*****کرامات بانوي ملکوت*****

[عهد آسمانى]

در پايان اين بحث دو نكته را يادآورى مى‏كنيم كه هركدام به نوبه خود، مهم، سازنده و قابل توجّه است:
1- دخت بلندمقام حضرت موسى ‏بن ‏جعفر عليه ‏السّلام در مدت هفده روز كه در قم و در خانه موسى‏بن‏خزرج اقامت داشته، محراب مخصوصى براى عبادت و نيايش، ترتيب داده بودند و اين درسى بزرگ، براى عموم پيروان مكتب آنل محمّد عليهم ‏السّلام به ويژه زنان و دختران مسلمان است كه به نماز و نيايش و بندگى خداى تعالى اهتمام بورزند و آن را امرى سهل و آسان قلمداد ننمايند.
2- الطاف الهى را درباره شيعه بنگريد كه اين بانوى عظمى از دو نقطه شهرستان قم، فيض بخشى مى‏كند: يكى اقامتگاه چند روزه او و ديگرى خوابگاه هميشگى و مدفن پيكر پاكش. و هر دو مكان از قداست خاصّى برخوردار است و متوسّلان به ذيل عنايت خاندان عصمت و طهارت، گاهى از آن بقعه مباركه و ديگر گاه از اين قبه ساميه و مطهّره، توسل پيدا كرده، دست حاجت و نياز به دربار الهى بلند مى‏نمايند و مشمول افاضات غيبى پروردگار بزرگ واقع مى‏شوند.
از رهگذر خاك سر كوى شما بود هر نافه كه در دست نسيم سحر افتاد

[عهد آسمانى]

موقعيّت ومحبوبيت حضرت معصومه سلام‏اللَّه‏عليها

معظّمه اهلبيت، حضرت معصومه سلام‏اللَّه‏عليها از محبوبيت ويژه‏اى در ميان طبقات مختلف مردم مسلمان بهره‏مند و برخوردار بوده و هست. نوع محبوبيّت آن مكرّمه، نوع محبوبيّت امامان معصوم صلوات‏اللَّه‏عليهم‏اجمع� �� �ن است.
علاقه و دلدادگى دينداران به آن بزرگوار، علاقه‏اى است كه هم ريشه اعتقادى و مذهبى دارد و هم جنبه عاطفى كه آن بزرگ بانوى باجلالت، جزء طبقه زنانى است كه غالباً مورد احترام‏اند و هم او بانويى جوان بود كه در فصل جوانى از اين جهان درگذشت. علاوه كه در راه سفر و دور از وطن مؤلوف و اقربا و نزديكان خود از دنيا رفت.
حرم مطهّر حضرت فاطمه‏معصومه سلام‏اللَّه‏عليها ملجأ خاصّ و عام و پناهگاه حاجتمندان است و مردم براى گرفتن حوايج خود از خدا و نيل به خواسته‏هايشان رو به آستانه آن مكرّمه دوران مى‏آورند.
هنگام تحويل سال، شور فوق العاده‏اى براى تشرّف به آستانه مباركه است و آنقدر جمعيّت از محلات مختلف قم، اطراف و شهرهاى مجاور و احياناً بلاد دور دست به اين مكان مقدّس روى مى‏آورند كه علاوه بر حرم مطهّر، رواق‏ها و صحن‏هاى متعدّد نيز مملوّ از جمعيت است و همچون دريايى بى‏كران موج مى‏زند.
آرى، آنان همه مى‏خواهند لحظه آغازين سال نو خود را در پناه حضرت فاطمه معصومه سلام‏اللَّه‏عليها باشند و آن لحظه كه به نظرشان سرنوشت‏ساز و مؤثر در تمام ايام يك‏سال جديدشان است در زير سايه كرامت وى بگذرانند و خود و بستگانشان را در پرتو آن بزرگ بانوى اسلام، بيمه كنند.
البته آن اجتماع و مراسم هم مثل ساير اجتماعات و بقيّه مراسم دينى و مذهبى، خالى از نقايص و كژيها نبوده و آنچنان كه بايد و شايد مطلوب و ايده‏آل نيست. اما روى هم رفته منظره‏اى باشكوه و تماشايى است كه از عمق عقيده، ايمان پاك و اخلاص مردم مسلمان نسبت به دختر بلنداختر حضرت موسى بن جعفر عليه‏السّلام حكايت مى‏كند.
و از مظاهر عمق نفوذ حضرت فاطمه‏معصومه سلام‏اللَّه‏عليها در جان علاقمندان به بيت وحى اين است كه جوانان آنان زندگى نوين عايلى و همسردارى خود را از كنار روضه مطهر و مرقد منوّر آن حضرت قرار مى‏دهند، عقد و ازدواج عروس و داماد را گاهى با حضور خود آنان و گاهى بدون حضور آنان در داخل حرم شريف يا در رواق‏هاى مجاور و يا در مسجد بالاسر آن حضرت، اجرا مى‏كنند كه خود اين جانب مكرّر در جريان مراسم عقد ازدواج اشخاص بوده و عقد همسرى آنان را انشاء نموده‏ام. و اگر اين مراسم در آنجا انجام نشود، بعد از انجام عقد، عروس و داماد براى تبرّك و ميمنت آغاز زندگى جديد خود به عنوان زيارت به حرم شريف مشرّف مى‏گردند.

