تورا من چشم در راهم .....(( ادبيات انتظار ٬نجوا بامولاي منتظران))

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

تا که آید به جهان عشق و امید آورد او
بگذرد دوره غم دور جدید آورد او

تا که آید به جهان با نفس تازه خویش
فصل زیبای بهار و دم عید آورد او

تا رسد با نفس ناب و مسیحایی خویش
مرده را زنده کند بخت سعید آورد او

چون نمایان شود آن یوسف کنعانی ما
افکند ولوله ای شور و نوید آورد او

تا بتابد به جهان پرتو خورشید رخش
بگذرد شام سیه صبح سپید آورد او

شود از نعمت او ملک جهان همچو بهشت
عالمی نو اثری تازه پدید آورد او

بشکفد بخت جهان از اثر برکت او
بیکران مرحمت و لطف مدید آورد او

میرسد با همه خوبان و جمیع صلحا
لشگری یکسره از خیل شهید آورد او

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

دســـت های خــالی از ما و عــطایش با شـــما
آمـــدن تا ســفره با مــا و ســخایــــش با شــما

عاشق و معشوق هر کس کار خود را می کنـــد
شاعــری کــردن ز ما، زلــف رهایــش با شمـا

از ازل تــا روز آخــر پــای پــرچم مــانــدنم‌...
...ابتــدایــش با تو بود و انــــتهایـــش بــا شمـا

سیــنه ها مــلـکِ تو شد یابن الحــسن، آبــاد کن
ســـرزمــین دل زِ ما، طـــرحِ بنـــایش با شمــا

بیــــن ما و بیـــن رب پــرده دری هــایی شـده
رَبَّـــنا گفتـــن ز مــا، إغْــفِرْ لَنـایــش بــا شمــا

بی رضــای تو گناه هیچ کس بخشـیده نیـــست
آه از مــا، تــوبه از مــا و رضـــایـش با شمــا

اذن گــریه کـــردن بر فاطــمه با مجـتباســـت
روزی ســـینه زنـی در روضه هایش با شمـــا

همــسرش را زد ولی تکلیف حیدر صــبر بود
پـــس جــزای ســـیلی و نارِ جــفایـش با شمــا

جـــان فــــدا کــردن میــان لشکرت با نوکران
بســـــتن ســـربنــد زرد مرتضــایـش با شمــا

شاعر : محمد جواد شیرازی

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

آخر تو خواهي آمد روزي به جمع ياران
آخر رسد به پايان شبهاي بيقراران

روزي تو مي نمايي رخ را به دلربايي
روزي رسد که آيي بر ما در انتظاران

آخر تو روزگاري آيي و رخ برآري
آخر قدم گذاري بر دور روزگاران

روزي شود که آيي مشکل ز ما گشايي
آخر دهي شفايي بر داغ غمگساران

آخر کني نمايان آن آفتاب رخشان
آخر کني پريشان بازار گلعذاران

آيي و شام هجران با تو رسد به پايان
با تو رسد به دوران فصل خوش بهاران

آخر رسد ظهورت آن نعمت حضورت
در انتظار نورت ماييم اميدواران

وبگاه اشعار مهدوي

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

درد فراق، ساده مداوا نمی شود
باید به هم رسید، و الّا نمی شود

از شنبه بسته ایم به جمعه دخیل اشک
تا تو نیایی این گره ها وا نمی شود

هر شب به این امید که یک آن ببینمت
کوچه به کوچه می دوم اما نمی شود

بی خود دلم خوش است به اشعار انتظار
این شعرها برای من آقا نمی شود

یک گوشه چشم تو دل ما را ربود و برد
مجنون که بی خود عاشق لیلا نمی شود

مثل منِ گدا سر کویت زیاد هست
اما کریم مثل تو پیدا نمی شود

«اللهم عجل لولیک الفرج»

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

از اسم تو آنقدر نوشتم که دیوانه بگوینـد
از عشق تو اشک ریختم آنان بشویند

هر شب بــه امید تـو بـودم کــه بیایـی
تا صبح سحر شد که غریبانه بجوینــد

این دل گل نرگس بدست دیده به راه بود
هر کس که بدید عاشق آن شد که ببویند

رفتـــم به بیابان که غــریبانه بشینـــم
دیـــدم که همــه با من تنهـــا بیاینــــد

