سرشک خوبان: در سوگ سالار شهیدان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عبداللّه بن مسعود گوید:
پیامبر صلی الله علیه و آله دربارۀ حسن و حسین گفت: «بار خدایا! من ایشان را دوست می دارم. تو نیز دوست شان بدار! هر کس آن دو را دوست بدارد، در حقیقت مرا دوست می دارد.» (1)
همو گفته است که حسین و حسن علیهما السلام هنگام نماز نزد پیامبر صلی الله علیه و آله می آمدند و بر پشت آن حضرت سوار می شدند. چون آن دو را از این کار بازمی داشتند، حضرت با دست اشاره می کرد که رهاشان کنید و هنگامی که نمازش به پایان می رسید آنان را در آغوش می فشرد و می فرمود: «هر کس مرا دوست می دارد باید این دو را دوست بدارد.»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اسامه، پسر زید بن حارثه، گفته است:

«شبی به خاطر نیازی درِ خانۀ پیامبر خدا را کوبیدم. حضرت بیرون آمد در حالی که چیزی را که من نمی دانستم چیست، در زیر روپوش خود داشت. چون از عرض حاجت فراغت یافتم، گفتم: «ای پیامبر خدا! زیر آن روپوش چیست؟» حضرت آن را کنار زد. دیدم که حسن وحسین بر پشتش سوارند! آن گاه فرمود: «اینان پسران من و پسران دختر من اند.» و سه مرتبه فرمود: «بار خدایا! تو می دانی که من دوستشان می دارم، تو نیز آنان را دوست بدار.» (2)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نیز یَعْلی بن مُرّه گفته است:

حسن و حسین به سوی پیامبر صلی الله علیه و آله دویدند. یکی شان به حضرت رسید، همین که دست در گردنش انداخت، دیگری آمد و او نیز دست در گردن آن حضرت افکند. رسول خدا بر سر و روی هر دو بوسه زد و فرمود: «بار خدایا! من دوست شان می دارم تو نیز آن دو را دوست بدار.
ای مردم فرزند، (آدمی را) به خسّت و ترس وا می دارد.» (3)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

باز از یَعْلی بن مُرّه نقل شده است که گفت:
گروهی از یاران، همراه پیامبر صلی الله علیه و آله به صرف غذا مشغول شده بودند. همین که بیرون آمدند حسین علیه السلام را دیدند که در راه بازی می کند. پیامبر صلی الله علیه و آله گام پیش نهاد و دست هایش
ص:26

---

1- 1) - کشف الأستار، هیثمی، علی بن ابی بکر، 226/3، موسسة الرسالة، بیروت، اوّل، 1404 ق.
2- 2) - ترجمة الامام الحسن(علیه السلام)، ابن عساکر، 95.
3- 3) - مسند، ابن حنبل، 172/4؛ المعجم الکبیر، طبرانی، 21/3.
را گشود. امّا جوانک آغاز به گریختن از این جا به آن جا و از این سو به آن سو کرد. پیامبر صلی الله علیه و آله نیز با او می خندید، تا سرانجام او را گرفت و آن گاه دستی زیر چانه و دست دیگر را بر سرش قرار داد و او را بوسید و فرمود: «حسین از من است و من از حسینم خداوند دوستدار کسی است که حسین را دوست بدارد حسین نواده ای از نوادگان است» (1)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ابوهریره نیز از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نقل کرده است که فرمود:
«دوستدار حسن و حسین دوستدار من و دشمن آن دو دشمن من است.» (2)
سرور جوانان بهشت
از جمله فضایل ویژۀ امام حسن و امام حسین علیهما السلام این است که خداوند متعال مقام سروری جوانان اهل بهشت را در دنیا و آخرت بدیشان داده است. در این باره احادیث چندی نقل شده است که به نمونه هایی از آن ها اشاره می کنیم:
ابوسعید خُدری از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نقل کرده است که فرمود:
«حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشت اند.» (3)
مُسلم بن یَسار گفته است:
حسن و حسین نزد جدّشان آمدند. حضرت فرمود: «اینان سرور جوانان اهل بهشت اند و پدرشان از آنان بهتر است.»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حذیفه از پیامبر نقل کرده است که فرمود:
«جبرئیل نزد من آمد و مژده داد که حسن و حسین علیهما السلام سرور جوانان اهل بهشت اند» (4)
ص:27

---

1- 1) - مسند ،ابن حنبل، 172/4.
2- 2) - سنن، ابن ماجه قزوینی، 51/1، تحقیق: محمد فؤاد الباقی ؛ مسند، ابویعلی، 78/11.
3- 3) - خصائص الامام امیر المؤمنین علی (علیه السلام)، احمد بن شعیب نسائی، 257، تحقیق: محمد باقر محمودی ؛ تاریخ دمشق، ابن عساکر، 72 -84.
4- 4) - همانجا؛ المعجم الکبیر، طبرانی، 24/3 -30.
سرنوشت دشمنان اهل بیت
هر کس نسبت به خاندان پیامبر دشمنی بورزد، حسادت کند، ستم روا دارد و یا آنان را به قتل رساند به فرجامی شوم دچار خواهد شد.
ابوهریره از پیامبر صلی الله علیه و آله نقل کرده است که فرمود:
«هر کس حسن و حسین علیهما السلام را دوست بدارد. مرا دوست می دارد و هر کس اینان را دشمن بدارد، مرا دشمن می دارد.» (1)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حضرت علی علیه السلام از پیامبر صلی الله علیه و آله چنین نقل کرده است:
«بهشت بر کسانی که بر خاندانم ستم روا دارند یا با ایشان بجنگند و یا به زیانشان کسی را یاری دهند حرام است. آنان در آخرت از همه چیز بی بهره اند. خداوند در روز رستاخیز نه با ایشان سخن می گوید و نه پاکشان می گرداند و به عذابی دردناک گرفتار خواهند بود.» (2)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نیز آن حضرت از پیامبر نقل کرده است که فرمود:
«بهشت بر کسانی که به خاندانم ستم کنند و مرا از این راه بیازارند حرام شده است. هر کس به یکی از فرزندان عبدالمطّلب نیکی کند و مزد نگیرد، هنگامی که فردای قیامت مرا دیدار کند، خود پاداش او را خواهم داد.» (3)
عایشه نیز از قول پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نقل کرده است که فرمود:
«چند کس را من و همۀ پیامبران مستجاب الدّعوة نفرین کرده ایم: افزاینده بر کتاب خداوند؛ دروغ شمارندۀ قَدَر خداوند؛ آن کس که به زور حکومت امّت را در دست گیرد تاعزیزکرده های خداوند را خوار گرداند و خوار کرده های خدا را عزت بخشد؛ حلال شمارندۀ حرام های خدا؛ واگذارنده سنّت من و آن که آنچه را خداوند بر خاندانم حلال ساخته حرام گرداند.» (4)
ص:28

