فرهنگ عاشورا و فرهنگ انتظار

[سید کمیل احمدی]

حكومت بر محور ولي فقيه، دورنمايي از حكومت امام زمان(عج)

به لطف خدا شيعه به مرزي از بلوغ رسيد كه ديگر به پادشاهي قانع نبود و حكومت ديني بر محور نايب امام عصر(عج) را مي خواست كه همان حكومت بر محور ولايت ولي فقيه است. اكنون، در اين دوره هستيم. اگر ما سي سال قبل؛ مثل اصحاب كهف خوابيده بوديم و اكنون بيدار مي شديم، اين جامعه براي ما غير قابل تصور بود. اگر ما بخواهيم چشم انداز خودمان را عصر ظهور قرار بدهيم، رسالتي كه روي دوش ما مي آيد، چيست؟

[سید کمیل احمدی]

زماني بايد دور هم مي نشستيم

و احاديث ائمه(ع) را مي خوانديم. تلاش بسياري براي جمع آوري اين احاديث شده است. فرهنگ شيعي جامعه بر محور اين احاديث شكل گرفته است. ما مي پنداريم همه شيعيان مانند ما فكر مي كردند، اين گمان درست نيست. اين پيشرفت محصول بيش از هزارسال كار است. اكنون بايد بدانيم چشم انداز ما براي ترسيم حكومت براي وحدت اجتماعي، براي مشاركت در عبادت، براي بندگي اجتماعي چيست؟
دشمن ديگر به صورت فردي كار نمي كند. اگر مي گويد ما جامعه موعود داريم، به سمت يك جامعه جهاني جهت گيري مي كند. دشمن تمام جهان را براي رسيدن به هدف خود؛ يعني يك جامعۀ جهاني مادي سامان مي دهد. اگر هدف، حركت به سمت عصر ظهور است، بايد با اين دشمن و رقيبي كه در مقابل ماست، مبارزه كنيم. آنها مي گويند: جنگ؛ جنگِ دو تمدن است كه هر دو ادعاي جهاني سازي دارند. حالا رسالت ما در قبال آن چيست؟
اكنون وقت يك حركت جمعي است. امروز بايد برنامۀ مدون دنياي اسلام و جهان تشيع را در مقابه با برنامه دشمن براي حركت به سمت ظهور ترسيم كنيم. بايد دانست كه حركت به سمت ظهور، به سرمايۀ بسيار عظيم نياز دارد. اولين گام، زماني است كه به دينِ حداكثري معتقد شديم و باور كرديم بايد به سمت جامعه اي حركت كنيم كه حكومت ديني در آن محقق مي شود. همان گونه كه امام1 و مقام معظم رهبري فرمودند: اگر به اين سمت حركت كرديم، بي درنگ بايد بپذيريم كه ديگر نمي توان با شرق و غرب كنار آمد. از وقتي دشمن احساس كرد كه شما به سمت يك تمدن حركت مي كنيد، با شما كنار نمي آيد.
بنابراين، آماده سازي جامعۀ شيعه و جامعۀ جهاني براي عصر ظهور، تحمل
سختي هايي را نيز در پي دارد. يعني در اولين قدم، درگيري با دشمن اتفاق مي افتد، دشمني كه نه با نژاد ما؛ بلكه با عقيدۀ ما مخالف است.

[سید کمیل احمدی]

نهضت عاشورا، گامي بزرگ به سمت تحقق ظهور

براي اينكه بتوانيم در مسير تحقق ظهور، روحيۀ فداكاري، گذشت، سرمايه گذاري و شهادت طلبي را زنده كنيم، بي ترديد بايد در انديشۀ زنده نگه داشتن فرهنگ عاشورا باشيم. در واقع عاشورا هم يك گام بزرگ به سمت زمان ظهور است. آشكارترين نقطۀ درگيري نبي اكرم9 با دستگاه ابليس و فراعنه تاريخ، در عاشوراست. در آنجا فرهنگ شهادت محقق شد. از اين ديدگاه اگر به عاشورا بنگريم، عاشورا و كار سيدالشهدا(ع) مهم ترين گامي است كه در دستگاه نبي اكرم به سمت عصر ظهور برداشته شده است. بي ترديد زنده نگه داشتن آن فرهنگ، تاثيري شگرف در مسير ظهور دارد. بايد ديد عاشورا چه فرهنگي را ايجاد كرده است؟
براي اينكه به سمت عصر ظهور حركت كنيم، بايد ببينيم فرهنگ عاشورا را چگونه در جامعه زنده نماييم؟ مفهوم شهادت چيست؟ چرا شهادت براي شيعه لازم است؟ اين ضرورت، هم اكنون هم زنده است و اقتضا مي كند كه جامعۀ شيعه در آماده باش كامل به سر ببرد. نقش عاشورا در تحقق جامعه موعود انبيا و اوليا چيست؟
جامعۀ موعود، جامعه اي است كه بشر در آن پاك مي شود، به عبادت خدا مي رسد و ولايت ولي الله را درك مي كنند. حقايق و معارف رباني، حقايق ولايت و اسرار ولايت افشا مي شوند. بيست و پنج حرف از بيست و هفت حرف علم در آن دوره آشكار مي شود، همه، اهل اسرار و اهل شهود مي شوند.

