسوه خداباوری آمده است
تا پل های شکسته قلب ها را پیوند بزند.

امین مردم، امانت دار رسالت الهی خواهد شد،
تا ندای فروخفته حقیقت را به گوش مجازپرستان زمین
برساند و بگوید که خدا یکی است، هدف یکی است و
معنای زندگی، دویدن به سمت جاذبه های نورست.

اسوه انسان باوری آمده است تا قفل های خشکیده بر
افکار و اندیشه ها را بگشاید و به روح های زندانی شده
در قفس خاک، صراط رهایی بیاموزد و بگوید

«یا أیُّها الانسان، انک کادحٌ الی رَبک کدحا فملاقیه».

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

آید به دنیا کودکی،رخساره اش رشک پری
آید یتیم آمنه ، با فر و جاه و سروری

در آسمان روحانیان ، بینند نور دیگری
گویند امشب می رسد ، احمد رسول آخری(ص)

شد نورباران آسمان ، در مقدم روشنگری
آمد محمد(ص) ، مصطفی ، سازد جهان را رهبری

در کعبه بتها بر زمین ، افتاده امشب سرسری
ایوان کسری را خلل ، افتاده در بام وبری

بین فارس را آتشکده ،خاموش گشته اخگری
دریای ساوه خشک شد ، جوشید جای دیگری*

شد رانده شیطان امشب از، چند آسمان دیگری
یعنی رسیده مبطل اندیشه های کافری

این طفل برنا می شود،در مهد کفر و بت گری
سجده نیارد بر بتان ، دارد مرام دیگری

داده عرب نامش امین،در زندگی در داوری
در مکه در غار حرا، اوراست حال بهتری

آرَد کتاب ازسوی حق، ناخوانده درس ودفتری
سازد عرب را منع از ، تدفین زنده دختری

عزّت ببخشد بر زنان ، تکریم سازد مادری
او کعبه را پاک از بتان ، سازد به دست حیدری

دینش جهانی می شود،این خاتم پیغمبری
بادا درود حق بَر او، تاروزحشر و داوری

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مانده‏ اند عالميان و آدميان كه كدامين لحظه را، لحظه ولادت تو بشمارند؟

كدامين روز را، روز تولد تو نام بگذارند؟

تو كى در وجود آمدى كه ورودت را و زمان آمدنت را جشن بگيرند؟

خورشيد و ماه و ستارگان تا بدانجا كه حافظه‏ شان يارى مى‏ كند به تو سلام مى‏ گفته‏ اند.

نرگس‎ها اولين ركوع حيات را بر آستان تو كرده‏ اند.

موج‎ها از ازل سر بر ساحل رسالت تو مى‏ ساييده‏ اند.

سرسخت‎ترين و بى محاباترين لاله‏ ها و آلاله‏ ها در

بى انتهاترين دشت‎ها، نام تو را هر پگاه فرياد مى‏كرده ‏اند.

پيغمبران و رسولان همه در كلاس تو درس رسالت مى‏ خوانده‏ اند.

سرو و صنوبران مدام راستاى قامت تو را تداعى مى‏ كرده‏ اند.

بلبلان و قناريان هر چه ياد دارند، هميشه مدح تو مى‏ گفته‏ اند.

گل‎هاى محمدى همه با نام تو پر مى‏گشودهاند.

قطرات باران، انديشه حيات را وام از تو مى‏ گرفته‏ اند.

بنفشه‏ هاى جان باخته و دل افروخته هميشه در صفحه سينه سوخته خويش تصوير روشنى از تو می یا فته اند.

در حافظه جويبارها، جز تكرار نام تو هيچ نيست.

شبنم‏ ها هر چه به خاطر دارند بر تو درود مى‏ فرستاده‏ اند.

پيش از تو را، كسى به ياد ندارد.

بارى، مانده‏ اند عالميان و آدميان كه كدامين لحظه را لحظه ولادت تو بشمارند.

موجودات هر چه به گذشته‏ ها مى‏ نگرند، هر چه در خورجين سوابق خويش جستجو مى‏ كنند، هر

چه زمين ماضى را مى‏ كاوند، هر چه نگاه در زواياى حافظه مى‏گردانند، جز تو هيچ نمى‏ بينند.

راهى بايد جست براى سخن گفتن از ولادت تو.

آنسان كه عرشيان لب به شكوه نگشايند و مقربان گره گلايه بر ابرو ني فكنند.

بدان گونه از تولد تو سخن بايد گفت كه هستى برنياشوبد و حيات بى‎قرارى نكند.

چه، هيچ رشحه‏ اى از حيات، تو را پيش از خويش نيافته است.

و چگونه بيابد كه حيات از نور تو در وجود آمده است.

هستى، طفيل آمدن توست.

چنين نبود كه خداوند تو را براى هستى خلق كند.

هستى به افتخار تو آمد.

تو براى عالم نيامدى، عالم براى تو آمد.

