ویژه نامه ولادت با سعادت پیامبراکرم محمد مصطفی (ص) و هفته وحدت

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دست هایت را به من بده تا چون پرستوهای
عاشق، راهی آسمان هفتم شویم.

اگر با تو هم قدم شوم، خورشید،
به سایه های سربلند ما تعظیم خواهد کرد.

اگر هم شانه ام شوی، بر شانه های جهان قدم خواهیم زد
و روزهای جهان را مهمان مهر و مهربانی خواهیم کرد.

اگر دوستی من با تو گره نخورد، چگونه
سرنوشت جهان را تغییر خواهیم داد؟!

آرامش من، در ثانیه هایی است که در کنار دوستی
تو قدم می زنم و مهربانی تو زمانی ست که
در کنار من، به دشمنی های جهانی می خندی.

[مصطفی*شیعه ال طاها*]

ماه فرو مانَد از جمال محمد
سرو نرويد به اعتدال محمد

قدر فلك را كمال و منزلتى نيست
در نظر قدر با كمال محمد

وعده ديدار هركسى به قيامت
ليلة الاسرى‏ شب وصال محمد

آدم و نوح و خليل و موسى عيسى
آمده مجموع در ظلال محمد

عرصه دنيا مجال همت او نيست
روز قيامت نگر مجال محمد

شمس و قمر در زمين حشر نتابند
نور نتابد مگر جمال محمد

وان همه پيرايه بست جنت فردوس
بو، كه قبولش كند بلال محمد

شايد اگر آفتاب و ماه نتابد
پيش دو ابروى چون هلال محمد

چشم مرا تا به خواب ديد جمالش
خواب نمى ‏گيرد از خيال محمد

«سعدى» اگر عاشقى كنى و جوانى
عشق محمد بس است و آل محمد

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

می آید تا...


آسمان در پوست خود نمی گنجد و زمین بی قرار،
طلوع خورشیدی را به انتظار نشسته که در دل
شب های تیره و زمستانی مکه، بهار بیافریند.

نخل ها و نخلستان ها، عطر حضورش را پا به پای نسیم
به رقص نشسته اند و بادها، مژده آمدنش را به بادیه ها می دهند.

آخرین فرستاده است؛ آخرین حلقه از سلسله پیامبران.
او می آید تا دل های فرسوده در سینه های کور،
دوباره جوانه بزنند و گل های ایمان به بار آورند.

تا واژه «امانتداری»، در فرهنگ فرسوده زمین، جانی دوباره بگیرد.
تا عطر خدا را در کوچه های پاییزی مکه بپاشد.

تا کعبه دل ها را به طواف توحید بیاراید.
... و می آید تا تیرگی ها را بشکافد و نور را به قلب روزگار هدیه کند.

غلام رضا جوانی رحمانی

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

عشق، فرمانرواست و توحید، انگشت ها را به هم گره زده است.
عشق، فرمانرواست و اسوه خداباوری آمده است
تا پل های شکسته قلب ها را پیوند بزند.

امین مردم، امانت دار رسالت الهی خواهد شد،
تا ندای فروخفته حقیقت را به گوش مجازپرستان زمین
برساند و بگوید که خدا یکی است، هدف یکی است و
معنای زندگی، دویدن به سمت جاذبه های نورست.

اسوه انسان باوری آمده است تا قفل های خشکیده بر
افکار و اندیشه ها را بگشاید و به روح های زندانی شده
در قفس خاک، صراط رهایی بیاموزد و بگوید

«یا أیُّها الانسان، انک کادحٌ الی رَبک کدحا فملاقیه».

