ویژه نامه شهادت امام سجاد علیه السلام{ سید الباکین}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

جاودان‌ترين صداها از گلوي تو برخاست
و پژواك آن تا ابد رسوايي خون‌خواران اموي را در گوش زمان تكرار مي‌كند.

سفاكان اموي، در اين خيال خام به‌‌سر مي‌بردند
كه با فاجعه كربلا، پيام عاشورا را خاموش كرده‌اند،
اما پيام حماسه كربلا در دفتر سترگ تاريخ پايدار خواهد ماند.

«فرياد گلبرگ‌هاي پرپر شده عاشورا از لبان تو بر آمده
و براي هميشه در مشام تاريخ مي‌چرخد و تعفن آن جور و ستم را جار مي‌زند».

جان باختن در راه سردار عشق برايت سهل بود و زنده ماندن سخت،
اما مشيت الهي بيماري را برايت رقم زد؛

بايد مي‌ماندي و با ياري عمه‌ات زينب(س) وجدان خفته مردمان را بيدار مي‌كردي.

مبارزه با ستمگري، ريشه در روح آسماني‌ات داشت، با فشار و اختناق حكام جبار،
دستانت را به‌سوي آسمان برداشتي و شِكوه‌ات را
در ظرف مناجات و دعا ريختي و فرياد زدي:

«فرمان خداوند تعطيل شده، كتاب خداوند متروك گشته
و سنت‌هاي رسول خدا(ص) به‌دست تحريف سپرده شده.»

همه مبهوت اين همه شجاعت و ابهت كه تو كيستي؟
«من فرزند مكه‌ام و منا، فرزند زمزمم و صفا، فرزند آن كسي هستم
كه به معراج رفت و فرزند فاطمه زهرا(س)».

اذان دادند تا به سكوت وادارت كنند ... اشهد أنّ محمداً رسول الله... .
«اي يزيد! محمد جد من است يا تو؟
اگر گمان كني جد توست، دروغ گفتي و كافر شدي
و اگر جد من است، چرا خاندان او را كشتي؟»

با فرياد «القتل لنا عادهُ و كرامتُنا الشهاده»،
تشت رسواي يزيديان را از بام قصر شيطاني‌شان فرو انداختي،
گوش‌ها هنوز صداي آن را از پس قرن‌ها آشكارا مي‌شنود.

قيام حره، توابين، مختار و ده‌ها خون‌خواهي ديگر،
ثمره افشاگري‌هايت در كوفه و دمشق و مدينه بود؛
اما قيامي هنوز هم برپاست و آن قيامتي است كه در دل شيعه
شعله كشيده است و هرگز خاموش نخواهد شد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

با سطر سطر صحیفه ات



شب با تمام سیاهی و سکوتش در مقابلم قد می کشد.
بغض هایم شدت می گیرند.

هوا گریبانم را می فشارد. دلم دارد می ترکد؛
اما بغض هایم مجال گریه شدن نیافته اند.

سطر سطر صحیفه ات را خواندم و کلمه کلمه اشک شدم.
تو چقدر به آسمان نزدیک بوده ای!

تو کیستی که هیچ پرنده ای را شهامت از تو خواندن نیست؟
پرنده ها هم خوب می دانند که کلمات را توان وصف تو نیست؛
اما من چه دیر به تو رسیده ام!

سراغ تو را باید از کدام ستاره گرفت؟
کدام اشک از تو خبر نمی دهد که سری به غربت تو نزده باشد؟!
باکدام نسیم می شود به کوی تو وزید؟

کاش می شد غربت بدون حرم تو را بال در بال کبوتران بقیع، گریه کنم!
بگو کدام بغض، فاصله ها را از میان برمی دارد؟

من، سال هاست خسته نرسیدنم.
داغ ندیدن تو، شب های دیر پایی ست که مرا از خواب هایم جدا کرده است.

دست هایم را با دعاهایت بگیر؛
دارد تمام بودنم یخ می زند.





عباس محمدی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مدینه، سیاه پوش است

سفر بخیر، ای ادامه تاریخ کربلا!
سفر بخیر، ای چشم های گریان شب نشینان
عاشق، در بادیه عطش و خون!

سفر بخیر، ای قافله سالار دست بسته نینوا.
سفر بخیر، ای تعزیه دار عَلَم های خونین و نیزه شکسته ها!

کاش آن زمان بودند و باورت داشتند که:
«هذا الذّی تَعرِفُ البطحاء وطأتُه
والبَیتَ یعرفُهُ والحلّ والحرم»

ای گونه های گرم «بطحاء» از طنین گام هایت به گل نشسته!
ای که در ستایش بزرگواری ات، «کعبه»
و «حلّ» و «حرم» به یکدیگر تفاخر می کنند!

