و همچنین سید بن طاووس رحمه الله جواب شما را اینگونه داده اند:
«مبادا به استناد عمل فلان شیخ و فلان شیخ که هرگز در حق آن حضرت دعا نمی کنند، بلکه اصلاً از او غافلند و هرگز نامی از او نمی برند از دعا به آن حضرت غافل شوی، که غفلت از یاد او اشتباهی فاحش است»(1)
آن عالم گفت: چرا شما برای واجب دانستن دعا برای فرج به دنبال فتوا می گردید، در صورتی که در اصول دین تقلید جایز نیست و هر کس باید به وظیفه خویش عمل نماید.
در جواب گفتم: اولاً دعا برای فرج جزء افعال مکلفین می باشد مانند فریضه نماز که هم در اصول دین و هم در فروع دین گنجانده شده است، به این معنا که اعتقاد به فریضه نماز اصلی است از اصول اعتقادی و عمل نمودن و بپاداشتن آن تکلیفی است عملی که باید مجتهد صاحب فتوا کیفیت و فروع آن را برای مقلدین خود بیان کند، چنین است دعا برای فرج که جزء اعتقادات قلبی بوده و چون عملی است که از اعضا و جوارح مکلف سرچشمه می گیرد چگونگی و فروع آن باید از ناحیه مرجع صاحب فتوا بیان گردد، لذا احکام این فریضه همانند فریضه نماز باید با شفافیت کامل برای مقلدین بیان گردد.همچنین به آن عالم بزرگوار عرض کردم اگر احکام فریضه دعا برای فرج در رساله ها آورده شود مکلفین به اهمیت
ص: 182
1- . فلاح السائل، ص 112
آن پی برده و در عمل کردن به این فریضه کوتاهی نخواهند کرد و تأثیر بسزایی بر یاد و ذکر امام غائب علیه السلام دارد که در سایه آن، همانند فریضه نماز باعث رشد و تعالی معنوی فرد و جامعه می گردد.
نقل قول