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

والله قسم نیست عجب گر لب دشمن
چون دوست ز هم بشکفد از خُلق و خصالش

هرگز به نمازی نخورد مهر قبولی
هرگز، صلوات ار نفرستند به آلش

بی رهبریش خواهد اگر اوج بگیرد
حتی ملک العرش بسوزد پر و بالش

یوسف ببرد حسن خود از یاد، گر او را
یک منظره در خاطره افتد ز خیالش

این است همان مهر درخشنده که تا حشر
یک لحظه به دامن نرسد گرد زوالش

گل سبز شود از جگر شعله آتش
در وادی دوزخ فتد ار عکس جمالش

چون ذات خدای ازلی لیس کمثله
باید که بخوانیم فراتر زمثالش

ایجاد بود قبضه ای از خاک محمد(ص)
افلاک بود بسته به لولاک محمد(ص)

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

ولادت باسعادت اشرف الاوصياء٬ خاتم الانبياء٬

خير المرسلين٬حبيب اله العالمين٬ طبيب

القلوب المومنين٬ پيامبرعطوفت ورافت

ورحمت، حضرت محمد (ص)

و گرامیداشت هفته وحدت

برمسلمینمبارک باد

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

شب بود. سال‏های سال از شب می‏گذشت. مردمانی همه محکوم
به ناموزونی روزگار خویش،
با دست‏های سیاهشان زندگی را زنده به گور می‏کردند.

صدایی حتی اگر از آسمان می‏آمد،
در طنین نعره‏های مست و واژه‏های جاهل گم بود.

سرزمین بود و قحط سالی آدمی...
و خدا ناگفته مانده بود در سنگ سنگ آن دل‏های پشت به آفتاب.

کسی اما آن سوی بیداد شب،
همه لحظه‏ ها را می‏شنید.

در دل خلوت‏های تا آسمان خویش،
بر فراز کوهساری که به سمت خدا رهسپار بود،
هر شبانگاه به پروازی ابدی می‏رفت و بازمی‏گشت.

هر شبانگاه، نیایش نامرئی او،
امان خداوندی را بر فراز شهر می‏پراکند...

هر شبانگاه، لب‏های مردی بود و
خدای همیشه نزدیکی که صدایش می‏کرد
و جدا از آن همه مردمان بی‏فردا،
دست دعا بود و معراج بی ‏پروا.

تنها صدا بود... و واژگان قدسی بی‏مانند
ی که بر شانه‏های رسالت «او» وحی می‏شدند.

صدا پیچید. نزدیک و بی‏وقفه:
بخوان محمد!

بخوان به نام پروردگاری که آفرید؛
بی‏ هیچ شبه ه‏ای، بی‏ هیچ خستگی و رنجی

و محمد این، دردانه آسمان ناگزیر از زمین،
خورشید ناگهانی که خدا استوارش کرد
بر روی این خاک زمین‏گیر، از نو آغاز شد.

آغاز مبارکی است؛ وقتی که مالک هفت آسمان،
شانه ‏های صبورت را از خستگی می‏تکاند
و با دست‏های آرام خویش، پیراهن بلند
دلالت را بر قامت بی‏شباهت تو می‏سراید.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پابه پای میلاد سبز اولین فرستاده

صدای قدسی اشراق، با عطر صلوات درآمیخته است.
تولد گل های محمدی، رویشی از مهتاب
را سر باغچه لحظه ها ریخته است.

زمین، حق دارد در خود نگنجد از این بشارت حجیم.
مژده امروز، چونان چشمه ای از امید، در همه جا جاری است.

کاخ های هراس، به خاکستر شومی خویش نشسته اند.
لرزه بر طاقت طاق کسرا افتاده است.

آتشکده فارس، مرده ای بیش نیست؛
مقابل خورشید لایزال حجاز.

نسیم بهاری، لابه لای درختان اندیشه وزیدن گرفته است.
قلم، با طرز دیگری از عشق روبه رو شده است.

سلام است و جلوه های سپید در زمین، ترنم، رونق گرفته است.
صدای شادی و صلوات، به موازات خرد شدن بت های جاهلی، شنیده می شود.

نیک خویی و پارسایی، به زوایای مختلف زندگی کشیده می شود.
تکرارهای هوس آلود مشرکان، درهم شکسته می شود.

