ویژه نامه میلاد فرخنده پیامبر اکرم محمد مصطفی (ع) وگرامیداشت هفته وحدت* خورشید حجاز *

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

راه یکی؛ هدف یکی است

کودکان مدینه، در مکتب ملای هدایت
درس ریاضی شان فقط عدد «یک» داشت

«یک» یعنی توحید، یعنی آن گاه که خدا یکی است
علم یکی و راه یکی است.

پس دریغ از ما اگر یکی نباشیم!
چگونه بر دو راه برویم، در حالی که راه، واحد است؟

چگونه برای دست یازیدن به دو هدف
بکوشیم، وقتی مقصد یکی ست؟

زلف آشفته باد نباشیم که نسیم وحدت غبار جهل را
زدوده و در دانشگاه محمد، کرسی یگانگی دایر است.

حسین امیری

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

ای نور حیّ سرمدی یا رسولَ الله

خوش آمدی خوش آمدی یا رسولَ الله



عبد خدا نور خدا وجه اللهی تو

نور چشم آمنه و عبداللهی تو


خوش آمدی خوش آمدی یا رسولَ الله

شَمسُ الهُدیٰ هستی و از عالَم سرآمد


خوش آمدی خوش آمدی یا رسولَ الله

ای در مَثَل رویت چو گل یل رسول الله


یا حضرتِ ختمِ رُسُل یا رسول الله

خوش آمدی خوش آمدی یا رسولَ الله


ای که دریای رحمتی نبیُ اللهی

ما سائلانِ درگهیم بر ما نگاهی


یا سیدی یا سیدی یا رسولَ الله

در حقّ ما دعا کن ای خورشید


شویم پیروِ مکتبِ قرآن و عترت

یا سیدی یا سیدی یا رسولَ الله



عصمت صلی الله علیک یا رسول الله

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

تولد حقیقت

آمنه دارد گهواره آفرینش را تاب می دهد؛
دارد عشق را در نوسانی منظم، بالا و پایین می برد.

... و محمد صلی الله علیه و آله ، مرکز ثقل آفرینش، با
گونه هایی گل انداخته از بوسه های مکرر، آرام
در گهواره، چشم بر هم نهاده است.

آمنه دارد کودکش را در توازنی شگرف تاب می دهد؛
دارد او را به موسیقی لالایی های بکر می برد.

به خود می آید که در متراکم ترین لحظه های شادی
و شوق نشسته است. پلک می زند؛ پلک می زند تا مبادا این
ثانیه ها که اوج بی زمانی اند، رویایی بیش نباشد.

آمنه از تنهایی دیروز می ترسد و دستانش را به
گهواره دخیل می بندد؛

آن را از نوسان باز می دارد و کودک
را به آغوش می گیرد و می بویدش.

نه! این خواب نیست.
این خلسه شورانگیز توهم نیست.

او اکنون کودکی را در آغوش دارد که روزی
ستاره خواب ها و سیب سرخ رویاهای صادقه اش بود.

آمنه، دیروز هم خواب نبود.
وقتی طفلی که در رحم داشت، او را به آرامشی
فصیح می برد و وجودش را از خاطره عبدالله لبریز می کرد.

آن لحظات رازآلود اگر نبودند
آمنه، دنیای بی عبدالله را چگونه نفس می کشید؟

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

آید به دنیا کودکی،رخساره اش رشک پری
آید یتیم آمنه ، با فر و جاه و سروری

در آسمان روحانیان ، بینند نور دیگری
گویند امشب می رسد ، احمد رسول آخری(ص)

شد نورباران آسمان ، در مقدم روشنگری
آمد محمد(ص) ، مصطفی ، سازد جهان را رهبری

در کعبه بتها بر زمین ، افتاده امشب سرسری
ایوان کسری را خلل ، افتاده در بام وبری

بین فارس را آتشکده ،خاموش گشته اخگری
دریای ساوه خشک شد ، جوشید جای دیگری*

شد رانده شیطان امشب از، چند آسمان دیگری
یعنی رسیده مبطل اندیشه های کافری

این طفل برنا می شود،در مهد کفر و بت گری
سجده نیارد بر بتان ، دارد مرام دیگری

داده عرب نامش امین،در زندگی در داوری
در مکه در غار حرا، اوراست حال بهتری

آرَد کتاب ازسوی حق، ناخوانده درس ودفتری
سازد عرب را منع از ، تدفین زنده دختری

عزّت ببخشد بر زنان ، تکریم سازد مادری
او کعبه را پاک از بتان ، سازد به دست حیدری

دینش جهانی می شود،این خاتم پیغمبری
بادا درود حق بَر او، تاروزحشر و داوری

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پابه پای میلاد سبز اولین فرستاده

صدای قدسی اشراق، با عطر صلوات درآمیخته است.
تولد گل های محمدی، رویشی از مهتاب
را سر باغچه لحظه ها ریخته است.

زمین، حق دارد در خود نگنجد از این بشارت حجیم.
مژده امروز، چونان چشمه ای از امید، در همه جا جاری است.