می روی و خاطرات زیستن تو، شوکرانی
است در گلوی تاریخ.

می روی و دست های دعایت، در لابه لای خاموشی شب ها
گم می شود؛ چون نجوای شبانه ات در تاریکی کوچه ها.

مصلحت آن بود که بمانی و وارث رسالت بزرگ امامت شوی.
مصلحت آن بود که فریاد «مظلومیت» و «جاودانگی»
کربلا را بر روی باورها بریزی.

... و عاشورا، در ظهری خونین، به پایان رسید.
علم ها افتادند و شمشیرها شکستند، پرنده های عاشق روی
شوره زارها افتادند و از همان لحظه بار رسالت،
بر شانه های تو (سیدالساجدین) افتاد.

کربلا در ضربان های خسته امام سجاد علیه السلام رقم می خورد
و ناگفته های عاشورا در حنجره امام علیه السلام گُر می گیرد.
می دید و باور نمی کرد.

می دیدو خون می گریست، شمشیرهای صیقل داده
کوفیان را که از آن ها خون می چکید.

خدایا! این ها چه ملتی هستند که صد هزار پیمان را
در لحظه ای می شکنند؟آیا نه این که ما وارثان رسالتیم؟!
آیا نه این که آفرینش به خاطر ماست؟!

و امام سجاد ایستاد تا تاریخ را در خفقان موجود جامعه بتکاند
و مردم گم کرده راه را راهنما باشد.

امام علیه السلام ایستاد تا با خطبه های
خود، عاشورایی دیگر بر پا کند.
ایستاد تا در باور اهالی، پیام عاشورا، جاری سازد.

... و این چنین بود که رسالت عاشورا را زنده کرد؛
او که عاشورا را باتمام تلخی هایش به جان خرید.
او در عاشورا رقم خورده بود و ادامه عاشورا شده بود.

و امروز، مدینه، تعزیه دار چشم های خستگی ناپذیر
و دست های گرم امام سجاد است.

مدینه، سیاه پوش سیدالساجدین است
سفر بخیر، ای تعزیه دار عَلَم های خونین!

ابراهیم قبله آرباطان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شب‏هاى سرشار از ناله ‏هاى مناجاتت
به پايان رسيده‏ اند
و زمان در سكوت نفس‏گير خود،
به تنهايى فراق تو مى ‏رسد
و تو به وصال جاودانه عشق.

ديگر تمام شد
نفس‏هايى كه وادى به وادى،
در پى گم‏شدگان خويش،
زنجير در پاى طى كردى
و به گريه رسيدى.

ديگر تمام شد،
خون گريه ‏هاى سجاده عُزلت.
آن همه بر آتش بودن و نجوشيدن،
مثال صبرى بود كه طراح عاشورا،
سهم تو را در آن قرار داده بود.

اينك،
پايان ساعات امتحان مردانگى توست؛
گرچه عمرى است وصيت خود را
به گوش سجاده‏ ها زمزمه مى ‏كنى
و صحيفه مى‏ سرايى.

اكنون، دفتر خاطرات نينوا،
با پرواز تو به فصل آخر مى‏رسد؛
بشتاب كه بيست سال است
هم‏سفران آسمانى‏ ات
تو را انتظار مى ‏كشند،
يا على بن الحسين!

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

جاودان‌ترين صداها از گلوي تو برخاست و پژواك آن تا ابد
رسوايي خون‌خواران اموي را در گوش زمان تكرار مي‌كند.

سفاكان اموي، در اين خيال خام به‌‌سر مي‌بردند
كه با فاجعه كربلا، پيام عاشورا را خاموش كرده‌اند،
اما پيام حماسه كربلا در دفتر سترگ تاريخ پايدار خواهد ماند.

«فرياد گلبرگ‌هاي پرپر شده عاشورا از لبان تو بر آمده
و براي هميشه در مشام تاريخ مي‌چرخد و تعفن
آن جور و ستم را جار مي‌زند».

جان باختن در راه سردار عشق برايت سهل بود و زنده ماندن
سخت، اما مشيت الهي بيماري را برايت رقم زد؛

بايد مي‌ ماندي و با ياري عمه‌ات زينب(س) وجدان
خفته مردمان را بيدار مي‌ كردي.

مبارزه با ستمگري، ريشه در روح آسماني‌ات داشت، با فشار و
اختناق حكام جبار، دستانت را به‌سوي آسمان برداشتي و
شِكوه‌ات را در ظرف مناجات و دعا ريختي و فرياد زدي:

«فرمان خداوند تعطيل شده، كتاب خداوند متروك گشته
و سنت‌هاي رسول خدا(ص) به‌دست تحريف سپرده شده.»