مگر نه خداوند، تو را پيش از همه، از نور خويش آفريد و جهان از كرشمه چشم تو موجود شد؟

مگر نه افلاك در التهاب غمزه نگاه تو پديد آمد؟

مگر نه تو مقصود بودى و ماسوا به تبع ؟

آن گنج مخفى كه خداوند بود و دوست داشت كه يافته شود مگر به آفرينش تو يافته نمى ‏شد؟

مگر تو برترين شناساى پروردگار خويش نبودى؟

چه كسى مى‏توانست بيايد كه او را بهتر از تو دريابد؟

مگر بناى آفرينش بر عبادت نبود؟

مگر تو عابدترين بنده خدا نبودى؟

مگر با خلق تو آن غايت به تحقق نمى نشست؟

مگر با آغاز تو، كار آفرينش پايان نمى‏ گرفت؟

آرى، تو همه بودى و با آمدن تو انگيزه‏اى براى خلقت ديگران نبود .

آرى، ولى، تو «رحمة للعالمين» بودى.

و در «رحمة للعالمين» بودن تو همين بس كه عالم و آدم از نور تو آفريده شد و وام حيات از تو

گرفت با آن كه تو خلق كامل و كاملترين خلق بودى.

بارى سخن گفتن از تو و ولادت تو نه سخت و دشوار، بل خطرناك و محال است.

محال از اين رو كه موجودات، پيش از تو نبوده‏ اند تا از ولادت تو سخن بگويند، جز خالق، كسى

زمان خلق تو را چه مى‏داند؟

و خطرناك از آن جهت كه تو معشوق خداوندى، تو حبيب و محبوب اويى.

و هيچ عاشقى، غيرت مندتر از خداوند به معشوق خويش نيست.

همو كه تو را سلام كرد و فرمود كه نه فقط خلايق و افلاك را كه بهشت و جهنم را حتى به

خاطر تو مى‏ آفرينم. بهشت را محض ياران تو و جهنم را براى مخالفان تو.

آرى، با چنين غيرتمندى عاشق، سخن گفتن از معشوق بس خطر آكنده است.

معشوقى كه پيامبران سلف همه آرزو مى‏ كرده‏ اند كه از امت او باشند و در ركاب او.

معشوقى كه ملائك تا ابد مأمور صلوات بر او شده ‏اند. معشوقى كه راه شناختش جز بر خدا و

ولى او بسته است. چگونه مخلوقى كه از نور او پديد آمده است و نمى‏ فهمد كه او از كى، كجا

چگونه بوده است، از او سخن بگويد؟

گوهر پاك تو از مدحت ما مستغنى است

فكر مشاطه چه با حسن خداداد كند؟


"سید مهدی شجاعی"

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پيغمبر خورشيد و باران

زمين گهواره كابوسهاي تلخ انسان بود


زمان چون كودكي در كوچه هاي خواب حيران بود

خدا در ازدحام ناخدايان جهالت گم

جهان در اضطراب و ترس در آغوش هذيان بود

صدا در كوچه هاي گيج مي پيچيد بي حاصل

سكوتي هرزه سرگردان صحرا و بيابان بود

نمي روييد در چشمي به جز ترديد و وهم و شك

يقين تنها سرابي در شكارستان شيطان بود

شبي رؤياي دور آسمان در هيأت مردي

به رغم فتنه هاي پيش رو در خاك مهمان بود

جهان با نامش از رنگ و صدا سيراب شد آخر

«محمد» واپسين پيغمبر خورشيد و باران بود

سيد ضياء الدين شفيعي

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

امشب، جبرئیل امین، دستی در نور و دستی در آینه دارد.
شبی است که آفتاب حجاز،
سر از مشرق روشنایی برمی‏آورد
و این شب بی ‏سحر را فرمان هجرت می‏دهد.

امشب چه شبی است، شب بی‏ تکرار عبداللّه‏ و اینک،
از او فرزندی خواهد آمد که جهان را
بر پله اول خراجش نهادند تا او بپذیرد
و آسمان را طفیلی آستانش گذاشتند
تا قدرش، عالمی را حیران نماید.

مردی می‏آید تا بهار، بر قدم‏هایش بوسه زند
و پرنده ‏های یخ‏ بسته پاییز،
بار دیگر سرود میلادش را تکثیر کنن
و حجاز، از نوازش دستانش،
این شهرت پنهان را از او هدیه گیرد.

او می‏آید تا غبار را از پیراهن انسانیت بتکاند
و تبسم خود را بر آینه‏
ها حک کند.

می‏آید تا پرده از راز پنهان خلقت براندازد
و لبانش، کلام خدا را به پهنه گیتی آواز دهد.

می‏آید تا نخلستان‏ها، آمدنش را سرک بکشند
و دختران به ناحق دفن شده، از او عزت و شکوه گیرند.

آری! امشب محمد صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله می‏آید
تا آوازهای شادی و شور،از حنجره
خشک و ماسیده مکه پخش شود و جهان،
طلوع تازه‏ای را بنگرد؛
طلوعی را که هیچ آفتابی توان خلقش را ندارد.

مکه امروز بر صدر خبرهاست.
مکه، شهری است که فرشتگان الهی،
به هم نشانش می‏دهند.