کاخ های هراس، به خاکستر شومی خویش نشسته اند.
لرزه بر طاقت طاق کسرا افتاده است.

آتشکده فارس، مرده ای بیش نیست؛
مقابل خورشید لایزال حجاز.

نسیم بهاری، لابه لای درختان اندیشه وزیدن گرفته است.
قلم، با طرز دیگری از عشق روبه رو شده است.

سلام است و جلوه های سپید در زمین، ترنم، رونق گرفته است.
صدای شادی و صلوات، به موازات خرد شدن بت های جاهلی، شنیده می شود.

نیک خویی و پارسایی، به زوایای مختلف زندگی کشیده می شود.
تکرارهای هوس آلود مشرکان، درهم شکسته می شود.

عمری بود که رنج های بشر از بیهودگی زندگی، از شماره
گذشته بود. سال ها زور و جهل، بندگان را
در کام خویش فرو می کشید.

امروز اما، روز رهایی از یوغ تاریکی شب های یلدا است.
برخیزیم؛ ما نیز با نقل و صلوات، به استقبال امروز برویم!

محمدکاظم بدرالدین

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«مصطفی صلی الله علیه و آله »، نور برگزیده ای است
بر مأذنه ها که با آمدنش، بوی بهشت در زمان امتداد می یابد.

امروز هر انسانی یک مدیحه دلگشاست و غنچه های گل محمّدی
باز شده اند برای شامّه نوازیِ این قصاید مفرّح.

مژده از قلم آغاز می شود. و چه رسالت سنگینی به دوش قلم است
که امروز را بشارت دهد و در این پیام رسانی، موجودی را از قلم نیندازد.

بارانِ جلوه های اشراقی است که از چشمانِ «ربیع» می بارد
و اینک نام دیگر زمین، بهار است و انسان، بهاری ترین موسم حال.

«ساوه» و «فارس» و «مدائن»، می خشکند و می میرند و می لرزند؛
اما «ابوجهل»، بت بی اهمیت دیگر است که نه می تواند ببیند
طلوع عید را و نه می تواند بشنود بانگ نجات را.

امروز، عطر حضور و مبارک بال های صلوات، به هم پیوند خورده است.
این تصویر از زیباییِ فرشته ها، پیش افتاده است.

به سپاس آمده اند دهان هایی شریف که بوی عید می دهند و
دل هایی نجیب که رنگ صلوات را قاب گرفته اند: «صلّوا علیه و آله».

شب، چیره شده بود که ناگاه دستانِ «ربیع الاول»، قطعه حجیم
امید را آورد و جهان از خنده های چشم روشنی پُر شد.

تبسّم ها چشم دوخته اند به تلاقی رحمت و نور.
یعنی: کائنات، روبه روی عطر پیامبر در دامان آمنه.

هیچ چیز ناممکن نیست. اینک فرصتی است تا احساس های
تازیانه خورده از شرک و نفاق، سبزتر از جنگل برویند.

حتی در صحرای سوزان حجاز.
از سمت قبله گاهِ دل، آفتاب رسالت برآمده است
و بر لبان لحظه های روشن، بوی گل های تبریک نشسته است.

توجه سبز اندیشه ها به کتاب نورانیِ «مکّه» است که در متن
آن، خواندنی ترین فصل، همراه با نام «محمد» شکفته است.

روح نواز است، سطرهای سبز محمدی صلی الله علیه و آله .
این اتفاق، آن قدر روشن است که میمنت و فرخندگی اش
دل های محمدی را همه سال در شبستانِ تسکین، به پرواز درمی آوَرَد.

لکّه های رذالت را از رخسار آینه های پاک بزدائید و
به تذهیبِ تقوا بیاراییدشان که حسن ختام محفل شفافیت
ـ محمد صلی الله علیه و آله ـ طلوع کرده است.

قریه های ایمان را نویدی از این خوش تر نیامد که با
حسِّ فیروزه ای عید، پرچم «یا محمد صلی الله علیه و آله »
را در کوچه ها عَلَم کرده باشند.

دستان جاهلیت، زهر تیرگی را در جام تاریخ ریخته بود
که آمدنِ پیامبری به شیوه مهربانی کافی بود تا شرایط
کِدِر دنیا رو به نجات پیش رود...
و محمد صلی الله علیه و آله آمد.

ارزش ها، پس از سالیان خاک خوردگی رخ نموده است
و زمزمه عطرآگین «لااله الااللّه» با مولودِ امروز
رایج شده است.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

«مصطفی صلی الله علیه و آله »، نور برگزیده ای است
بر مأذنه ها که با آمدنش، بوی بهشت در زمان امتداد می یابد.

امروز هر انسانی یک مدیحه دلگشاست و غنچه های گل محمّدی
باز شده اند برای شامّه نوازیِ این قصاید مفرّح.

مژده از قلم آغاز می شود. و چه رسالت سنگینی به دوش قلم است
که امروز را بشارت دهد و در این پیام رسانی، موجودی را از قلم نیندازد.