سربــه سجاده زدم دیــدهـا بود به راه
من در پی تو بــودم یک جمع بجوینـد

دیوانه ازآن روز شدم نقش تو افتاد به دل
آنان که نـداننــــد از ایـــــن دل بگویند

هر کس کــه رسید ناله زدم یار بیایــد
عمـرم که تمام شد پس چرا باز بجوینـد

آخـــر من جـوری ز فــراقت بمیـــرم
جانـــم به فـــدایت کــدام راه بشوینــــد

علی جوریان

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

غروب جمعه و این دیده های بارانی
تمام هفته ی من پر شده از پریشانی

دوباره بغض گلو راه سینه را بسته
بهانه های دلم را خودت که می دانی

برای امر ظهورت نه عهد و یاسینی
نه یک دعای سماتی نه ختم قرآنی

نه کسب معرفت و کوشش و وفایی نه
فقط نشستم و گفتم غریب دورانی

خراب کرده ام آقا خودت درستش کن
گناه من شده باعث اگر که گریانی

حجاب چشم من آقا ز معصیت باشد
گر چه از نظرم از دو دیده پنهانی


حسین نوری

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

دســـت های خــالی از ما و عــطایش با شـــما
آمـــدن تا ســفره با مــا و ســخایــــش با شــما

عاشق و معشوق هر کس کار خود را می کنـــد
شاعــری کــردن ز ما، زلــف رهایــش با شمـا

از ازل تــا روز آخــر پــای پــرچم مــانــدنم‌...
...ابتــدایــش با تو بود و انــــتهایـــش بــا شمـا

سیــنه ها مــلـکِ تو شد یابن الحــسن، آبــاد کن
ســـرزمــین دل زِ ما، طـــرحِ بنـــایش با شمــا

بیــــن ما و بیـــن رب پــرده دری هــایی شـده
رَبَّـــنا گفتـــن ز مــا، إغْــفِرْ لَنـایــش بــا شمــا

بی رضــای تو گناه هیچ کس بخشـیده نیـــست
آه از مــا، تــوبه از مــا و رضـــایـش با شمــا

اذن گــریه کـــردن بر فاطــمه با مجـتباســـت
روزی ســـینه زنـی در روضه هایش با شمـــا

همــسرش را زد ولی تکلیف حیدر صــبر بود
پـــس جــزای ســـیلی و نارِ جــفایـش با شمــا

جـــان فــــدا کــردن میــان لشکرت با نوکران
بســـــتن ســـربنــد زرد مرتضــایـش با شمــا

شاعر : محمد جواد شیرازی

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

ساعت رسیده رأس قرارِ دوازده
دردی نشسته گوشه کنار دوازده

خورشید رفته عشق بیارد برایمان
در پشت ابر مانده تبار دوازده

در لابه لای غربت خود غوطه میخورد
در سیل اشک، دار و ندار دوازده

ساعت هنوز عاشق وقت رسیدن است
افتاده باز دورِ مدار دوازده

دست زمان به صورت آن ماه قد نداد
بالا گرفته قامت یار دوازده

ساعت از انتظار سرش درد میکند
حتی زمین شده ست دچار دوازده

در ایستگاه عقربه ها ایستاده ایم
چشم انتظار سوتِ قطار دوازده!

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

دســـت های خــالی از ما و عــطایش با شـــما
آمـــدن تا ســفره با مــا و ســخایــــش با شــما

عاشق و معشوق هر کس کار خود را می کنـــد
شاعــری کــردن ز ما، زلــف رهایــش با شمـا

از ازل تــا روز آخــر پــای پــرچم مــانــدنم‌...
...ابتــدایــش با تو بود و انــــتهایـــش بــا شمـا

سیــنه ها مــلـکِ تو شد یابن الحــسن، آبــاد کن
ســـرزمــین دل زِ ما، طـــرحِ بنـــایش با شمــا

بیــــن ما و بیـــن رب پــرده دری هــایی شـده
رَبَّـــنا گفتـــن ز مــا، إغْــفِرْ لَنـایــش بــا شمــا

بی رضــای تو گناه هیچ کس بخشـیده نیـــست
آه از مــا، تــوبه از مــا و رضـــایـش با شمــا

اذن گــریه کـــردن بر فاطــمه با مجـتباســـت
روزی ســـینه زنـی در روضه هایش با شمـــا

همــسرش را زد ولی تکلیف حیدر صــبر بود
پـــس جــزای ســـیلی و نارِ جــفایـش با شمــا

جـــان فــــدا کــردن میــان لشکرت با نوکران
بســـــتن ســـربنــد زرد مرتضــایـش با شمــا

شاعر : محمد جواد شیرازی

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
دنیا برای از تو نوشتن، مرا کم است

اکسیر من! نه اینکه مرا شعر تازه نیست
من از تو می‌نویسم و این کیمیا کم است

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست
در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غزل شبیه غزل‌های من شود
چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی تو را کنار خود احساس می‌کنم
اما چقدر دل‌خوشی خواب‌ها کم است

خون هر آن غزل، که نگفتم به‌پای توست
آیا هنوز آمدنت را بها کم است

محمدعلی بهمنى