ویژه نامه شهادت مظلومانه مسلم بن عقیل{مسلخ سرخ عاشقی}

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

به یاد روح بزرگ انسان‌هاى خودساخته و پاکی که ایثارشان در راه خدا
الهام بخش تعهد و فداکارى است.

عظمت انسانى چهره‌‏هاى پرفروغ تاریخ خونبار ما چون
«مسلم بن عقیل‏» و «هانی بن عروه»، اسوه همه کسانى است
که در زندگى به هدف‌هایى والاتر از دنیا اعتقاد دارند
و ارزش‌هاى متعالى را مى‏جویند.

انسان‌هاى نمونه از نظر ایمان، اخلاق، شهامت،
جوانمردى و استقامت، همیشه زینت تاریخ بوده و هستند.

«مسلم بن عقیل‏» یکى از این چهره‏‌هاست.
شنیدن نام این انسان والا و سرباز فداکار راه حق،
یاد آور همه خوبی‌ها، رشادت‌ها و جوانمردی‌هاست؛

و خواندن زندگینامه این سردار رشید اسلام،
درس‌آموز و الهام‌بخش و سازنده است.

حماسه مسلم‏ بن عقیل در کوفه، پیش درآمدى بر نهضت عظیم عاشورا بود؛
و خود مسلم، پیشاهنگ نهضت‏ سیدالشهدا علیه ‏السلام و سفی
ر انقلاب کربلا و پیش‌مرگ حماسه تاریخ‌ساز و جاویدان عاشورا بود.

درباره «مسلم بن عقیل‏» ، چه مى‏‌توان گفت،
جز بیان صداقت و رشادت و ایمانش؟

و چه مى‌‏توان نوشت،
جز فداکارى و حماسه و آزادگى‌‏اش،

و چه مى‌‏توان شنید
جز عمل به وظیفه و اطاعت از امام و جهاد در راه حق تا مرز شهادت.

و «مسلم بن عقیل‏» کیست؟

تجسمى از ارزش‌هاى والاى مکتب؛ الگو و اسوه‌‏اى از
یک جوانمرد سلحشور و انقلابى پاکباخته و دل به راه خدا داده و سر
به راه دوست ‏سپرده و قدم در راه‏ حق نهاده و با شهادت
به معراج قرب پروردگار رسیده است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عرفات است
این سو حسین ابن ابی عبدالله ،
آن سوی مسلم بن عقیل

عرفات است و دعا؛ عرفات است و حسین؛
عاشقی که جان مشتاقش، چنین به گفت‏وگوی خدا نشسته است:
«اَلَّهُمَّ اجْعَلْنی اَخْشاکَ کَاَنّی اَراکَ...»

روز عرفات است.
این سو، دست‏های پراجابت حسین علیه ‏السلام است
که آسمان را مجذوب خود ساخته است.
این سو، حسین علیه‏ السلام است
که اشک‏های بلورین‏ش،
غوغا در دل عرش افکنده است.

این سو، میهمانان زیارت بیت ‏الله ‏اند
و عرفاتیان نیاز و نیایش.
دیگر سوی، شهر کوفه است
و نامردمانی عهدشکن و میهمان کُش!

روز عرفات است. آن سوی این لحظات عارفانه،
کوفه است و فرزند عقیل.
تنهای تنها!

مسلم است و لحظات شیرین فنای فی اللّه‏.
مسلم است و دلواپسی آمدن حسین علیه‏السلام .
مسلم است و عروج از بام دارالاماره.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دشنام ها آزارت نمی دهند و نیز سنگ هایی که پیشانی بلندت را شکسته اند.

خونِ بسیار رفته از پیکر تنومندت باعث ضعف زانوانت نیست
چیزی که نفس هایت را به شماره انداخته،
بی شک کثرتِ شمشیر زدن هایت نبوده است.

آن چه تو را به جنون می کشد، حیرتِ توست؛
حیرت از این همه ریا کاری و سُست عنصری که
از در و دیوارِ کوه فرو می بارد، حیرت از این همه نامردمی و دو رنگی.
آن چه تو را به جنون می کشد، دغدغه توست به خاطر فرزند
پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم که با کاروان کوچک اهل بیت خویش،
بی هیچ سپاه و همراهی، اینک به سوی این شهرِ غبارآلود در حرکت
است و کاری از تو ساخته نیست که باز داری اش.

فریادهای دردآلودت از دیوارهای ضخیم کوفه عبور نمی کند
تا به کاروان امامت برسد و نمی توانی بال بگشایی و از فراز باروها بگذری
تا پسر عمویت را بگویی که بازگردد؛

گرچه خود یقین داری که حسین علیه السلام ،
نیک می داند که در این شهر چه می گذرد.

امّا می آید؛ نه به خاطر این که فریب خورده باشد،
بلکه رسالتش این گونه برایش رقم زده است. و تو بیم داری؛
نه از جانِ خویش ـ که هر آینه به اشتیاق، با پای خویش به سمت شهادت،
گام بلندتر برمی داری ـ ، بلکه بیمِ تو از نامهربانی و جفا کاری این خاک است
با کاروان کوچکی که هر لحظه به قتلگاه خویش نزدیک تر می شود، بی آن که هیچ کاری از تو برآید.

فریاد برمی آوری: ای ریا کاران! آیا شما نبودید نویسندگان
صدها نامه حزن آلود که او را به این شهر می خواندند؟!

آیا شما نبودید که اصرار به آمدنش کردید؟!

نیک این منم؛ فرستاده حسین علیه السلام ،
کدام یک از شما به یاریِ من شمشیری خواهد برداشت؟!

هیچ پاسخی به گوشت نمی رسد و غمی بزرگ در دست جان می گیرد؛

اینان که با رسول حسین علیه السلام چنین اند، با حسین علیه السلام چگونه خواهند بود؟
و ای که اگر کاروان به دروازه این شهر برسد....