ویژه نامه عید نوروز { نوروز علوی}

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

بـــهـار با همه آن زیبایی ها
و دگرگونی ها می آید

گویی که هر جایی که می نگری
پارچه ای کشیده اند

آن هم به رنگ ســــــــــبـــز
و به رنگ ارغوانی

صدای پرندگان مهاجر که بر فراز
آسمان آبی بهار پرواز می کنند شنیده می شود

و میرسند به منزلگاه اصلیشان ...
آری منزلگاه شان همینجاست "بهار"

درختان با شاخ و برگهایشان
خبر از رسیدن فصل نو می کنند

گل ها با رنگهای زیبایشان
جلوه آرایی می کنند

عطر نرگس همه جا پیچیده است
واگر عاشق هم نباشی حس می کنی

ماهیان درون آب هم بی قرار شده اند و به هر سو میروند
برگی دیگر از دفتر روزگار ورق خورده است

بهار آمده و بهارهای دیگری هم در راه است ... !
فقط باید عاشق باشی و عاشقانه زندگی کنی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خیر مقدم به بهار

... نفس عشق تا فراسوی افق ها، ترنم شادی را زمزمه کرد.

خاک، بوی افلاک گرفت.
طراوت از در و دیوار بارید.

واژگان بلبلان بوی پونه و نعنا گرفتند.
دل ها وسعت یافت.

چشم ها، چشمه سار سرور شد.
عشق و ایمان، شفاف تر شدند.

نسیم بر تن نهالک ها دوید.
شبنم، شادمانه چهره گل ها را شُست.

آفتاب به تبرّک، دستی بر سر شانه شاخه ها کشید.

سروها به آفتاب سلام گفتند.

بارانی از طراوت بارید.
در همایش بزرگ طبیعت، گل ها چهره بر چهره ساییدند.

در اجتماع سر شاخه های درختان و بلبلکان نغمه سرسبزی نواخته شد...

نَفَس هر چیز و همه چیز سبز شد و «بهار» آمد.

هان، ای بهار! دل های همگان را با نَفَس های خود سبزِ سبز کن.

هان، ای بهار! گام هایت بر زمین و زمان مبارک باد!

محمد کاظم بدرالدین

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ما منتظران بهار دیگری هم داریم که هر روز و به
خصوص هر صبح جمعه باید انتظارش را بکشیم.

باید جان را آذین ببخشیم و با پالایش آلودگی های
درون،خود را به زیبایی ها بیاراییم.
این بهار، دیگر از جنس بهار نوروز نیست؛

بلکه بهار جان ها و احیاگر دل هاست.پس باید هرچه بیشتر
به استقبال و پیشواز آن رفت و انتظارش را کشید. وقتی که
بهار طبیعت می رسد، زمین های حاصلخیز سرسبز می شوند

اما هنگامی که بهار ولایت منجی عالم بشریت می آید،
دیگر خبری از خشکسالی و زمین های بایر و کویر
در هیچ جا و هیچ زمانی نیست.

همزمان با تولد دوباره طبیعت و آمدن فصل بهار،
امام زمان (ع) ظهور خواهد کرد.

بنابراین نوروز باستانی همانطور که در اندیشه ملی ما یک روز
فرخنده است در اندیشه شیعی و اسلامی ما نیز گرامی و مقدس است.

در واپسین روزهای باقیمانده از سالی که گذشت و درآستانه
فرا رسیدن سال نو به درگاه حضرت حق ‌جل جلاله برای
ظهورمولایمان و فرا رسیدن بهار مهدویت
استغاثه می کنیم

اللهم عجل لولینا الفرج

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد
خوش و سرسبز شد عالم اوان لاله زار آمد

ز سوسن بشنو اي ريحان که سوسن صد زبان دارد
به دشت آب و گل بنگر که پرنقش و نگار آمد

گل از نسرين همي‌پرسد که چون بودي در اين غربت
همي‌گويد خوشم زيرا خوشي‌ها زان ديار آمد

سمن با سرو مي‌گويد که مستانه همي‌رقصي
به گوشش سرو مي‌گويد که يار بردبار آمد

بنفشه پيش نيلوفر درآمد که مبارک باد
که زردي رفت و خشکي رفت و عمر پايدار آمد

همي‌زد چشمک آن نرگس به سوي گل که خنداني
بدو گفتا که خندانم که يار اندر کنار آمد

صنوبر گفت راه سخت آسان شد به فضل حق
که هر برگي به ره بري چو تيغ آبدار آمد

ز ترکستان آن دنيا بنه ترکان زيبارو
به هندستان آب و گل به امر شهريار آمد

ببين کان لک لک گويا برآمد بر سر منبر
که اي ياران آن کاره صلا که وقت کار آمد

مولانا

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ما منتظران بهار دیگری هم داریم که هر روز و به
خصوص هر صبح جمعه باید انتظارش را بکشیم.

باید جان را آذین ببخشیم و با پالایش آلودگی های درون،
خود را به زیبایی ها بیاراییم.
این بهار، دیگر از جنس بهار نوروز نیست؛

بلکه بهار جان ها و احیاگر دل هاست.
پس باید هرچه بیشتر به استقبال و پیشواز آن رفت و انتظارش را کشید.

وقتی که بهار طبیعت می رسد، زمین های حاصلخیز سرسبز می شوند،

اما هنگامی که بهار ولایت منجی عالم بشریت می آید،
دیگر خبری از خشکسالی و زمین های بایر و کویر
در هیچ جا و هیچ زمانی نیست.

همزمان با تولد دوباره طبیعت و آمدن فصل بهار،
امام زمان (ع) ظهور خواهد کرد.