[عهد آسمانى]

آرى، آغاز زندگى عايلى از كنار حرم دختر جوان حضرت موسى بن جعفر عليه‏ السّلام و از كنار قبر مطهّر كريمه اهلبيت، موجب يمن و بركت و بقا و استمرار رشته صميميت و كاميابى هر يك از زن و شوهر از ديگرى خواهد بود و خود ضامن سعادتمندى آنان است. زوجين به بركت آن اختر فروزان آسمان ولايت، به خيرات بى ‏شمار دنيا و آخرت دست خواهند يافت و بالاخره ازدواج آنان ان‏ شاء اللَّه ‏تعالى موفقيّت ‏آميز خواهد بود.
و از امورى كه در ميان مردم قم و كلاً علاقمندان به خاندان رسالت، مرسوم و رايج است ،بردن جنايز و اموات به سوى حرم مطهّر براى تجديد عهد آنان با حضرت فاطمه ‏معصومه سلام‏ اللَّه ‏عليها است.
آنان سخت به اين موضوع پاى ‏بندند كه جنازه مردگان خود را پس از انجام غسل و مراسم تكفين، به سوى حرم مطهّر ببرند و دور قبر مطهّر آن معظّمه طوف داده و بگردانند و خلاصه آخرين زيارت و ديدار او را از حرم شريف، بدين صورت انجام دهند.
آرى، وداع و خداحافظى با حضرت معصومه سلام‏ اللَّه ‏عليها از يكسو و انجام آخرين زيارت از سوى ديگر نيز استشفاع از آن بانوى بزرگ و رفتن به پناه آن مكرّمه و زاد و توشه معنوى برداشتن از كنار قبر شريف آن بانوى يگانه همه عواملى است كه مردم را به پاى‏ بندى به آن برنامه مقدّس وادار مى ‏كند.
البته جنازه ‏اى كه از كنار قبر حضرت فاطمه معصومه سلام اللَّه ‏عليها، مطاف دايمى فرشتگان، راهى سفر آخرت شود، مورد لطف و رحمت الهى و تجليل و تكريم فرشتگان مقرّب آسمانى است و بُعدى ندارد كه ملائكه رحمت الهى به استقبال او بيايند و روح وى را به سوى بهشت، كه وعده‏ گاه زائران فاطمه ‏معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها و علاقمندان اوست، ببرند.

[عهد آسمانى]

