نگاهي به زندگاني و قيام امام حسين عليه السلام(خصائص الحسینیه)

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

بنابراين خصوصيت نور حسين اين است كه بر نور ظاهر مى شود و بر آن غالب مى گردد ، لذا شخصى كه در هنگام شهادت آن حضرت ، در وسط روز پيكر مباركش را بر زمين افتاده ديد ، گفته است : به خدا سوگند نور سيماى او مرا به خود مشغول كرد ، بدان گونه كه از نظر و تامل در كيفيت قتل آن بزرگوار غافل شدم.

و از ديگر ويژگى هاى آن حضرت اين كه ؛ هيچ مانع و حاجبى نور ايشان را نمى پوشاند ، همان شخص راوى مى گويد :
نديدم كشته آغشته به خاك و خونى را كه نورانى تر از چهره حسين باشد. خاك و خون ، مانع از نور حسين كه بر هر نورى غالب است ، نشده بود.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

دستان مبارك پيامبر اسلام (ص) نخستين محلى بود كه امام حسين عليه السلام پس از ولادت در آن جاى گرفت. پيامبر رحمت در آستانه خانه ايستاده و منتظر ولادت فرزندش حسين عليه السلام بود. امام در لحظه ورود به اين جهان در حال سجده بود ، پيامبر (ص) به اسماء فرمود : فرزندم را بياور.
اسماء را در پارچه اى از پشم پوشيده نزد آن حضرت آورد. پيامبر با دستان مباركش حسين عليه السلام را گرفت و به او نگاه كرد و گريه سر داد و فرمود : اى ابا عبدالله ! مصيبت تو براى من سنگين است.
كتف شريف جبرئيل و پيامبر نيز جايگاه ديگر حسين بود. گاهى هم بر پشت و سينه مبارك پيامبر مى نشست. حضرت رسول گاهى امام حسين را روى دست بلند مى كرد و دهان او را مى بوسيد و گاهى او را به قدرى بلند مى كرد تا همه مردم ايشان را ببينند.
زمانى روى دست حضرت على عليه السلام قرار مى گرفت و حضرت امير او را بلند مى كرد و پيامبر او را مى بوسيد.

آنگاه كه پيامبر نيز در حال احتضار بود حسين عليه السلام را بر سينه خود نشاند و بوسيد و فرمود :
يزيد را با فرزند من حسين چه كار است. خدا به يزيد بركت ندهد.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

امام حسين عليه السلام قبل از دفن نسبت به هر پيامبر و امامى كه كشته شده است ، ويژگى هايى دارد ؛ زيرا اگر برخى از آنان كشته و يا مسموم شدند ، در خانه يا محراب و يا در طشت بوده و اين موضوع براى هيچ كدام از آنها اتفاق نيفتاده كه پيكر بر خاك افتاده باشد. چه مصيبت بزرگى !!
ويژگى ديگر اينكه وقتى به شهادت رسيد جسد مباركش را به آسمان ها بردند ؛ سپس به سرزمين كربلا بر گرداندند و سه روز بر زمين افتاده بود. و ديگر اينكه سر مبارك حسين عليه السلام را در مكان هاى مختلف گرداندند ؛ روى دست ها گرفتند ، بر روى سر نيزه ها نصب نمودند ، به درخت آويزان كردند ، بر در خانه يزيد و بر دروازه دمشق نصب كردند. در طبق نزد ابن زياد گذاشتند و با طشت پيش يزيد بردند و آن را در سرزمين هاى بسيار از كربلا تا شام - و مى گويند از شام تا مصر و از مصر تا به مدينه - و از شام به كربلا يا از شام به آسمان بردند.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

مقصد پنجم : حسين و برزخ :

