پیامک هاو اشعار تسلیت شهادت امام صادق علیه السلام

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

شب بود ناگهان همه جا پر ز دود شد
بیت الحرام فاطمه جایِ یهود شد

نامرد تا که دید عزیز مدینه ام
بر این شکوهِ مادریِ من حسود شد

سجاده ام کشید و نماز مرا شکست
با ضربه ای قیام نمازم سجود شد

وقتی به رویِ خاک تنم را کشید و بُرد
جای عمامه دورِ گلویم کبود شد

بار دگر مدینه و یک مرد بد دهن
آنچه سزای آل پیمبر نبود شد

در بین شعله ناله زدم عمه جان کمک
در پیش دیده آتش خیمه شهود شد

شکر خدا ندید کسی سر برهنه ام
بر حفظ آبرو شب تاریک سود شد

آنکس که بین کوچة باریک ضربه خورد
داند چرا دو گونه مادر کبود شد


شاعر : قاسم نعمتی

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

ز غربتش چه بگویم که سینه ها خون است
برای صادق زهرا مدینه محزون است

دلم دوباره به یاد رئیس مذهب سوخت
که داغ غربت لیلی حدیث مجنون است


شهادت مظلومانه شیخ الائمه آقا امام جعفر
صادق بر شیعیان تسلیت باد

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

کاش می شد بگذارند مهیا گردد
شب او صبح به محراب مصلا گردد

شب او صبح نشد،نیمه شب او را بردند
تا که با زخم زبان آن شبش احیا گردد

شعله بر خانه اش انداخت حرامی تا زود
در این خانه به یک ضربه ی پا وا گردد

در آتش زده کم بود بیافتد رویش
باز کم بود که میخی به تنی جا گردد

پیش طفلان پی مرکب پدر پیری رفت
تا که این کوچه پر از ناله ی بابا گردد

دو قدم راه نرفته به زمین می افتاد
تا که تکرار زمین خوردن زهرا گردد

فرصتی هیچ ندادند و کشیدند تنش
قبل از آنی که نفس تازه کند پا گردد

گرچه می خورد زمین گرچه کشیدند زخاک
روضه ای خواند غمش باز مداوا گردد

روضه ی غربت پیری که به زانو آمد
به امیدی که گل گمشده پیدا گردد

پیر مردی به سر نعش جوانش آمد
شاهد کم شدنش وقت تقلا گردد

ارباً اربا بدنی دید به دستش فهمید
هرچه کردند نشد تیغ دگر جا گردد

دشنه و تیغ و تبر دست به دست هم داد
بدنی باز شود مثل معما گردد

دست و پا زد پسری تا پدری جان بدهد
دست و پازد پسری تا کمری تا گردد

دست انداخت به دور بدنش ریخت زمین
دست انداخت دهانش نفسش وا گردد

چشم را نیزه گرفته است اگر چشمی بود
کاش می شد نظرش خدمت بابا گردد

چند عضو از بدن اکبرش آنجا کم بود
خواهرش بود ولی حلقه ی نا محرم بود


شاعر : حسن لطفی

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

بنال ای دل که در نای زمان، فریاد را کشتند
بهین آموز گار مکتب ارشاد را کشتند

اساتید جهان باید به سوگ علم بنشینند
که در دانشگه هستی، بزرگ استاد را کشتند

[ترنج* پله پله تا ملکوت *]

بنال ای دل که در نای زمان، فریاد را کشتند
بهین آموز گار مکتب ارشاد را کشتند

اساتید جهان باید به سوگ علم بنشینند
که در دانشگه هستی، بزرگ استاد را کشتند


شهادت مطلومانه حضرت امام صادق علیه السلام تسلیت باد

[ترنج* پله پله تا ملکوت *]

از ازل دَرد به پیمانۀ خوبان کردند
دل عاشق شده را کلبه احزان کردند

هر کسی را که به عالم سر حشمت خواهی است
لطف کردند و شبی خادم سلطان کردند

سفره‌ای وسعت صدق تو گشودند به دهر
انبیا را سر احسان تو مه‌مان کردند

همه آفاق گرفته است به خود رنگ تو را
با وجودی که همه فضل تو کتمان کردند

در تو دیدند ملائک صفت خالق را
علت این است اگر، سجده به انسان کردند

بر سر سفره دونان نکشم منت نان
من همانم که به من لطف فراوان کردند

هشتمین آینۀ وجه خدائی، صد حیف
شش جهت ظلم به تو حضرت جانان کردند

دل شب بود که گنجینۀ دین را بردند
عده‌ای کفـر صفت، سرقت ایمان کردند

پا برهنه عقب اسب دواندند تو را
آسمان را پس از این حادثه گریان کردند

گر نبودی، اثر از روضۀ ارباب نبود
خلق با حنجر تو ذکر «حسین جان» کردند

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

​

آسمان هنگام دفن پیکرت با گریه گفت
ای چراغ عرشیان در خاک نَبوَد جای تو

سوز تو از قلب شیعه سرکشد بر آسمان
قبر تـو یـادآور غم‌های جانفرسای تـو

شهادت جانگداز امام جعفرصادق علیه السلام تسلیت باد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