مرحوم آيت اللَّه سيخ غلامرضا خراسانى يزدى، در سال 1322 با فرزند خود و عدّه‏ اى به مكّه مشرّف شدند. در بازگشت از كويت به آبادان و از آنجا به كربلا مشرّف گرديدند و در بازگشت از كربلا به قم مشرّف شدند. مدّتى را در قم توقّف داشتند. در همين ايّام فرزند او حاج شيخ محمّد دچار سرماخوردگى و تب شديد شد، او را به بيمارستان منتقل كردند ولى مفيد واقع نشد و از دنيا رفت. در موقع خاكسپارى او، مرحوم حاج شيخ غلامرضا به نزديكان گفته بود: حاج شيخ محمّد سعادت داشت كه در جوار دختر موسى بن جعفر عليه‏ السّلام فوت نمود.
و بعد به دستور پدر بزرگوار متوفّى، اين عبارت را روى سنگ قبر او حكّ كردند:
پسر غلامرضا يزدى خراسانى، پس از مراجعت از بيت‏ اللَّه ‏الحرام و عتبات‏ عاليات، ميهمان حضرت فاطمه معصومه سلام‏ اللَّه‏ عليها شد. (49)
بالاخره چشم علاقمندان يكسره متوجّه به عنايات حضرت فاطمه ‏معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها است و در حيات، ممات و همه اطوار زندگى اميدشان به اوست كه عند اللَّه ‏تعالى مقامى بس بلند و والا دارد.
على ‏رضا خان كاشانى، معروف به دكترشفاء الدولة مطبّى را در خيابان ارم روبروى در صحن مطهّر، در طبقه دوم عمارت شخصى خود بازكرده و بر نماز ديوار بيرونى اشعارى را با كاشيكارى عالى نوشته است. (طبقه دوم كه مطب او بوده، درست روبروى حرم مطهّر است و كسى كه آنجا باشد، مشرّف بر رواق آيينه و قسمتى از سحن شريف مى‏باشد.) و آن‏اشعار كه حاكى از عمق ‏دلدادگى به بانوى ‏اسلام مى باشد و بعد از گذشت ‏ده‏ها سال هنوز باقى ‏مانده‏است،اين است: رواق حكمت اينجا، كاخ سبط مصطفى آنجا بشارت دردمندان را، دوا اينجا، شفا آنجا
در اينجا طبّ يونانى و تشريح اروپايى فرامين و الهيّات و آيات خدا آنجا
سبب اينجاست يعنى حكمت و تدبير و دانايى توانايى است يعنى حكم و تقدير قضا آنجا

[عهد آسمانى]

تواضع بزرگان در آستانه حضرت فاطمه ‏معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها

به موجب اينكه جلالت قدر و عظمت مقام بانوى اسلام، سيّده جليله طاهره حضرت فاطمه معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها از مسلّمات است و مورد هيچ گونه ابهام و اجمال و يا سخن و اشكالى نيست، رؤساى مذهب و زعماى دين در همه اعصار براى آن بانوى آسمانى احترام فوق‏العاده قائل بوده و هستند و همگى در برابر آستان باعظمت و جلالش سرتسليم فرود مى‏آورند. تشرّف به حرم مطهّر و وليّة اللَّه را افتخار دانسته و به بوسيدن اعتاب آن حضرت سرافرازند و زيارت وى را مايه سعادت و خوشبختى دو جهان و نجات و رهايى خويشتن از عذاب اليم الهى مى‏ دانند.
از جمله اين اعاظم و بزرگان، سيدالطائفه ‏مرحوم‏آيت ‏اللَّه ‏العظمى ‏بروجردى اعلى‏ اللَّه ‏مقامه است كه شخصيّت بزرگ جهانى بود و زعيمى بلا منازع و تقريباً متّفق‏ عليه به شمار مى‏ رفت.
او نسبت به مقام والاى بانوى عصمت و امامت حضرت فاطمه‏ معصومه سلام ‏اللَّه ‏عليها تعظيم و تفخيم خاصّى مى ‏كرد . يكى از اعلام از حواريّين آن زعيم بزرگ نقل مى‏كردند كه: صحبت اين بود كه ابن ‏سعود در سفر به تهران براى ملاقات با ايشان به قم بيايد. آقا نپذيرفتند و موافقت نكرده، فرمودند: چون اگر به قم بيايد به زيارت حرم حضرت فاطمه ‏معصومه سلام ‏اللَّه ‏عليها نمى‏ رود و اين توهين به آن حضرت است كه با من ملاقات كند ولى به زيارت حرم مطهّر حضرت معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها نرود!
شدّت تعظيم و احترام فوق ‏العاده آن پيشواى بزرگ اسلامى، نسبت به مقام رفيع حضرت فاطمه‏ معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليهارا بنگريد كه از چنين موقعيّت عظيم ظاهرى و اجتماعى چشم‏ پوشى مى‏كند و از اينكه پادشاه كشور سعودى به زيارتش بيايد،مى‏گذرد كه ‏نكند اندك ‏غبارى بر شخصيّت ‏والاى‏ كريمه ‏آل‏ محمّد سلام ‏اللَّه‏ عليها وعليهم ‏اجمعين بنشيند، در حالى كه در آن روز و آن شرايط آمدن پادشاه سعودى به قم براى ديدارشان بستر بسيار مساعدى براى ارايه شخصيّت جهانى آن مردخدا بود.
و اين درس بزرگى براى همگان است كه درست متوجّه باشند كه نقطه ‏مركزى و محور همه عظمتها در قم، حضرت فاطمه ‏معصومه سلام‏ اللَّه ‏عليها و حرم مطهّر اوست و هرشخصى در پرتو آن بزرگوار مورد تعظيم و اجلال است و هرگونه احترام و تكريم از يك شخصيّت دينى و روحانى بدون مراعات مقام والاى آن حضرت بى‏ارزش است و قابل قبول و تحمّل براى انسان‏هاى بزرگ و وارسته نيست.

