ویژه نامه شهادت مظلومانه امام جعفر صادق علیه السلام{ شیخ الائمه }

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

شهادت جانسوز ششیمن پیشوای شیعیان جهان

بنيان گذار فقه جعفري ٬‌ رهبر مکتب تشيع ٬‌

مظهر مهر و رافت ٬‌چشمه جود و سخاوت، کوه صبر و صلابت ،

تجسم اخلاص و ايمان و بحرعمیق علوم لدنی ٬ حضرت امام

جعفر صادق عليه السلام را به محضر مولا صاحب الزمان

عج الله تعالي ظهوره و همه شيعيان و رهروان راهش

و سوگواران حضرتش تسليت عرض مي کنيم

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

باز تکه ‏های ابر سیاه در دل آسمان،
می‏خواهند حکایت تلخی را بسرایند،
نوری بر دستان مدینه تشییع می‏شود.

اینک امام علم و دیانت و سراینده سرود زیبای خدا پرستی،
به سوی معبود می‏شتابد.

اکنون فرزند دیگری از خاندان آل عبا
و عالم دین خدا زهر تلخ دسیسه‏ های پلیدان را می‏نوشد،

او امام همه خوبی‏ها و خانه همه دانش‏ها،
امام جعفر صادق علیه‏ السلام است.

اندیشه تشیع در پله ششم،
تاریخ را به ماتم می‏خواند،
ماتمِ چشمه جوشان کلام شیعه
ماتم خزانه‏ دار علم علی
، فاتح قله ‏های بلند دانش خداوندی،
وارث بزرگ پدر،
هنوز آخرین حرف‏های امام،
در گوش‏های زمان پژواک می‏کند:

«اِنَّ شَفاعَتَنا لا یَنالُ مُسْتَخِفّا بالصَّلوةِ»؛
همانا شفاعت ما به کسی که نماز را کوچک بشمارد، نخواهد رسید.

بقیع همیشه گریان،
امروز خورشید را در خود جای می‏دهد.
درود بر تو ای ششمین پیام خدا بر زمین!

امروز اشک‏های تمام عاشقان خاندان علی
از ابرهای غمگین آسمان بقیع می‏بارد
و هر باربه یاد آن لحظه
که زهر خصم را نوشیدی،
جگرهامان به خون می‏نشیند
و با چشمانی نمناک فریاد می‏زنیم:

اِنّا تَوَجَّهْنا وَ اسْتَشْفَعْنا وَ تَوَسَّلْنا بِکَ اِلَی اللّه‏
یا وَجیها عِنْدَ اللّه‏، اشفع لنا عند اللّه‏

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

زین ماتمى كه چشم ملایك ز خون، ترست
گویا عزاى صادق آل پیمبرست

یا رب چه روى داده، كزین سوگ جانگداز
خلقی پریش خاطر و دل‎ها پر آذرست

مُلك و مَلَك به ناله و افغان و اشك و آه
چون داغدار، حضرت موسى بن جعفرست

خون مى‎رود ز فرط غم از چشم شیعیان
زیرا كه قلب عالم امكان مكدَّرست

منصور، شاد گشت ز قتل خدیو دین
اما به خُلد، غم زده زهراى اطهرست

او گرچه كشت خسرو دین را ولى به دهر
نامش به ننگ تا به ابد ثبت دفترست

تن در نداد بر سنم و این كلام نغز
بر پیروان حقّ و عدالت مقرّرست

آزادْمرد، تن به زبونى نمی‎دهد ‎
مرگ از حیات در نظر مرد خوشترست

تنها نه اشكبارْ چشم «صفا» زین عزا بود
دل‎هاى شیعیان همه از غم مكدّرست
على سهرابى تویسركانى «صفا»

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

مولاجان، یا اباعبدالله‏، یا جعفر بن محمد علیهماالسلام

ای «ضمیر پاک صداقت» از وجود تو گشته پیدا

ای نهایت ایمان و عشق و علم و عالمِ تقوا

ای افتخار کوثر و یاسین و فجر و طاها

دین از توانِ علم تو محکم، مذهب به نام پاک تو زیبا

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

تمام فرزندان و نزدیکانِ امام صادق(ع)

گرداگرد بسترش حلقه زده‌اند.

