ویژه نامه روز بیست و سو م ماه مبارک رمضان❀ مهمان حضرت یار❀

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

گویی در این ماه می توان بر روی ابرها ایستاد و بر تمام شاخه های آسمان،
نام های مقدس تو را آویخت و پیوسته در صبح و شب، تو را تسبیح گفت.

می توان به تمام افق ها چشم دوخت و تمام گناهان روح را پاک کرد!
می توان عطر ماه رمضان را از تمام هستی حس کرد.

می توان به ریسمان مهربانی خدا چنگ زد
و فرصتی برای بازگشت دوباره به خود داد.

می توان قصیده ای محکم ساخت
در ستایش بخشش های بی شمار خدا.

می توان شب ها را غرق در لحظه های عارفانه
راز و نیاز شد و عاشقانه تا سپیده از تو خواند.

می توان شکوفه های دعا را در لحظات افطار
بر لب ها نشانید و قنوتی به رنگ استجابت گرفت.

می توان با ربناها عروج گرفت،
و عطر بهشت را استشمام کرد.

می توان در جاده های گذشته، غبار روزگاران را به جا گذاشت
و با بارانی از اشک، به عفو و بخشش پروردگار، امید و چشم دوخت.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خدای من!
چه دلهای سرگشته که شیفته تو گشت و چه قلبها که بی تاب و دیوانه تو شد
و چه عقلها که معرفت تو را گرد هم آمد و راه به جایی نبرد.

خدای من!
دلها کجا بی یاد تو آرام می شود
و قلبها کجا بی گرمای نفس تو مطمئن؟

خدای من!
این جانهای بی قرار جز لحظه دیدار
آرام و قرار نمی گیرند.

خدایا!
تو منزه هر مکانی و عبود هر زمانی
و موجود در هر لحظه و آنی،
تو منادی هر زبانی و معظم هر دل و جانی!

وَ اَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لَذَّةٍ بِغَیْرِ ذِكْرِكَ وَ مِنْ كُلِّ راحَةٍ بِغَیْرِ
اُنْسِكَ وَ مِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَیْرِ قُرْبِكَ وَ مِنْ كُلِّ شُغْلٍ بِغَیْرِ طاعَتِكَ…

پناه بر تو اگر لذتی بی یاد تو نام لذت بگیرد.
و راحتی بی انس تو نام راحت پذیرد.

پناه بر تو که جان جز در جوار قرب تو
روی مسرت ببیند و شغلی از طاعتت مایه نگیرد.

اِلهى اَنْتَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ یااَیُّهَا الَّذینَ امَنُوا اذْكُرُوا اللّهَ ذِكْراً كَثیراً
وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ اَصیلاًوَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ فَاذْكُرُونى اَذْكُرْكُمْ فَاَمَرْتَنا بِذِكْرِكَ
وَ وَعَدْ تَناعَلَیْهِ اَنْتَذْكُرَنا تَشْریفاً لَنا وَ تَفْخیماً وَ اِعْظاماً وَ ها نَحْنُ ذاكِرُوكَ
كَما اَمَرْتَنا فَاَنْجِزْ لَنا ما وَعَدْتَنا یا ذاكِرَ الذّاكِرینَ وَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ.

خدای من!
تو گفتی به حق و چه صادقانه و صمیمانه که:
« ای ایمان آورندگان! یاد خدا کنید، زیاد
و همیشه و هر آن و هر لحظه و تسبیح و تنزیه او کنید هر صبح و شام ».

گفتنی به حق و چه بزرگانه و دلسوزانه که:
« یادم کنید تا از یادتان نبرم، بخوانیدم تا دست گیرم،
رو سوی من کنید تا به سویتان بیایم».

پس تو فرمان یاد خویش دادی
و تو نیز وعده وفا فرمودی.

هم یاد کردن ما تو را، لطف
توست و هم یاد کردن تو، ما را.