[عهد آسمانى]

اهتمام شيعه به زيارت حضرت فاطمه ‏معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها

زيارت حضرت ‏فاطمه ‏معصومه سلام‏ اللَّه‏ عليها در نزد شيعيان بسيار با اهميّت است و آنان از ديرزمان به آن اهميت داده، حتّى اگر ساكن قم نباشند، رنج سفر را بر خود هموار كرده و براى عرض ادب به پيشگاه مبارك آن حبيبه دربار خدا به قم مشرّف مى ‏شوند.
بسيارى از شيعيان كشورهاى خارج كه براى زيارت حضرت رضا عليه ‏السّلام به ايران مى‏ آيند، تقيّد و اهتمام كامل دارند كه از مشهد به قم بيايند و قبر منوّر حضرت فاطمه معصومه سلام ‏اللَّه ‏عليها را هم زيارت كنند و همانگونه كه ايرانيانى كه به مكّه مشرّف مى‏ شوند، اگر قبل از اعمال حجّ به زيارت رسول خدا صلّى ‏اللَّه‏ عليه ‏وآله در مدينه مى‏ شتابند و يا اگر به عراق براى زيارت حضرت اميرالمؤمنين و حضرت سيدالشّهدا بروند، مقيّدند علاوه بر زيارت آن دو بزرگوار و زيارت كاظمين عليهماالسّلام اگرچه يك روز هم كه شده به سامرّا بروند و قبر مبارك حضرت هادى و حضرت عسكرى عليهماالسّلام را زيارت كنند، زائران خارجى حضرت رضا عليه‏السّلام نيز سفر زيارتى خود رإ؛99ك‏ك با زيارت مرقد منوّر حضرت فاطمه‏معصومه سلام ‏اللَّه ‏عليها تكميل مى‏كنند و بالاخره هرسال جماعت بسيارى از شيعيان و مواليان اهلبيت عليهم ‏السّلام از اطراف و اكناف ايران از اقصى نقاط جهان و از بلاد بعيده و دوردست، براى درك فيوضات بى‏شمار در پرتو زيارت آن معظمه آل عصمت به قم آمده، در كنار قبر شريف و مرقد دلرباى وى عرض ادب و اخلاص مى‏ كنند.
عشق و علاقه قلبى و عميق دلدادگان اهلبيت عصمت و طهارت به زيارت كريمه‏ خاندان وحى حضرت فاطمه ‏معصومه سلام‏ اللَّه‏ عليها چنان است كه گاهى خيل عاشقان و علاقمندان آن حضرت وارد شهر قم مى‏شوند و چون در اين شهر آشنايى نداشته و وضع مالى و مادّى آنان ايجاب نمى‏كند كه در هتلها و حتى مسافرخانه‏هاى معمولى سكونت كنند، در كنار رواق‏ها و صحن‏هاى شريف و گاهى در ميادين و خيابان‏هاى مجاور حرم شريف بار مى‏اندازند و گاهى كنار خيابان و پياده‏روها، مختصر چيزى را انداخته، فرش مى‏ كنند و با كمبود وسايل و نبود امكانات لازم همانجا مختصر غذايى طبخ و يا تهيّه مى‏نمايند و مصرف مى ‏كنند و همانجا در گرما و سرما استراحت مى ‏نمايند.

[عهد آسمانى]