امام برای آخرین بار چشم می‌گشاید.

تن رنجورش، برای همراهی ملائک بی‌تاب است؛

ماه صادقانه اما ...

زبانش برای گفتنِ آخرین وصیت پدرانه بی‌تاب‌تر!

لب می‌گشاید و می‌فرماید:

«به شیعیان ما بگویید شفاعت ما به آنان که

نماز را سبک می‌شمارند، نخواهد رسید».

لقبش صادق بود و تمام گفتار و احادیثش صادقانه.

وقتی بزرگواری و صداقتش مثل آفتاب اول صبح می‌درخشید،

حتی کور دل‌ترین دشمن اهل‌بیت هم به سپیدی صفاتش گواهی می‌داد.

وقتی چشمه علم و دانش جعفری، بی‌امان می‌جوشید،

خواه مسلمان یا مجوس و مسیحی،

از گرداگرد عالم به محضر درسش می‌شتافتند.

رؤسای مذاهب در محضرش زانوی ادب می‌زدند

و سرکش‌ترین دشمنان خدا، به مقام شامخ او اعتراف می‌کردند.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

آتش گرفته بار دگر آشيانه ات
چون شعله ها گرفته ام امشب بهانه ات

هر گوشه اي كه مينگرم خاطرات توست
اينجا پُر است گوشه به گوشه نشانه ات

ديوار و دود و آتش و لبخندهاي شوم
حالا شده ست خانه ي من روضه خانه ات

امشب كه كودكان ز پي ام گريه ميكنند
افتاده ام به ياد تو و نازدانه ات

يك سو تويي و عمه ام و گريه هاي او
يك سو كسي كه باز زند تازيانه ات

آخر جدا شد از كفِ تو دامن علي
اي واي من شكسته مگر دست و شانه ات

حسن لطفي


شهادت امام جعفر صادق (علیه السلام) تسلیت باد.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

اینک ...

چگونه شیعه به رئیس مذهب خود مباهات نکند؛

حال آنکه وسعت این مکتب الهی،

شرق و غرب عالم را در زیر پرچم حقانیت خود گرد آورده است.

امشب، موسی بن جعفر(ع) بر بالین پدر،

سر بر خاک یتیمی می‌نهد و شال سیاه عزا

بر گردن شاگردان «مکتب جعفری» حلقه می‌زند.

کوچه‌های مدینه داغدارند و بقیع،

چشم انتظار آخرین مسافر خویش است.

بقیع، بقعه‌ای خاموش و تاریک؛

بقیع، آشنایی غریب؛

بقیع، مزار بی‌چراغ و

فانوسی که مظهر مظلومیت هزارواندی ساله است.

در بقیع، روضه لازم نیست،

خودش مرثیه مجسم است.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

«پای مکتب حجت ششم»



پلک می‏گشایی. شیعیانت بر بالین تو نشسته‏ اند؛ اما پریشان و ملتهب.
اندوه سنگینی بر اتاق سایه افکنده تا آنکه بغض یکی از اصحاب شکفته
می‏شود، ناله می‏زند، گریه می‏کند و تو مهربان و بزرگ، لب می‏گشایی:

«مؤمن باید چنان باشد که هر چه به او رسد، خیر خود بداند.
اگر تمام اعضایش بریده شود، راضی باشد و اگر مالکیت
مشرق و مغرب را به او بسپارند، خیر خود بداند!»

درست سبک زندگی خود را اعلام کرده ‏ای!
و درست، حقانیت ولایتت را به اثبات رسانده‏ ای!
این همه شاگرد و چقدر تنها!

این سهیل بن حسن خراسانی است که می‏گوید:
«چرا نشسته ‏ای و قیام نمی‏کنی در حالی که صد هزار
شیعه دررکاب تو آماده ‏اند و برایت شمشیر می‏زنند!؟»

چه سؤال تلخی! اما قاطعانه پاسخش می‏دهی:
«برخیز و در این تنور بنشین!»
رنگ از چهره باخته است. نمی‏پذیرد.
التماست می‏کند.