---

1- 1) - المعجم الکبیر، طبرانی، 40/3 ؛ مجمع الزوائد، علی بن ابی بکر هیثمی، 180/9؛ المستدرک، حاکم نیشابوری، 166/3.
2- 2) - ثمرات الاسفار، علامه امینی، 34/1.
3- 3) - همان، 35/1.
4- 4) - کتاب السّنه، ابن ابی عاصم، 149 ؛ المعجم الاوسط، الطبرانی، 398/2؛ فرائد السمطین، حموئی، 276/2؛ ترمذی، المناقب، 318/8 - 316؛ المستدرک، حاکم، 36/1، 525/2، 90/4 ؛ الاحسان، ابن حبّان، 52 ؛ مجمع الزوائد، هیثمی، 176/1، 205/7.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ابوسعید خدری از قول پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نقل کرده است که فرمود:
«خدای متعال سه حریم دارد که هر کس آن ها را رعایت کند پروردگار نیز کار دین و دنیایش را به سامان می آورد و هر کس آن ها را رعایت نکند خدا همه چیزش را می برد و آن سه چیز حرمت اسلام، حرمت من و حرمت خویشاوندان من است.» (1)
انس بن مالک گفته است، نزد حضرت پیامبر صلی الله علیه و آله بودم که فرمود:
«به من کوثر داده شده است. گفتم: کوثر چیست؟ فرمود: رودی است در بهشت که طول و عرض آن به اندازۀ فاصله مشرق و مغرب است. هر کس از آن بنوشد هرگز تشنه نمی شود و هر کس دست و روی با آن بشوید هرگز غبارآلوده نمی گردد؛ هر کس پیمانم را بشکند و یا کسی از خاندانم را بکشد از آن نخواهد نوشید.» (2)
ابوسعید خدری از پیامبر، چنین نقل کرده است:
«هنگامی که قوم یهود گفتند: (عُزَیر پسر خداست) خشم خداوند بر آنان شدّت گرفت و هنگامی که مسیحیان گفتند: (مسیح پسر خداست) خشم خداوند شدّت یافت. همانا خشم خداوند بر کسی هم که خون من را بریزد، یا با آزردن خاندانم مرا بیازارد نیز شدّت خواهد گرفت.» (3)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حضرت علی علیه السلام از پیامبر نقل کرده است که فرمود:
«یا علی! هر کس مویی را از تو بیازارد مرا آزرده است و هر کس مرا بیازارد خدا را آزرده است و
ص:29

---

1- 1) - المعجم الاوسط، طبرانی، 162/1 ؛ المعجم الکبیر، همو، 126/3 ؛ مجمع الزوائد، هیثمی، 168/9.
2- 2) - ابن زیاد به خاطر نقل این حدیث و امثال آن، صحابی بزرگوار و عالیقدر، زید بن ارقم را مورد باز خواست قرار داد. چنان که خود زید گوید: عبیداللّه دنبالم فرستاد. چون نزدش رفتم گفت: این احادیث چیست که از قول پیامبر(صلی الله علیه و آله) نقل می کنی؟ ما آن ها را در کتاب خدا نمی یابیم! تو روایت می کنی که پیامبر(صلی الله علیه و آله) حوضی دارد. گفتم: او خود آن احادیث را به ما گفته و آن حوض را به ما وعده داده است. گفت: دروغ می گویی و پیری مغزت را تهی کرده است. گفتم: «امّا گوش هایم از خود حضرت شنیده اند و سینه ام در خود جای داده است. فرمود: هر کس دانسته بر من دروغ ببندد باید جایگاه خود را برای جای گرفتن در آتش آماده کند و من بر او دروغ نبسته ام». دربارۀ اصل حدیث و ماجرای مواخذۀ زید. ر.ک: (المعجم الکبیر، 203/5؛ مسند،ابن حنبل، 367/4؛ مجمع الزوائد، هیثمی، 144/1).
3- 3) - منتخب کنز العمال، ابن النجار، (در حاشیۀ مسند احمد بن حنبل)، 127/1.
هر کس خدا را بیازارد نفرینش بر اوست.» (1)
و فرمود:
«هر کس با آزردن خاندانم مرا بیازارد خدای - عزّ و جلّ - را آزرده است و هر کس به آنان کمک نکند و به دشمنانش تمایل داشته باشد، به خدا اعلان جنگ داده است و فردای قیامت از شفاعت پیامبر او هیچ بهره ای نخواهد یافت.» (2)