كرامات حضرت فاطمه معصومه سلام‏اللَّه‏عليها

حضرت فاطمه بنت الكاظم عليه ‏السّلام نيز مانند ديگر اولياى پاك خداوند، داراى كرامتهاى باهره بوده و مى‏باشند و در اعصار و قرون مختلف، عموم طبقات از عالم و عامى، شاهد و ناظر بعضى از آن كرامات بوده و گواهى داده‏ اند. البته روشن است كه در پرتو مقامات عاليه معنوى و تقرّب خاصى كه آن مكرّمه در نزد خداى تعالى دارند، از موهبت عظيم عنايات الهى و الطاف ويژه پروردگار برخوردار گرديده، داراى چنين كراماتى شده ‏اند.
مرحوم قائم ‏مقام فراهانى مى‏گويد: جناب آميرزاآقاى سركشيك حضرت معصومه قم مى‏فرمود: در سنه 1300 ضعيفه مفلوجه ‏اى را از كاشان به قصد استشفا به قم آوردند دخيل حضرت معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها شد، شب كشيك من بود. ضعيفه دور حرم مانده و درب حرم را بستند، چون نصف شب شد آن ضعيفه آواز داد: حضرت مرا شفا داد. در را گشودم. ديدم همانطور است كه مى‏گويد. واقعه را پرسيدم. گفت:
عطش بر من غلبه كرد، خجالت كشيدم آب بخواهم، با آن حالت خوابم ربود، در واقع جام آبى به من دادند و گفتند: اين آب را بخور، شفا مى‏يابى. آب را خوردم و از خواب بيدار شدم. ديدم نه از عطش خبرى است و نه از فلج اثرى.
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند
و مى ‏فرمود: سالى نيست كه دو سه نفر كور و شل از بركت توسل به آن معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها شفا نيابند. (53)
و هم او در جاى ديگر مى ‏نويسد: كراماتى كه در عصر خود اين حقير، از حضرت معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها ملاحظه نموده زياد است، خود كتابى لازم دارد. چند فقره آن را در اين رساله درج نموده كه از جمله آنها:
خاقان مغفور، فتحعلى‏ شاه قاجار البسه‏ اللَّه‏ حلل‏ النّور در مطلبى يك ‏صدهزار تومان نذر نمودند. بعد از رسيدن به مطلب، به علاوه آن وجه را خرج طلاى گنبد مبارك و ساختن صحن و مدرسه‏ دارالشفا و غيرها نمودند.
حسين‏ خان ‏نظام ‏الدوله ‏شاه‏ سون كه نذرى نمودند آن گلدسته‏ها را ساختند.

[عهد آسمانى]