جايگاه حسين در برزخش نيز خصوصيت ديگرى دارد ؛ در حديث آمده است كه حسين در يمين عرش قرار دارد و به قتلگاه ، لشگرگاه و زائران خود مى نگرد. آن حضرت بهتر از هر كسى ، آنها را مى شناسد و به مقام و منزلت زائران خود در نزد خداوند آگاه است. حسين گريه كنندگان بر خود را مى بيند و براى آنان طلب آمرزش مى كند و مى فرمايد : اى گريه كننده بر من ، اگر بدانى كه خداوند چه چيزى را براى تو فراهم كرده ، خوشحالى ات بيش ‍ از غم و غصه ات مى شود.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

در روايات آمده است كه امام حسين عليه السلام در روز حشر مجلسى دارد كه از خصوصيت ويژه اى برخوردار است.
اهل آن مجلس كه گريه كنندگان و زائران آن حضرت از آن جمله اند ، با آرامش و اطمينان خاطر چنان شيفته سخنان امام حسين عليه السلام مى شوند كه از همه لذت ها چشم مى پوشند و هر چند مى پوشند و هر چند همسران بهشتى آنان ظاهر مى دارند كه ما در بهشت مشتاق شما هستيم آنها سخن امام حسين را بر آن همسران و بهشت و ترجيح مى دهند. همچنين امام حسين عليه السلام در محشر جايگاه خاصى دارد كه به موجب آن اهل محشر مضطرب مى شوند و آن زمانى است كه حسين عليه السلام بى سر و در حالى كه از رگ هاى گردنش خون مى ريزد ، ايستاده محشور مى شود و حضرت فاطمه زهراء سلام الله عليها وقتى به آن صحنه مى نگرد ، فرياد مى زند.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

مقصد هفتم : حسين در بهشت :

هر يك امامان در روز جزا و هنگام ورود به بهشت مقام مخصوصى دارند ، اما حسين عليه السلام در آن روز درجات خاصى دارد كه پيامبر اسلام (ص) از آن خبر داده و فرمودند : اى حسين ! تو در بهشت درجاتى دارى كه تنها با شهادت به آن نايل مى شوى.
با اين همه حسين عليه السلام براى سرتاسر بهشت زينت است و گويى آن حضرت در سرتاسر بهشت حضور دارند و همه براى آن حضرت است.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

عنوان دوم : صفات ، اخلاق و عبادات عام و مطلق امام حسين عليه السلام

منظور از صفات ، اخلاق و عبادات ؛ صفات مربوط به امامت نمى باشد ، كه عقل را به كنه آنها راهى نيست ؛ بلكه بيان دو نوع از خصوصيات آن حضرت است :
الف : صفات و عبادات مطلق امام در طول عمر شريفشان
ب : ويژگى آن صفات و عبادات در روز عاشورا.
تفصيل هر يك از خصوصيات به اين شرح است :
امام هرگز تن به ذلت نمى دهند :

امام حسين عليه السلام در اين باره ويژگى خاصى دارند. وقتى از آن حضرت خواستند كه حكم يزيد و پسر زياد را بپذيرد ، فرمود : نه ، هرگز ، به خدا قسم ، ذليلانه بيعت نمى كنم و مانند بردگان اقرار نمى نمايم.
تا جايى كه گفته اند : اين حسين عليه السلام بود كه نپذيرفتن ظلم را سنت نهاد و همه كسانى كه تن به ذلت نمى دهند به آن حضرت اقتداء مى كنند.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

امام حسين و شجاعت :

در اين باره امام ويژگى خاصى دارند ؛ از اين رو گفته اند : شجاعت حسينى. در روز عاشورا آن چنان شجاعتى از امام حسين عليه السلام بروز كرد ، كه از هيچ كس سر نزده است ؛ حتى از پدر بزرگوارش كه به كرار معروف است و ديگرانى كه به شجاعت شهرت دارند ، چنين حالتى رخ نداد.