عمری بود که رنج های بشر از بیهودگی زندگی، از شماره
گذشته بود. سال ها زور و جهل، بندگان را
در کام خویش فرو می کشید.

امروز اما، روز رهایی از یوغ تاریکی شب های یلدا است.
برخیزیم؛ ما نیز با نقل و صلوات، به استقبال امروز برویم!

محمدکاظم بدرالدین

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

هراس و دلهره خواهد رفت همان شبی که تو می‌آیی
همان شب آمنه می‌بیند درون چشم تو دنیایی

همین که آمده‌ای از راه، قریش محو تو شد ای ماه!
یتیم کوچک عبدالله! ببین نیامده، آقایی!

گل قشنگ بنی هاشم، سلام بر تو ابوالقاسم
دلم کنار تو شد مُحرم، ندیده خوشتر از این جایی

چنان کنار ابوطالب، ستوده حُسن تو را یثرب
که وحی شد به دل راهب همان ستوده عیسایی

به هیچ آینه جز حیدر، نه پادشاه و نه پیغمبر
شکوه و حُسن تو را دیگر، خدا نداده به تنهایی

به دختران نهان درگل، ببار ساقی نازک دل
ببار تا بشود نازل به قلب پاک تو زهرایی

به آرزوی نگین تو درآمده‌ست به دین تو
مسیح من! به کمین تو نشسته است یهودایی

قسم به «لیل» و به گیسویت، به ذکر «یاحق» و «یاهو»یت
به آیه‌، آیه‌ی ابرویت به آن دو چشم تماشایی

در این هزاره ظلمانی از آن ستاره که می‌دانی
برای این شب توفانی کمی بخوان دل دریایی!

بخوان که در عرفاتم من، کنار آب حیاتم من
طنین یک صلواتم من به شوق این همه زیبایی

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

تا نام تو برده می‏شود، چراغ‏های صلوات،
در جان لحظه ‏ها فروزان می‏شوند.

تا فضیلتی از تو گفته می‏شود،
دل‏ها از بوی گل محمدی زنده می‏شوند.

یاد نویدبخش تو،
درب‏های صبح را به رویِ ما می‏گشاید.

قرآن تو، نزدیک‏ترین راه رهایی است
و نهج ‏الفصاحه ‏ات، پاک‏ترین مبحث بندگی.

قرآن، معجزه ‏ای است که از دست‏های روشن تو
به ما رسید و مرهمی شد بر داغ‏های همه روزه بشریت.

نهج ‏الفصاحه،
سرزمین پهناور دوستی است،

زمزمه‏ های بهاری گنجشکان بر درخت است
که روبه‏ روی لحظات خستگی انسان، قد می‏کشد.

دنیا، شاداب و جوان می‏ماند؛
اگر سطری از اندرزهای تو را به کار بندد؛

همچنان‏که منبر و مسجد و مأذنه
از ذکر و نام تو فعال مانده‏ اند.

تو را نشناختیمیا رسول اللّه‏ صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله ،
تو را نشناخته ‏ایم و فقط می‏دانیم که نامت
بر همه کائنات ترجیح دارد.

چگونه می‏توان شعاع دایره خوبی‏هایت را ترسیم کرد؟
«مدینه» با آن عظمتش، هیچ‏گاه ادعا نمی‏کند که تو را شناخته است.

چگونه در خیال خام دنیا،
رفتاری برای همه اعصار می‏گنجید؟

یا نبی اللّه‏ صلی‏ الله‏ علیه ‏و‏آله !
مگر می‏توان بر سنت شریف تو بوسه نزد؛
حال آنکه پاسخ‏گوی تمام نیازهای روز است؟!

این درست که تو را نشناخته ‏ایم،
اما همه هستی ما از احترام به نامت می‏گوید
که بیت بیت، قصیده‏ های روشن در دل‏ها می‏کاری
و نور می‏پاشی در چشم‏های خاک.

محمدکاظم بدرالدین