بنابراین نوروز باستانی همانطور که در اندیشه ملی ما یک روز فرخنده است،
در اندیشه شیعی و اسلامی ما نیز گرامی و مقدس است.

در واپسین روزهای باقیمانده از سالی که گذشت و درآستانه فرا رسیدن سال نو،
به درگاه حضرت حق ‌جل جلاله برای ظهورمولایمان
و فرا رسیدن بهار مهدویت استغاثه می کنیم

اللهم عجل لولینا الفرج

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

در انتظار بهار

آرزو می کردم بهار در دنیا می ماند.

بگذارید بهار بماند!

بیاید، جریان خون بزند، بخروشد!

بیاید، آفرینش شتاب گیرد، هجوم آورد!

زندگی بیاید! سراسر این حجم تباه شده را تکان

دهد، بجنباند!

بیاید، گلهای پژمرده را دور بریزد،

آخرین گلها را!

بیاید، سرمای بد یمن را با گرمایی دوباره کنار

بزند،

گلهای حسرت سر برآوردند، رگهای مرده از

زعفرانی های سفید و ارغوانی

تنفس کنند،

...

آرزو می کنم بهار بود

ماهرانه در اخگرهای افتاده از آتشی پراکنده

می دمید،

آتش بازی کوچک زیبا با

کره اسبهای پا بلند کمیاب، گوساله های گوش

پهن، و گنجشکهای برهنه

آرزو می کنم بهار

با صدای آمد و رفت پاها شروع شود

گامهای جدید بر روی زمین، تپشی بی تاب.

آرزو می کنم بهار بود،

بهاری لطیف، ترد و با احساس.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد
وظيفه گر برسد مصرفش گل است و نبيد



مكن زغصه شكايت كه در طريق طلب
به راحتي نرسيد آنكه زحمتي نكشيد




ز روي ساقي مهوش گلي بچين امروز
كه گرد عارض بستان بنفشه دميد




بهار مي گذرد دادگسترا درياب
كه رفت موسم حافظ هنوز مي نچشيد

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد

نگار آمد نگار آمد نگار بردبار آمد

صبوح آمد صبوح آمد صبوح راح و روح آمد

خرامان ساقي مه رو به ايثار عقار آمد

صفا آمد، صفا آمد که سنگ و ريگ روشن شد

شفا آمد شفا آمد شفاي هر نزار آمد

حبيب آمد حبيب آمد به دلداري مشتاقان

طبيب آمد طبيب آمد طبيب هوشيار آمد

سماع آمد سماع آمد سماع بي صداع آمد

وصال آمد وصال آمد وصال پايدار آمد

ربيع آمد ربيع آمد ربيع بس بديع آمد

شقايق ها و ريحان ها و لاله خوش عذار آمد

کسي آمد کسي آمد که ناکس زوکسي گردد

مهي آمد مهي آمد که دفع هر غبار آمد

دلي آمد دلي آمد که دلها را بخنداند

مي اي آمد مي اي آمد که دفع هر خمار آمد

کفي آمد کفي آمد که دريا دُرّ ازو يابد

شهي آمد شهي آمد که جان هر ديار آمد

کجا آمد کجا آمد کزينجا خود نرفته است او

وليکن چشم گه آگاه و گه بي اعتبار آمد

ببندم چشم و گويم شد، گشايم گويم او آمد

و او در خواب و بيداري قرين و يار غار آمد

کنون ناطق خمش گردد کنون خامش به نطق آمد

رها کن حرف بشمرده که حرف بي شمار آمد

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک

آسمان آبی و ابر سپيد

برگهای سبز بيد

عطر نرگس، رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اينک بهار
خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه ‌ها و دشتها

خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها

خوش به حال غنچه‌های نيمه‌باز

خوش به حال دختر ميخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبريز از شراب

خوش به حال آفتاب

ای دل من گرچه در اين روزگار

جامه رنگين نمی‌ پوشی بکام

باده رنگين نمی ‌بينی به جام

نقل و سبزه در ميان سفره نيست

جامت از آن می که می ‌بايد تهی است

ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم

ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار

گر نکوبی شيشه غم را به سنگ

هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

فریدون مشیری

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

میخوانمت از پشت درب های بسته
در انتهایی ترین فصل آفرینش

تا کی در سکوت می مانی
ای رویای رحمانی تر از باران ؟

من در میهمانی سبز واژه ها تو را شنیدم
و زیر باران صدایت کردم

و تو در نگاهی ژرف با لهجه
شیرین یاسمن ها جوابم دادی

ای نوبهار من ... بر پیکره یخ زده دشت بتاب
و روح مرده اش را عطر آگین کن

شکوفه هایت بوی سرسبزی باغ میدهند
و بلبلانت آوای سرمستی سر داده اند

باران را صدا کن تا بر طراوتت
شکوهی دیگر بیفزاید

ای زیباترین فصل خدا
سرودن آغاز کن و مرا تا انبوه ابرهای بهاری
به همراه مرغان مهاجر پرواز بده

غنچه های نو شکفته ات رنگ زندگی دارند
و چشمه های جوشانت بوی خوش تازگی میدهند

ولی ...
ولی هنوز شاپرک ها بغض خسته شان را میخورند
و یاس ها، پای کبودی چشمشان را پنهان میکنند

و هنوز فصل زمین کامل نشده و هنوز
منتظر است و انتظار فصل دیگری است .

مرا تا ظهور بهاری اش همراه باش
و برای لحظه لحظه بودنش دعا کن...
که بدون او بهاری نشاید !