[سید کمیل احمدی]

تولّي و تبرّي، دو بال براي رسيدن به نقطه موعود

ما چه بخواهيم و نخواهيم براي زنده نگه داشتن فرهنگ عاشورا، وظيفه اي را روي دوش ما گذاشته اند. آيا بدون شهادت طلبي و بدون آمادگي براي فداكاري، رسيدن به آن مقام ممكن است. شهادت، يك سكه دو روست؛ يك روي سكه، فداكاري همه جانبه، براي تحقق وعده با محبوب است. شهيد،
آن كسي است كه عهدي با خداي خودش دارد. روي دوم سكه اين است كه غير از تولّي و ابراز محبت به خداي متعال و اولياي الهي، برائت و موضع گيري نسبت به دستگاه دشمن هم در شهادت وجود دارد. آيا بدون اين دو امر، رسيدن به آن نقطۀ موعود و مطلوب ممكن است.

[سید کمیل احمدی]

لزوم ترسيم جامعه عصر ظهور و حركت بر طبق آن

در اين مسير، نگاه ما به امامت و ولايت اولياي معصوم و نقش اين ولايت در رهبري بشر و تحقق عبادت، بايد ترسيم شود. جامعۀ موعودي كه ما مي خواهيم به سمت آن حركت كنيم، چه جامعه اي است؟ آيا جامعه اي است كه در آن رفاه و امنيت مادي وجود دارد؟ آيا جامعه اي است كه در آن بهره وري از دنيا توسعه پيدا مي كند؟
پس اصل ولايت و پايان تاريخ كه جريان ولايت ولي الله هست، بايد ترسيم شود. بعد از اين ترسيم، حركت به سمت آن نقطۀ موعود و تحقق عاشورا در آن نقطه خاص بايد تبيين شود، سپس از رسالتي كه ما در قبال عاشورا و عصر ظهور داريم، سخن به ميان مي آيد. اكنون كه در ايام عزاداري امام حسين(ع) به سر مي بريم، بايد گفت هيچ چيز به اندازۀ گريه بر سيدالشهدا(ع) و توجه به مصيبت حضرت در تهذيب نفوس و آمادگي نفوس براي درك عصر ظهور تاثيرگذار نيست. هدف ائمه معصومين (ع) هم از دعوت شيعه به احياي امر عزاداري، آماده شدن جهان براي پذيرش خلافت الهي و اعتلاي كلمۀ توحيد است كه روايت هاي گوناگوني هم در اين زمينه وجود دارد.
ابن قولويه در كامل الزيارات اين روايات را بسيار زيبا جمع آوري كرده است. صدوق نقل مي كند: ريان بن شبيب نقل كرده كه در روز اول محرم محضر
امام رضا(ع) رسيدم، حضرت فرمودند: اهل جاهليت هم حرمت ماه محرم را نگه مي داشتند؛ ولي اين امت حرمت ماه محرم را شكستند و در اين ماه اهل بيت پيامبر9 را به شهادت رساندند و نواميس حضرت را به اسارت بردند. بعد حضرت فرمودند: «إِنْ كُنْتَ بَاكِياً لِشَيْءٍ فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ» اگر براي چيزي مي خواهي گريه كني، فقط براي امام حسين(ع) گريه كن. بعد فرمودند: «فَإِنَّهُ ذُبِحَ كَمَا يُذْبَحُ الْكَبْشُ».
در روايت ديگري فرمودند : اگر در روزي نام امام حسين(ع) در محضر امام صادق(ع) برده مي شد، ديگر در آن روز كسي لبخند بر لبان امام صادق(ع) نمي ديد، چه محرم چه غير محرم.
در روايت نوراني ديگري امام رضا(ع) فرمود: وقتي محرم مي رسيد، كسي لبخند بر لبان پدر من نمي ديد، تا روز عاشورا كه روز عزاي پدر من بود.