رو به هارون مکی می‏فرمایی: «تو برو و میان تنور بنشین!»
هارون بی ‏تأمل چنین می‏کند. رو به سهیل می‏فرمایی:

«از همه اهل خراسان، چند نفر حاضر می‏شوند، کاری را که
هارون کرد انجام دهند؟! ما خروج نمی‏کنیم مگر زمانی که حتی پنج
مخالف هم در جمع ما نباشد!» و این یعنی چقدر حق تنهاست و تو تنهاتر!

کدام زهر، تلخ‏تر بود؟
روزگار منصور، از زهر او تلخ‏تر بود؛

زهری که اینک در جانت نفوذ کرده و چیزی نمانده تا آخرین
نفس‏هایت را از تو بگیرد؛ زهری که مرثیه همواره غربت شما
خاندان آفتاب در ضلالت‏ آباد خاک بود؛

زهری که اندوه یک عمر بی‏بهار زیستن را در تو، خلاصه
و جانگداز روایت کرده است. پلک بر هم می‏ نهی و میان
ضجه ‏های شاگردان و یارانت، بر فرشته مرگ سلام می‏دهی.

می‏روی تا ابدیت برای حق، ترسیم شده باشد؛
چرا که شما زوال ناپذیرید و مذهب را رونق لایزال!

و سلام همواره شیعیان بر شما و مذهب همیشه سبزتان!





محبوبه زارع

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

ای مهر ازلی و نور لم‏یزلی، آفتاب تابان مشرق اندیشه؛
مرد تمام فصل‏های انسانیت، امام یکه‏ تازان صدق و صداقت؛

جاری ‏ترین تفکر ماندگار شیعه! نور وجودت،
به گردباد حوادث، خاموشی گرفت؛
اما فروغ اندیشه‏ ات در جان جهان ماناست.

خاموش کسی است که تو را برنمی‏تابد.
مرده باد دلی که خدا را در تو نمی‏یابد!

ای فرزانه ‏ترین قامت افراشته دین خدا؛
سرچشمه ناب‏ترین نگاه شیعه!

در صبوری سینه ‏ات شکی نیست؛
تو از سلاله سینه سوختگان شریعت شیرین خدایی
و پاسدار ویژگی‏های رفیع اسلام؛ بهشت گوارایت!

صادق آل محمد صلی ‏الله ‏علیه‏ و‏آله‏ وسلم
اندیشه ‏ها که مقابل هم قرار می‏گرفتند، نفس‏ها در سینه حبس می‏شد؛
اما از ابتدا، دل‏ها به صدق گفتار تو روشن بود

و صادق آل محمد صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آل ه‏وسلم پیروز همیشه مباحثه‏ ها می‏شد.
در حلقه دانشمندان، همیشه رأی تو جلوه می‏کرد و بر جرگه عشاق، نور تو می‏تابید.

حاشا اگر گمان کنم که لحظه ‏ای نام تو فراموش بشود!
تابش خورشید پیشانی‏ ات، کلام صادقانه و نیکویت و روش روشن ‏بینانه ‏ات،
همیشه مایه مباهات اندیشه مسلمین خواهد بود.

آقای من! از پس سال‏ها دوری،
دلم را به مهر ولایی‏ ات روشن کن!

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

دارم برای رنگِ تنت گریه میکنم
پایِ نفس نفس زدنت گریه میکنم


باور کنیم حرمت تو مستدام بود؟
یا بردن تو بردنِ با احترام بود؟

باور کنیم شأن تورا رَد نکرده است؟
این بد دهانِ شهر به تو بد نکرده است؟

گرد و غبار، روی تو ای یار ریختند
روی سر ِتو از در و دیوار ریختند

هرچند بین کوچه تنت را کشید و بُرد
دستِ کسی به رویِ زن و بچه ات نخورد

باران تیر و نیزه نصیب تنت نشد
دست کسی مزاحم پیراهنت نشد

این سینه ات مکان نشست کسی نشد
دیگر سر تو دست به دست کسی نشد



(علی اکبر لطیفیان)