نوّاب والامستطاب اشرف ارفع والانائب السلطنه كامران ميرزا خود مى‏ فرمودند: من بعد از زيارت، از قم بيرون آمدم و بر دو فرسنگى براى صرف نهار پياده شدم. ديدم چند تيهو برخاستند. تفنگ را از تفنگدار خواستم و به جانب آنها انداختم و تفنگ دولوله از ميان لولها تركيد. ريزه‏ريزه شد و آسيبى به من و حاضرين - محض آنكه زوّار آن حضرت بوديم - وارد نيامد. از همانجا شخصى را فرستادم كه گلدسته‏ هاى حضرت را صلا نمايد.
صحن نو را مرحوم مغفور ابراهيم خان امين السلطان ساختند. (54)
مرحوم حاجى نورى رضوان ‏اللَّه ‏عليه داستانى را نقل مى‏كنند كه چون در زمان خودشان و در نزديكى محلّ اقامت ايشان واقع شده و گويا صاحب جريان را مى‏شناخته‏اند، داستانى ارزشمند است. ايشان مى‏گويند:
در ايّامى كه ما در كاظمين اقامت داشتيم و مجاور بوديم، در بغداد يك مرد نصرانى بود به نام يعقوب كه دچار بيمارى استسقا شد و هرچه مراجعه به اطبا كرد نفعى نداد و بيمارى او شدت يافت، چنان رنجور و لاغر گرديد كه از راه‏ رفتن عاجز شد. او خود مى ‏گويد: پيوسته مى‏ گفتم خدايا، يا شفايم ده يا مرگم را برسان.
تا اينكه شبى همچنان كه روى تختخواب، خوابيده بودم، خواب ديدم سيدجليل، نورانى و بلندقامتى نزد من آمده و تخت مرا حركت داد و گفت: اگر شفا مى‏ خواهى بايد به شهر كاظمين بروى و زيارت كنى كه از اين بيمارى رهاشوى. از خواب بيدار شدم و جريان خواب را براى مادرم نقل كردم. او كه نصرانى بود گفت: اين خواب شيطانى است و رفت صليب و زنّار آورد و به گردنم آويخت.
من دوباره خواب رفتم و در عالم رؤيا بانويى با جلالت و پوشيده را ديدم كه آمد و تخت مرا حركت داد و فرمود: برخيز، چه آنكه صبح طالع شد. مگر پدرم به تو نفرمود به زيارتش بروى تا تو را شفا دهد؟!
عرض كردم: پدر شما كيست؟
فرمود: امام موسى بن جعفر عليه ‏السّلام
گفتم: تو كيستى؟
فرمود: اَنَاالْمَعْصُومَةاُخْتُ ‏الرّضا عليه ‏السّلام؛ منم معصومه، خواهر رضا عليه‏ السّلام
من بيدار شدم و متحيّر بودم كه چه كار كنم و كجا بروم. پس در قلبم افتاد كه به خانه سيّد محترم، سيدراضى‏ بغدادى كه ساكن در محله رواق بغداد است، بروم. به راه افتادم تا به خانه او رسيدم. در را كوبيدم. او گفت: كيستى؟ گفتم: در را بازكن، چون صداى مرا شنيد، دخترش را صدا زد كه در را بازكن كه يك نصرانى است و مى خواهد مسلمان شود.
من وارد شدم و گفتم از كجا دانستيد كه نصرانى مى‏ خواهد مسلمان شود؟ گفت: جدّم حضرت كاظم عليه ‏السّلام در خواب به من خبر دادند.
بعد مرا به كاظمين و به خانه عالم جليل شيخ عبدالحسين تهرانى برد و داستان را به ايشان عرض كردم. به دستور او مرا به حرم مطهّر بردند و دور ضريح طواف دادند، ولى اثرى از براى من ظاهر نشد. چون بيرون آمدم و مختصر زمانى گذشت دچار تشنگى شدم. آب آشاميدم. در آن وقت حالم دگرگون شد و به زمين افتادم و آن وقت بود كه احساس كردم كه بارگرانى چون كوه بر پشتم بود و برداشته شد و ورم بدنم از بين رفت و به كلى كسالت و دردم مرتفع گرديد.
به بغداد برگشتم. بستگانم كه از جريان اطّلاع پيداكردند ناراحت شدند. مادرم گفت: خدا رويت را سياه كند. كافرشدى؟ گفتم: از بيمارى چيزى مى ‏بينى؟ او گفت: اين از سحر است و بالاخره مرا زدند، اذيت كردند و خون ‏آلود نمودند و گفتند: تو از دين ما خارج شده‏ اى.
من به كاظمين برگشتم و خدمت شيخ ‏عبدالحسين ‏تهرانى رفتم و او اسلام و شهادتين را به من تلقين كرد و مسلمان شدم و چون خطر، مرا تهديد مى‏كرد، او مخفيانه مرا به كربلا فرستاد و چون زيارت كردم و برگشتم مرا با مرد صالحى از اهل اصطهبانات به بلاد عجم فرستاد و يكسال در آن قريه - اصطهبانات - از توابع شيراز ماندم و بعد به عتبات برگشتم....
مرحوم محدث ‏نورى مى ‏گويد: و باز به محل هجرت خود برگشت و در آنجا همسر گرفت و مشغول به قرائت مصائب حضرت امام حسين عليه ‏السّلام شد و الآن در آنجاست و اهل و اولادى دارد... (55)

[عهد آسمانى]

