زمين در چرخش خويش، هفتمين بشارت را از آسمان برگرفت
و رداى سبز امامت را به دوش غنچه اى ديگر از باغ امامت انداخت
و همان هنگام، علوم گذشتگان و آيندگان، بر سينه نورانى اش روانه شد؛
چونان كه تصوير تمامى عالم در اقيانوس شفاف و زلالش نمايان شد.
يا موساى كاظم! ميلاد تو، سرآغاز وزش موهبت الهى است.
آن هنگام كه خشم را فرو مى خورى،
وسوسه شيطان در برابر عظمت آدمى چه حقير است!
شكيبايى تو، دل را مجذوب دردى مى كند
كه ابزار فرهيختگى روح است
و تو چه زيبا اين مفهوم را معنا مى كردى!
كرامتت از بندگى محضى است كه
در سايه سار صبر خويش، تقديم دوست كردى.
مبارك است ظهور روشنى ات در عبور زمان؛
در ضريح خيال مؤمنين. خورشيد هفتم!
تولد تو، شكفتن باغ سبز تقرّب در كوير خشكيده زمين است.
نقل قول