[سید کمیل احمدی]

اذن دخول به حرم ائمه(ع)

«السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى الْأَرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ» در زيارت عاشورا رسم بسيار خوبي را بنا گذاشتند و از حضرت فاطمه3 براي عزاداري سيدالشهدا(ع) اجازه مي گرفتند. وقتي زيارت مي رويم، به ما مي گويند، اجازه بگيريد و وارد حرم بشويد. از چه كسي اجازه بگيريم؟ از خدا، رسول خدا، ائمه معصومين (ع) و ملائك مقرب؛ چون مي خواهيم وارد محيط ولايت بشويم. همۀ آن كساني كه به نحوي حق دارند، براي ورود به اين محيط بايد اجازه بدهند؛ معناي اذن دخول همين است. انسان بايد بتواند به محيط ولايت ولي الله، راه پيدا كند؛ از محيط ظاهريش تا محيط باطنيش؛ معناي اين حرف غير از اين نيست، بايد به انسان اجازه بدهند تا بتواند در عزاخانه امام حسين بنشيند و عزاداري كند.
ابوهارون مكفوف مي گويد: محضر امام صادق(ع) رسيدم. حضرت فرمودند: در مصيبت سيدالشهدا(ع) شعر بخوان. اشعاري را انشا كردم. حضرت گريستند
و اهل منزل هم، صداي ناله و ضجه اهل منزل بلند شد. بعد حضرت به من فرمودند: ابوهارون، ملائكه اي كه در اينجا مي گريستند و من مي ديدم، بيش از انسان هايي بودند كه گريستند، آنها شديدتر گريه مي كردند.
در روايات مي خوانيم؛ چهار هزار ملك براي ياري امام حسين(ع) آمدند. وقتي رسيدند كه كار عاشورا به پايان رسيده بود و آنها ديگر موفق نشدند حضرت را ياري كنند. اجازه گرفتند، ماندند در گرد حرم حضرت. كنار قبر مطهر حضرت و صبح و شب مشغول عزاداري براي حضرتند.
در بارگاه قدس كه جاي ملال نيست سرهاي قدسيان همه بر زانوي غم است
عزاداري امام حسين(ع) منوط به اذن خداي متعال، اولياي معصوم و امام زمان (عج) است كه به ما اجازه ورود به آن ساحت باطني را بدهند تا بتوانيم حلقۀ عزاداري امام زمان (عج) را درك كنيم و صداي ناله حضرت را بشنويم كه هر گوشي صداي نالۀ حضرت را بشنود، ديگر آرام از او گرفته مي شود: فَلَأَنْدُبَنَّكَ صَبَاحاً وَ مَسَاءً وَ لَأَبْكِيَنَّ لَكَ بَدَلَ الدُّمُوعِ دَماً حَسْرَةً َلَيْكَ .


فضيلت گريه بر سيدالشهدا(ع)

عزاداري براي امام حسين(ع) جزء بزرگترين عبادات است، گريه بر امام حسين(ع) شعله هاي جهنم را خاموش مي كند، انسان را دوباره به محيط عبادت برمي گرداند.
خورشيد در خون غلطيده
السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْأَرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ وَ أَنَاخَتْ بِرَحْلِكَ عَلَيْكُمْ مِنِّي سَلَامُ اللَّهِ أَبَداً مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ وَ لَا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِيَارَتِكُمْ السَّلَامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ أَصْحَابِ الْحُسَيْنِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ
عَلَى الشَّيْبِ الْخَضِيبِ السَّلَامُ عَلَى الْخَدِّالتَّرِيبِ
چه كسي باورش مي شد اي عزيز رسول خدا كه گونه هاي تو به خاك ماليده شود. السَّلَامُ عَلَى الْبَدَنِ السَّلِيبِ السَّلَامُ عَلَى الثَّغْرِ الْمَقْرُوعِ بِالْقَضِيبِ عزيز فاطمه، سلام ما بر قطعه قطعه بدن تو. سلام ما بر آن بدني كه لباس هايش را به غارت بردند. تمام مصيبت سيدالشهدا و مظلوميتش در همين بدن قطعه قطعه و عريان حضرت نمودار بوده است. بنابراين بي بي عالم وقتي به گودي قتلگاه آمد، ابتدا دست هايش را زير اين بدن برد، خدايا اين قرباني را از آل رسول بپذير، سپس رو كرد به رسول خدا و ذكر مصيبت كرد. راوي مي گويد، دوست و دشمن گريه مي كرد. همه مصيبت بي بي در همين چند جمله خلاصه مي شود: وامحمّداه صلّى عليك مليك السماء، هذا حسينٌ بالعراء! مرمَّلٌ بالدماء! يا رسول الله ببين همه بدنش آغشته به خون شده. مقطّع الأعضاء! وبناتك سبايا! يا رسول الله يك طرف اين بدن حسين توست كه قطعه قطعه روي زمين افتاده. دشمن، بدنش را غارت كرده حرمتش را نگه نداشته و يك سوي ديگراين دختران تو هستند كه دشمن آنها را به عنوان اسير به اسارت مي برد.