عبادت امام نيز حالت خاصى دارد كه از زمانى كه در شكم مادر بودند و مادر از ايشان ذكر و تسبيح مى شنيد ، تا زمانى كه سر مباركشان بر نيزه ها رفت ، ادامه داشت. و اين ويژگى علاوه بر آن چيزى است كه امام سجاد عليه السلام - وقتى به او گفته شد چقدر فرزندان پدرت اندك است - فرمودند : در شگفتم چگونه كسى كه در هر شب هزار ركعت نماز مى خواند ، فرزندى داشته باشد.
امام و احترام به سائل :

امام حسين عليه السلام ، هنگام بخشش به سائل دچار شرم و حيا مى شدند و بر او رقت مى كردند.
حكايت يك عرب باديه نشين كه از امام ضمن خواندن ابياتى درخواستى كرد ، از آن جمله است . حضرت وارد خانه شدند و چهار هزار درهم در عبايشان پيچيدند و آن را به خاطر شرم و حيا از سائل از شكاف در خانه به او دادند و گفتند : بگير ، من از تو معذرت مى خواهم كه اگر در آينده مال و ثروتى به دست آورديم ، ابر رحمت ما بر تو خواهد باريد ؛ اما چه كنم كه زمانه متحول است و ما از مال و دنيا اندكى داريم.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

نمونه ديگر اين كه امام به سائلى هزار (درهم) دادند. سائل آن را گرفت و شروع به شمارش آن كرد. خازن آن حضرت به او گفت : مگر چيزى فروخته اى كه بهاى آن را با دقت مى شمارى ؟ گفت : بله ، آبروى خود را داده ام.
امام فرمود : سه هزار به او بدهيد. هزار براى اينكه سائل است. هزار درهم براى آبرويش و هزار هم براى اينكه نزد ما آمده.

نمونه سوم ؛ شخصى نامه اى به امام داد. امام حسين عليه السلام قبل از خواندن آن فرمودند : خواسته ات بر آمده است. كسى از امام پرسيد : آيا ملاحظه فرموديد در نامه چه نوشته است ؟ امام فرمودند : خداوند از انتظار او در نزد من به مقدارى كه نامه را بخوانم ، سوال خواهد كرد.
اين صفت خاص در امام به حدى بود كه حتى وقتى مى خواست به جاهلى هم مطلبى را بياموزد ، از او شرم مى كرد. در روايت است كه امام پيرمردى را ديد كه وضو را بخوبى بلد نيست ، امام خواست به او ياد بدهد ، اما از اينكه او تحقير شود ، حيا مى كرد.
به او فرمود : من و برادرم نزد تو وضو مى گيريم ، آنگاه تو بگو وضوى كداميك بهتر است.
امام حسن و امام حسين عليهماالسلام وضو گرفتند و آن مرد صحرانشين گفت : هر دوى شما خوب وضو مى گيريد ، اما اين من هستم كه وضو گرفتن را بلد نبودم.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

امام حسين و رفع هم و غم :

امام نسبت به گرفتاران و اهل غم ، رقت خاصى داشتند.
روزى بر اسامه كه در حال احتضار بود ، وارد شدند. چون حضرت را ديد آهى كشيد و اظهار غم و اندوه كرد. امام علت را جويا شد.
اسامه گفت : شصت هزار درهم بدهى دارم.
امام فرمود : دين تو را ادا مى كنم. گفت : دوست دارم مديون نميرم. امام دستور داد مال را حاضر كردند و قبل از آنكه اسامه جان سپارد ، آن را به طلبكارانش پرداخت كرد.

امام و اعطاى صدقات :

امام حسين عليه السلام در اين باره ويژگى خاصى داشت كه نمونه آن در ديگران وجود ندارد. از جمله اينكه در روز عاشورا در پشت آن حضرت چين و چروك هايى ديده شد. در اين باره از امام سجاد عليه السلام سوال كردند، فرمودند : اين زخم ها در اثر بند زنبيلى بود كه با آن شبانه براى يتيمان و بيوه زنان غذا مى برد. بيننده اى گفت : پشتى كه مخفيانه و شبانه براى يتيمان غذا مى برد ، درهم شكسته است.