بارانِ جلوه های اشراقی است که از چشمانِ «ربیع» می بارد
و اینک نام دیگر زمین، بهار است و انسان، بهاری ترین موسم حال.

«ساوه» و «فارس» و «مدائن»، می خشکند و می میرند و می لرزند؛
اما «ابوجهل»، بت بی اهمیت دیگر است که نه می تواند ببیند
طلوع عید را و نه می تواند بشنود بانگ نجات را.

امروز، عطر حضور و مبارک بال های صلوات، به هم پیوند خورده است.
این تصویر از زیباییِ فرشته ها، پیش افتاده است.

به سپاس آمده اند دهان هایی شریف که بوی عید می دهند و
دل هایی نجیب که رنگ صلوات را قاب گرفته اند: «صلّوا علیه و آله».

شب، چیره شده بود که ناگاه دستانِ «ربیع الاول»، قطعه حجیم
امید را آورد و جهان از خنده های چشم روشنی پُر شد.

تبسّم ها چشم دوخته اند به تلاقی رحمت و نور.
یعنی: کائنات، روبه روی عطر پیامبر در دامان آمنه.

هیچ چیز ناممکن نیست. اینک فرصتی است تا احساس های
تازیانه خورده از شرک و نفاق، سبزتر از جنگل برویند.

حتی در صحرای سوزان حجاز.
از سمت قبله گاهِ دل، آفتاب رسالت برآمده است
و بر لبان لحظه های روشن، بوی گل های تبریک نشسته است.

توجه سبز اندیشه ها به کتاب نورانیِ «مکّه» است که در متن
آن، خواندنی ترین فصل، همراه با نام «محمد» شکفته است.

روح نواز است، سطرهای سبز محمدی صلی الله علیه و آله .
این اتفاق، آن قدر روشن است که میمنت و فرخندگی اش
دل های محمدی را همه سال در شبستانِ تسکین، به پرواز درمی آوَرَد.

لکّه های رذالت را از رخسار آینه های پاک بزدائید و
به تذهیبِ تقوا بیاراییدشان که حسن ختام محفل شفافیت
ـ محمد صلی الله علیه و آله ـ طلوع کرده است.

قریه های ایمان را نویدی از این خوش تر نیامد که با
حسِّ فیروزه ای عید، پرچم «یا محمد صلی الله علیه و آله »
را در کوچه ها عَلَم کرده باشند.

دستان جاهلیت، زهر تیرگی را در جام تاریخ ریخته بود
که آمدنِ پیامبری به شیوه مهربانی کافی بود تا شرایط
کِدِر دنیا رو به نجات پیش رود...
و محمد صلی الله علیه و آله آمد.

ارزش ها، پس از سالیان خاک خوردگی رخ نموده است
و زمزمه عطرآگین «لااله الااللّه» با مولودِ امروز
رایج شده است.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

بر تو درود

ای که میلادت، نقطه عطف خلقت است!

بر تو درود که عشق، خود را با نام تو تجلی داد
و خلقت، بی وجود تو معنایی نداشت؛

ای بهترین خلق که پیامبران سلامت می کنند
و تو را سید خویش می خوانند؛

ای آن که خدا از نور خویش، تو را آفرید و بر تو
سلام داد و جهانی را در رکاب تو گذاشت تا معلوم شود
که تاریخ انسان، چون تو نداشته و چون تو نمی آورد؛

و ای چراغ رها شده در پرواز!
تو، عاشقانه سرود زندگی در گوش خلق زمزمه کردی؛

بر تو درود!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

وحدت

شیعه و سنی، دو بال اسلامند.
مگر پرنده را با یک بال، مجالی برای پرواز هست؟!

در دنیای هفت میلیاردی امروز،
چیزی جز وحدت و هماهنگی این دو بال،
آسمان اسلام را به افق سعادت اتصال نخواهد داد.

وحدت اسلام، نقطه ضعف دشمنان است
و نقطه عطف سعادت مسلمانان،

این نقطه را دریابیم،
پیش از آن که دشمن آن را دریافته باشد!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

والله قسم نیست عجب گر لب دشمن
چون دوست ز هم بشکفد از خُلق و خصالش

هرگز به نمازی نخورد مهر قبولی
هرگز، صلوات ار نفرستند به آلش

بی رهبریش خواهد اگر اوج بگیرد
حتی ملک العرش بسوزد پر و بالش

یوسف ببرد حسن خود از یاد، گر او را
یک منظره در خاطره افتد ز خیالش

این است همان مهر درخشنده که تا حشر
یک لحظه به دامن نرسد گرد زوالش

گل سبز شود از جگر شعله آتش
در وادی دوزخ فتد ار عکس جمالش

چون ذات خدای ازلی لیس کمثله
باید که بخوانیم فراتر زمثالش

ایجاد بود قبضه ای از خاک محمد(ص)
افلاک بود بسته به لولاک محمد(ص)