همه مبهوت اين همه شجاعت و ابهت كه تو كيستي؟
«من فرزند مكه‌ام و منا، فرزند زمزمم و صفا، فرزند آن
كسي هستم كه به معراج رفت و فرزند فاطمه زهرا(س)».

اذان دادند تا به سكوت وادارت كنند ... اشهد أنّ محمداً رسول الله... .
«اي يزيد! محمد جد من است يا تو؟
اگر گمان كني جد توست، دروغ گفتي و كافر شدي
و اگر جد من است، چرا خاندان او را كشتي؟»

با فرياد «القتل لنا عادهُ و كرامتُنا الشهاده»،
تشت رسواي يزيديان را از بام قصر شيطاني‌شان فرو انداختي،
گوش‌ها هنوز صداي آن را از پس قرن‌ها آشكارا مي‌شنود.

قيام حره، توابين، مختار و ده‌ها خون‌خواهي ديگر،
ثمره افشاگري‌هايت در كوفه و دمشق و مدينه بود؛

اما قيامي هنوز هم برپاست و آن قيامتي است كه در دل شيعه
شعله كشيده است و هرگز خاموش نخواهد شد.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

ای شام، کربلای تو یا زین العابدین
دل بزم ابتلای تو یا زین العابدین

یک عمر در فراق جوانان هاشمی
شد خونِ دل غذایِ تو یا زین العابدین

در بین خنده و کف و شادی گریستند
زنجیرها برای تو یا زین العابدین

چشم حسین و چشم شهیدان کربلا
گریند در عزای تو یا زین العابدین

ای کاش پر شود عوض اشک چشم ما
از خون ساق پای تو یا زین العابدین

در حیرتم که از چه به زنجیر بسته شد
دست گره گشای تو یا زین العابدین

ای کنز مخفی ازلی یک نفر نگفت
ویرانه نیست جای تو یا زین العابدین

آرد صدای گریة ما سر بر آسمان
از اشک بی صدای تو یا زین العابدین

تا حشر انقلاب حسین است سربلند
در پای خطبه های تو یا زین العابدین

در کوچه های شام فقط سنگ های بام
بودند آشنای تو یا زین العابدین

خاشاک و سنگ و خنده و دشنام و هلهله
گردید رونمای تو یا زین العابدین

"میثم" سلام می دهد از دور صبح و شام
بر صحن با صفای تو یا زین العابدین

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

باز گریان غم هم نفسی باید شد
زائر مرغ غریب قفسی باید شد

باز یک عده جفا، زخم روی زخم زدند
از قضا باز عزادار کسی باید شد


شهادت جانگداز چهارمین پیشوای شیعیان جهان ؛
سید الساجدین ، سید الباکین ، سید الصابرین

روای حکایت عشق در نینوا ،‌داغدار لاله های کربلا،
امام کاروان اسراء ، تسلای دل غمبار زینب کبری

آقا علی بن الحسین حضرت زین العابدین علیه السلام
بر سوگواران و مبحان حضرتش تسلیت باد

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

شب‏هاى سرشار از ناله ‏هاى مناجاتت
به پايان رسيده‏ اند
و زمان در سكوت نفس‏گير خود،
به تنهايى فراق تو مى ‏رسد
و تو به وصال جاودانه عشق.

ديگر تمام شد
نفس‏هايى كه وادى به وادى،
در پى گم‏شدگان خويش،
زنجير در پاى طى كردى
و به گريه رسيدى.

ديگر تمام شد،
خون گريه ‏هاى سجاده عُزلت.
آن همه بر آتش بودن و نجوشيدن،
مثال صبرى بود كه طراح عاشورا،
سهم تو را در آن قرار داده بود.

اينك،
پايان ساعات امتحان مردانگى توست؛
گرچه عمرى است وصيت خود را
به گوش سجاده‏ ها زمزمه مى ‏كنى
و صحيفه مى‏ سرايى.

اكنون، دفتر خاطرات نينوا،
با پرواز تو به فصل آخر مى‏رسد؛
بشتاب كه بيست سال است
هم‏سفران آسمانى‏ ات
تو را انتظار مى ‏كشند،
يا على بن الحسين!

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

امام ذوالفقار سخن

امام سجاد علیه السلام، امام عشق است؛
امام نیایش، امام پرستش.

امام سجاد علیه السلام، امام شجاع و بلیغ است
نه امام حسرت و دریغ.

او بیمار نبود؛ بیمار، کوفه بود که سجاد به پرستاریش رفته بود.
بیمار، کوفه بود که ندانست پیمان یعنی چه؟

بیمار کوفه بود که گمان می کرد اهل بیت پیامبر خارجی اند.
بیمار شام بود که با سنگ و چوب، به استقبال خاندان پیامبر آمده بود.