فرمودی که حضورت را در دلمان
مستدام کنیم تا تو نیز از یادمان نبری.

آمین یا اله العالمین

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

با یـــــاد خدای قدر


صدای قــــدم‌های ماهِ خوبی‌ها،
دل ِ خاکی‌ام را آگاه ساخته است که لحظه‌ی وداع نزدیک است.
لحظه‌ی وداع با ماه مهـــــــدی،
با شعبان، و من در آخرین ثانیه این ماه به مناجات شعبانیه نشسته‌ام "
و اسمَع دُعائی اِذا دَعَوتُک1

پس از آن
"و اسمَع نِدائی اِذا دَعَوتُک2
من. "ذلک العشقِ" من، "لاریب فیه"، ای خدای عاشقی‌ام .

من در آغوش مُهر دلدادگی‌ام.
و باران روزه‌داری‌ام
"انتَ ربُّ العظیم3

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تا طلوع صبح بیداریم

خداوندا! خواب نمانده ام و چِکه چِکه آب وضویم
در سحرگاهان رمضان، جانی تازه به کالبد خسته ام می بخشد.

این ماه پر از فیض و رحمت، حلول می کند و من مسرورم؛
چرا که بشارتم داده اند، به سوزاندن ناپاکی هایم، عبادت
شمردن خواب هایم و رَد نشدن دعاهایم در این ماه.

دیگر باید برخیزم و در عطر حضور
خدا رها شوم و بالا و بالاتر روم.

دیری است که از گل دسته های آسمان
«اَلّلهُمَّ لَکَ صُمْنا...» را سر داده اند.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

امشب چه شبی است؛ شب خوبی ها، نیکی ها، زیبایی ها؛ شب بیداری؛
شب راز و نیاز. امشب چشم هایم را برهم نمی نهم و با تنها معبودم سخن می گویم.

تنها با او واگویه می کنم دردهای دلم را، او را می خوانم
و از درگاهش اجابت نمیازهایم را می طلبم. امشب چه شبی است؛

ملایک دسته دسته به یمن و بزرگی این شب بر زمین می آیند
تا چشمان خسته و خیس شب زنده داران را با گلاب بهشتی بشویند.

آنان می آیند تا غبار خطا و گناه را با عطر فردوس از دل ها بزدایند.
امشب چه شبی است؛ شب گردش فرشتگان گرداگرد حجت الهی؛
شب بخشودن، شب تقدیر و چه زیباست امشب.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

الهـي
باز آمديم با دو دست تهي چه باشد
اگر مرحمي بر خستگان نهي

الهـي
گرفتار آن دردم كه تو دواي آني
و در آرزوي آن سوزم كه تو سرانجام آني

الهـي
هر دلشده اي با ياري و غمگساري
و من بي يار و غريبم

الهـي
چراغ دل مريداني و انس جان غريباني، كريما
آسايش سينه محباني و نهايت همت قاصداني

الهـي
جرم من زير حلم تو پنهان است
و تو پرده عفو خود بر من گستران

الهـي
اين چيست كه با دوستان خود را كردي
كه هر كه ايشان را جست ترا يافت
و تا ترا نديد ايشان را نشناخت

الهـي
عاجز و سرگردانم ، نه آنچه دانمدارم
و نه آنچه دارم دانم

الهـي
بر تارك ما خاك خجالت نثار مكن
و ما را به بلاي خود گرفتار مكن

الهـي
چون به تو بنگريم شاهيم و تاج بر سر
وچون بخود تگريم خاكيم و از خاك كمتر

الهـي
هر كس تو را شناخت
هرچه غير تو بود بينداخت

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای خدا یا نزد من محبوب دار
فیض و احسان را الی یوم القرار