کاش می شد بگذارند مهیا گردد
شب او صبح به محراب مصلا گردد

شب او صبح نشد،نیمه شب او را بردند
تا که با زخم زبان آن شبش احیا گردد

شعله بر خانه اش انداخت حرامی تا زود
در این خانه به یک ضربه ی پا وا گردد

در آتش زده کم بود بیافتد رویش
باز کم بود که میخی به تنی جا گردد

پیش طفلان پی مرکب پدر پیری رفت
تا که این کوچه پر از ناله ی بابا گردد

دو قدم راه نرفته به زمین می افتاد
تا که تکرار زمین خوردن زهرا گردد

فرصتی هیچ ندادند و کشیدند تنش
قبل از آنی که نفس تازه کند پا گردد

گرچه می خورد زمین گرچه کشیدند زخاک
روضه ای خواند غمش باز مداوا گردد

روضه ی غربت پیری که به زانو آمد
به امیدی که گل گمشده پیدا گردد

پیر مردی به سر نعش جوانش آمد
شاهد کم شدنش وقت تقلا گردد

ارباً اربا بدنی دید به دستش فهمید
هرچه کردند نشد تیغ دگر جا گردد

دشنه و تیغ و تبر دست به دست هم داد
بدنی باز شود مثل معما گردد

دست و پا زد پسری تا پدری جان بدهد
دست و پازد پسری تا کمری تا گردد

دست انداخت به دور بدنش ریخت زمین
دست انداخت دهانش نفسش وا گردد

چشم را نیزه گرفته است اگر چشمی بود
کاش می شد نظرش خدمت بابا گردد

چند عضو از بدن اکبرش آنجا کم بود
خواهرش بود ولی حلقه ی نا محرم بود


شاعر : حسن لطفی

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

گفتیم با خجالت دل بعد بوتراب
معصوم دیگری نشود بسته در طناب

دیدیم دست هرچه امام است بسته شد
شیعه چرا نمیرد از این شرم بی حساب

شهادت مطلومانه حضرت امام صادق علیه السلام تسلیت باد

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

​

گفتیم با خجالت دل بعد بوتراب
معصوم دیگری نشود بسته در طناب

دیدیم دست هرچه امام است بسته شد
شیعه چرا نمیرد از این شرم بی حساب

گفتیم زهر کین به امامی نمی دهند
دیدیم هر زمان جگر دیگری کباب

گفتیم احترام به سجّاده می کنند
دیدیم سجده را ششمین بار در عذاب

گفتیم شب، دگر مه نو سر برهنه نیست
دیدیم ماه، پای برهنه زند رکاب

گفتیم دیگر از سر عمامه نمی کشند
دیدیم بی عمامه، امامی شود عتاب

گفتیم بر سه ساله دگر زجر و غصّه نیست
دیدیم پیر مرد شد از زجر و غصّه آب

گفتیم خانه را دگر آتش نمی زنند
دیدیم خانه سوخت دوباره درآن مذاب

آن سیل آتشین که از آن کوچه شد شروع
تا کعبه تا نرفته بگیریدش از شتاب

تنها رسول اعظم اسلام، با غضب
نگذاشت تا دوباره سر از خون شود خضاب

از آن مسیر کوچه ی باریکتر ز مو
عکسی به سینه مانده خدایا بدون قاب

گفتیم شیعه حقّ ولی را ادا کند
شقرن ها که دعوتتان مانده بی جواب

گفتیم محض غیبتتان شیعه می شویم
دادیم امتحان بدی باز در غیاب

گفتیم دوره دوره ی غربت زدایی است
ماندیم و ماند غربت هر تربت خراب

سرداب و سامرا و بقیع تلّ خاک شد
انگار رفته امّت قالو بلی به خواب

دیدیم و هیچ دم نزدیم این چه شیعگی ست
دشمن هر آنچه خواست روا داشت در نقاب

وهّابیت کمر به صف شیعه بسته است
تا در صفوف شیعه کند طرح انشعاب

ما شیعیان صادق آل محمّدیم
سر خط گرفته ایم از آن مالک الرقاب

تا کی نشسته ایم و بگوییم : ای دریغ
قرآن ناطق است پس پرده ی حجاب

رهبر، سران امّت دین را پیام داد
شد در میان عالم اسلام، انقلاب

سستی به خویش راه نباید دهیم، هیچ
باید کنیم قافله را باز انتخاب

از نهضت عدالت و از معنویّت است
ای شیعیان، دعای فرج هست مستجاب