استاد ما در شيراز در قسمتى از سطوح، مرحوم آيت ‏اللَّه ‏آقاى ‏حاج ‏سيّد محمّد باقر آيت ‏اللهى معروف به حاج‏ عالم رضوان ‏اللَّه‏ عليه كرامتى را از حضرت معصومه سلام‏ اللَّه‏ عليها نقل كرده‏ اند كه خود در جريان آن بوده و مشاهده كرده‏ اند و آن اين است كه مى‏فرمايد:
در سال 1349 هجرى قمرى به قصد تشرّف به قم از شيراز مسافرت نمودم. در اصفهان براى پيداكردن وسيله براى قم به گاراژ رفتم. يك ماشين سوارى آماده بود. من و يك نفر ديگر كه اصفهانى و مرد باوقارى بود سوار شديم. جوان ديگرى هم آمد كه سوار شود، مادرش كه به بدرقه او آمده بود با چشم گريان روى به حقير نموده و گفت: آقا! دعاكن فرزندم به سلامت برسد.
ما سه نفر عقب ماشين جاگرفتيم و راننده، جلوى ماشين را براى ديگرى در نظر داشت. راه افتاديم. چندين كوچه و خيابان گردش كرديم تا درب خانه‏اى نگه ‏داشت و شخصى را سوار نموده و به سمت قم به راه افتاديم.
ضمناً معلوم شد آن جوان از ارامنه و كارمند بانك تهران است و آن شخص آخر اهل كردستان و رئيس دخانيات اصفهان است. رفتيم تا به مورچه‏ خورت كه حدود چندفرسنگى اصفهان مى‏باشد، رسيديم.
در اينجا مأمور تفتيش اثاثيه مسافرين آمد و چون شب تاريك بود چراغ دستى را گرفت و نگاه به داخل ماشين كرد. از من پرسيد آقا اسباب شما كجاست؟ گفتم جلوى ماشين روى كاپوت بسته‏اند، برو نگاه كن.
از آن جوان پرسيد: اين صندوقچه كه روى ركاب ماشين است چيست؟ گفت: مشروب است.
از آقاى رئيس پرسيد: صندوقچه بسته شده چيست؟ آن هم گفت: مشروب است و ما هم مى‏ شنيديم و مى ‏فهميديم، ولى مجبور بوديم خود را به نفهمى بزنيم. بعد مأمور تفتيش آمد و از اينكه سؤال از اثاثيه اينجانب كرده بود، معذرت خواست.
به هرحال بدون تفتيش از آنجا گذشتيم. هوا بسيار سرد بود. آقاى رئيس - شايد براى رفاع از سرما - بطرى را سرمى ‏كشيد. بوى آن بلند مى‏شد و به مشام آن جوان ارمنى كه عقب سوار بود، مى ‏رسيد و او براى طعنه به اينجانب صدا مى ‏زد: جناب رئيس! بوى خوشى مى ‏آيد و قاه قاه مى ‏خنديد و چندمرتبه ‏اى اين جريان تكرار شد و هرچه كه تملّق جناب رئيس را گفت، او جرعه ‏اى هم به او نداد و حتى تعارفى هم به او نكرد. به همين ترتيب رفتيم تا از حدود دليجان گذشتيم.
در اين هنگام ماشين پنچر شد. براى پنچرگيرى بيرون آمديم و در سرما نشستيم. جوان ارمنى دم به دم مى‏گفت: البته ماشينى كه در آن خلاف شرع بشود، پنچر مى‏ گردد و ما را به باد مسخره مى‏ گرفت و صداى قاه‏قاه او و نيز آقاى رئيس بلند مى‏ شد.
عاقبت اين حقير نزديك رئيس شدم و خود را به دوستى با آقاى صديقى ‏وزيرى از اهل كردستان كه در دارايى شيراز بود، براى او معرفى كردم و دم و دود رئيس را با اين بهانه بستم و از تكرار سركشيدن بطرى بازداشتم و فيمابين او و جوان ارمنى جدايى افكندم.
پس از اتمام پنچرگيرى سوار شده و به طرف قم حركت كرديم. اين حقير به توجّه قلبى متوسّل به ساحت محترم حضرت معصومه سلام‏ اللَّه ‏عليها شدم و از جريان جوان و رئيس شكايت نمودم تا به قم رسيديم. ماشين درب گاراژ سوت زد كه درب بسته بازشود و وارد گردد.
درب باز شد و ماشين خواست وارد شود، ناگهان صندوق‏هاى آن جوان و رئيس كه در يك رديف روى ركاب ماشين بسته بود، اصطكاك با آستانه درب گاراژ پيدا كرد و حساب هر دو صاف شد و از درب گاراژ تا وسط حياط يك جدول مشروف به راه افتاد و صداى مسخره حمالهاى گاراژ برخاست.
اين حقير هم فوراً اثاثيه خود را به شخصى دادم كه بياورد و حسابم را با راننده تصفيه كردم و بيرون آمدم و آنها را به حرمان از مقصد واگذار كردم و از عنايت حضرت معصومه سلام‏ اللَّه‏ عليها سپاسگزارى نمودم. (56)
آيت ‏اللَّه شب ‏زنده ‏دار راجع به عموى محترمشان، عبدصالح مرحوم آقاى‏ حاج ‏قنبر رحمة اللَّه ‏عليه نقل كردند كه: همسرشان حمل پيدا كرده بود و بعد از مدتى متوجّه مى‏ شوند كه جنين حركت ندارد. مراجعه به دكتر مى‏شود و او مى‏گويد: بچه در شكم مادر مرده و بايد عمل جراحى انجام شود و بچه مرده را بيرون بياورند. آن زمان - شصت سال قبل - هم كه هنوز عمل جراحى شايع نبود و امكانات و وسايل امروز را نداشته ‏اند و از اين‏رو عمل براى آن خانم و بستگانش گران تمام مى ‏شود و بالاخره تصميم مى ‏گيرند كه براى استشفا به مشهد مقدّس مشرّف شوند. لذا حركت مى‏ كنند تا به قم مى‏ رسند، خود آن محترمه گفته است: براى زيارت حضرت معصومه سلام‏ اللَّه ‏عليها رو به سوى حرم رفتيم و به مجرّد اينكه پا را داخل حرم گذاشتيم بچه شروع به حركت كرد و به جنبش آمد. اين جريان موجب شادى آنان مى‏ شود و مرحوم حاج‏ قنبر از قم نامه‏ اى به جهرم مى ‏فرستد و جريان را اطلاع مى‏دهد و مى‏ گويد: ما پيش از آنكه به مشهد برسيم، خداوند لطف كرده و شفا داد.