حالتی ده تا كه با میل فواد
من كنم خوبی، برم احسان به كار

شوق احسان در دلم پیدا شود
متصل خوبی كنم در هر دیار

نی به مخصوصین و با خویشان خود
بلكه بر مردم صغار و هم كبار

ای خدا مبغوض كن در نزد من
فسق و عصیان را كز او سازم فرار

آن چنان بی میل گردم از گناه
كو فزون آید ز تعداد و شمار

كن حرام این دم بر این عبد ذلیل
سخط و قهر و دوزخ و زنجیر و نار

نیست ما را طاقت ذوق عذاب
از كرم ما را به راحت وا گذار

حق عون و یاری و لطفت قسم
بر تمام خلق در لیل و نهار

یا غیاث المستغیثین الغیاث
یا مجیر المستجیرین زینهار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

به رسم سنتی که آموخته‌ام، خود را
هم‌دوش بندگان پاکت پنداشتم
و دوش را تا سحر زنده داشتم
و قرآن بر سر گذاشتم

در عزای بزرگ‌رهنمايی که خويش و خويشان در راه تو داد
دوش را تا سپيده به سوگ نشستم
و با او برای پيمودن راهش پيمان بستم
. . . و امروز سالياد شهادت آن دام‌دَرِ دنيای دنی است
همو که از کعبه‌ای رستم‌زاد شد که
همگان بر آن قِبله، قُبله نهند

و در محرابی بانگ رستگاری سر داد که
جان را نه باخت، که بُرد
يگانه خانه‌زاد تو بود و از همان سرا سوی تو شتافت
جای‌نشين پيامبر ماست
و بهين راهبر ما

اگر امروز از تو بخواهم
برای نيل به خرسندی‌ات کسی را به من نشان دهی
آيا کسی جز او هست که در پيش روی من نهی؟

گيرم راه علی بپيمايم
گيرم سر بر آستان او سايم
گيرم منش او را برگزينم
گيرم در کشتی نجات‌بخش او بنشينم
دگر، ابليس و يارانش مرا وارهانند

و در اين دشواررَه بايد از تو مدد خواهم
و دست سوی تو فراز آرم
تا همه‌ی راه‌هابر شيطان بسته آيد
و ديگر نه من از او، که او از من برَمد

ای که نياز همه‌ی خواهندگان روا کنی
و درد همه‌ی دردمندان دوا

ای که پرسش‌های دستان نيازمند را پاسخی درخور دهی
و حاجت‌های ايشان را در دستشان نهی
من بهشت را منزل و آرامش‌گاه خود خواهم
چه زيان تو را که من هم برسم به آرزويی؟!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اذان آمد

صدای بانگ موذن در کوچه پیچید

صدای شرشر آب در حوض خانه

سرود وضوی اهل خانه!

مادرسفره را جمع می کرد

پدرقرآنش را باز می کرد

دخترک چادر نمازش را بر سر می کرد

وپسر که دیرتر از همه جنبیده بود وضومی گرفت!

چه صبح دل انگیزی است صبح امروز!

همه در کنار هم هستیم!

قرآن وسجاده همراهمان!

دل های پاک میهمانمان !

دخترک می گوید کاش این سحر به پایان نرسد!

مادرش می خندد و بادلی شاد فریاد زند:

این سحرتایک ماه به پایان نرسد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مجال رحمت

ماه رمضان، گاهِ لرزش دل است و چرخیدن ناگاه زبان کائنات به
تسبیح.فورانِ حس خواهش است برای وجدان بیداری
که در طلب حسی رهاتر، به تکاپو افتاده.

برای کسی که در گیر و دارِ هراس و هوس، سرگردان وادی
نفس خویش مانده، رمضان مجال سامان گرفتنی است
که با سکوتِ وسوسه ها دست می دهد.

اصلاً رمضان، تمام روزهایش عید است که امام علی علیه السلام
در بلاغت کلام خویش فرمودند: «هر روز که گناه نشود آن روز عید است.»

قدم نهادن در این عیدستان، شمیم غفران را در مشام جان می دواند
و از چشمه سار رحمت، تشنگی این سال های هبوط را فرو می نشاند.

معصومه زارع