سجاد آمده بود که کوفه و شام بیمار را شفا بخشد.
او با خود شفا آورده بود.

او ذوالفقار سخن را از نیام برکشید و بر فرق وجدان کوفه، فرو کوفت.
کوفه خواب بود، کوفه مریض بود، کوفه بی جان بود.

امام سجاد علیه السلام، این جسد بی جان را چنان به
تازیانه سخن گرفت که ناگهان به هوش آمد و کم کم فهمید
چه جنونی از آنان سر زده است و چه مصیبتی آنان را گریبان گرفته است.

بعد از سخنان اعجازگر امام سجاد علیه السلام
کوفه از خواب گران بر خاست.

وجدان ملامت گر آنان شروع به انتقام کرد و جسم و جان
همدیگر را به تازیانه ملامت بستند:
«به خدا تباه شدید و نمی دانید».

امام سجاد، امام سخن است، امام شهامت است
امام شجاعت است، او در دربار خوفناک یزید

در جمع بوزینگان و بوزینه پرستان، تیغ سخن را برون کشید
و خاطره های خونین ذوالفقار را تداعی کرد.

او چون آفتاب درخشان در پیکر تاریک شام دمید
ونقاب از صورتک های آنان برگرفت.

او مدعیان دروغین خلافت را رسوا کرد او تمام
رشته های یزید را پنبه کرد. او یزید را کلافه کرد.

او در بازگشت به مدینه، پیام خون آلود شهدا
را این گونه به اهل مدینه باز گفت:

مردم!
پس از قتل حسین کدامتان شادی می کنید؟
کدام دل به یاد او افسرده نمی شود؟

کدام چشم، سرشک خود را باز می دارد و بر
ریزش قطرات اشک بخل می ورزد؟

دریاها و زمین و درختان و ماهیان دریا و آسمان
و آسمانیان بر حسین گریستند.

سلام بر امام سجاد که عشق
و نیایش را در پیکر سخن دمید!

قنبر علی تابش

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

لحظه ها بوی هجران می دهند، دست خزان، گلی دیگر از گلشن
مصفای محمدی را می چیند و عالم را از عطر وجود زینتِ
عبادت کنندگان، علی بن حسین(ع) بی بهره می سازد
و در حسرت جدایی می گذارد.

از دیدگانِ عاشقان، که چون پروانه، گرداگرد شمعِ وجود زین العابدین
می گردند و پر و بال خویش را در آتش فراق او می سوزانند
و بریدن او از خاک و پیوندش با افلاک را به تماشا نشسته اند،
سیلابِ اشک، جاری می گرداند.

یادگار کربلا و رازدار عاشورا، که اسوه ی عبادت در الگوی صبر
و مجاهدت بود؛ چهارمین امام عارفان و مقتدای سالکان،
حضرت سجاد(ع)، هم او که پس از مصائب عاشورا و محنت های کربل
ا چون کوه، استوار و پابرجا ایستاد و در کوی ضلالت و گمراهی شام
و در برابر غفلت شامیان، پرچم حسین(ع) را افراشته نگاه داشت؛

اینک در بسترِ مرگ و در آستانه ی حضور در محضر معبود خویش،
بی قرار وصل است. مدینه، حال و هوای دیگری دارد و بقیع در انتظارِ
در آغوش کشیدنِ سومین فرزند فاطمه در التهاب است.

مدینه چگونه چنین گوهر گران بهایی را که قدسیان بر او سلام و
صلوات می فرستند، در حضور مادرش، در خویش پنهان سازد؟

پیشوای چهارم شیعیان آن که شمشیرِ دعایش، سپر بلا گردانِ مسلمین
بود و سوز راز و نیازش در عصر اوج اختناق اموی، ظلمت زدای
شرک و نفاق و بدعت از زندگی آنان و رهنمای سعادت
و روشنی عاشقانِ آل محمّد بود؛

از این قفس خاکی، رهایی یافت و به آرزوی دیرینه اش رسید و
در جوار رحمت حق آرمید و به خاندان پاک خویش پیوست.

امشب دیگر، آهنگِ مناجات سجاد، سکوتِ شب را نمی شکند
و مدینه هرگز صدای نیایش های عرفانی او را نمی شنود.

پسر فاطمه را برای همیشه خاموش کردند
تا نوای حق، گوش پلیدشان را نیازارد.

سیدالساجدین، عمری بر شهادت مظلومانه ی پدر، اشک ریخت
و در عظمتِ فاجعه ی کربلا سوخت و دمی دست از رسواسازی
حکومتِ کفرآمیز و جنایات ننگین یزید بر نداشت تا پرده
از اسرار عاشورا کنار زد و اینک نزد پدر آرام گرفت و قرار یافت.