[عهد آسمانى]

آثار توسّل به حضرت فاطمه ‏معصومه سلام‏ اللَّه‏ عليها

توسّل به خاندان عصمت و طهارت راهگشاى انسان ‏ها در مواضع تحيّر و حلّال مشكلات آنان در دشواريها و سختيهاى زندگى است و اين مطلب كاملاً تجربه شده و قابل ترديد نيست و از جمله توسل به ذيل عنايت عليامعظّمه حضرت فاطمه ‏معصومه سلام ‏اللَّه‏ عليها بنت موسى عليه ‏السّلام از ابواب نجات و از وسايل قضاى حاجات، نيل به مقاصد، خواسته ‏ها و رفع بليّات است. حتّى بعضى از افراد بر اثر شدّت اتصال روحى و معنوى با آن بانوى يگانه عالم رسماً با او حرف مى ‏زنند و به بركت عنايات و افاضات آن حضرت به سرعت به مطالب و خواسته هاى خويش دست مى ‏يابند كه در اين مجال مواردى را نمونه مى ‏دهيم و چه‏ بسا كه اين خود يادآور موارد متعدّدى باشد كه خوانندگان محترم ديده و تجربه كرده باشند.
1- مرحوم مغفور حجة الاسلام آقاى سيد محمّد باقر موسوى‏ گوگدى، والد ماجد مرحوم آيت‏ اللَّه ‏العظمى گلپايگانى رضوان‏ اللَّه‏ عليه، گاهى از گلپايگان به عزم زيارت حضرت فاطمه‏ معصومه سلام ‏اللَّه ‏عليها به قم مى ‏آمده‏اند و فرزند گرانقدرشان رضوان ‏اللَّه‏ عليه فرمودند: به ياد دارم كه يك بار مرا هم با خود به قم آوردند و من با ايشان بودم.
در يكى از سفرهايى كه آن سيّد جليل و بااخلاص به قم مى‏ كنند، منزلى را به مبلغى اجاره مى ‏كنند كه مال ‏الأجاره آن نسبتاً زياد و گران بوده است. آن مرد بااخلاص و صاحب مقام يقين فرموده بود: اى عجب من از عمّه‏ ام - حضرت معصومه سلام‏ اللَّه ‏عليها خواستم كه منزل خوبى برايم فراهم كنند و ايشان اجابت كردند، ولى از يادم رفت كه از ايشان بخواهم كه ارزان هم باشد.
2- مرحوم حجت‏ الاسلام والمسلمين آقاى حاج‏ ميرزا مهدى ‏بروجردى رحمة اللَّه ‏عليه، اب ‏الزوجه آيت‏ اللَّه ‏العظمى گلپايگانى كه در ماه جمادى الاخرى سال 1388 ه'ق درگذشت، راجع به دفن ايشان در حول و حوش حرم مطهّر حضرت معصومه سلام ‏اللَّه ‏عليها از ناحيه عوامل طاغوت سختگيرى و اشكال ‏تراشى مى ‏شد و با آنكه خود ايشان قبرى را براى خود پيش ‏بينى كرده و يا آن را از قبل خريدارى كرده بودند، بعد از فوتشان مورد مخالفت مسئولان دولتى قرار گرفت. آقا فرمودند: من به حضرت معصومه سلام ‏اللَّه ‏عليهاعرض كردم: ايشان يك عمر پناهنده به شما بود و به اين مكان مقدّس رفت و آمد داشت. اكنون او را از جوار خودتان محروم نسازيد. و بحمداللَّه خداوند اصلاح كرد و رفع مانع شد و آن عالم محترم را در آن مركز مقدّس دفن كردند.