زخمه های قلم{1}۩`✾` ۩ دل نوشته ها , از عاشورا تا اربعین ۩`✾` ۩

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای شام!
ای پیچیده در حرارت عصیان!

محکم‏تر بزن این تازیانه‏ های پی در پی را

که فردا از جای تازیانه‏ ها، هزاران بهار جوانه خواهد زد.

خرابه‏ هایت، آرامگاه ملائکه ‏یست

که بر دیواره ‏های ویرانِ شرم سر می‏ کوبند

می‏روی و کوچکی دنیا را به طالبانش وامی‏ گذاری.

اندوهت را بر صورت خرابه می‏ پاشی

و می‏گذری تا به لبخندی ابدی بپیوندی.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اگرچه شعر برایت به سینه ام دارم
برای تا تورسیدن چقدر کم دارم

تو از وجود پُری... بی نهایتی... محضی
منی که آمده ام رنگی از عدم دارم

من از حوالی آن کوچه های بارانی است
که در هوای شما باد در سرم دارم

گدا شدم به در خانه تو آمده ام
چقدر خوب که ارباب با کرم دارم

نفس به سینه ام افتاده باز دلتنگم
چقدر حسرت یک لحظه بازدم دارم

«رواق منظر چشم من آشیانه توست»
عجیب نیست که ایمان به پا قدم دارم

دو دسته اشک گرفته است هیاتی در من
میان شور غزلخوانی ام دو دم دارم

امیر قافله عشق گفته است که من
درون سینه عشاق هم حرم دارم

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

این روزها پر از تب مولا کجایی‌ام

اما هنوز کوفه‌ای از بی وفایی‌ام

ای زخمی از دوروئی من! دوست دارمت

در گیر و دار تیرگی و روشنایی‌ام

گم کرده ام مسیر تو را در غبار شهر

اما اسیر توست دل روستایی‌ام

گفتند کربلای زمینی… نیامدم

حالا که راه بسته شده من هوایی‌ام

این بار چندم است که تا مرز آمدم

آه از شکسته بالی و بی دست و پایی‌ام…

پلکم که گرم می‌شود از خواب می‌پرم

با سرفه های همسفر شیمیایی‌ام

آورده‌ام بضاعت مزجاه قوم را

انگشتر “عزیز”م و تسبیح دایی‌ام

آورده‌ام پناه به شش گوشه ی غمت

برگشته‌ام به اصلیت نینوایی‌ام

دستت همیشه روی سر ما پیاده‌ هاست

این اربعین به لطف خدا کربلایی‌ام

شعر از سرم پرید… دلم پیش موکب است

این بار چندم است که یخ کرد چایی‌ام

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

يكى نو غنچه اى از باغ زهرا
بجست از خواب نوشين بلبل آسا

به افغان از مژه خوناب مى ريخت
نه خونابه ، كه خون ناب مى ريخت

بگفت : اى عمه بابايم كجا رفت ؟
بد اين دم دربرم ، ديگر چرا رفت ؟

مرا بگرفته بود اين دم در آغوش
همى ماليد دستم بر سر و گوش

بناگه گشت غايب از بر من
ببين سوز دل و چشم تر من

حجازى بانوان دل شكسته
به گرداگرد آن كودك نشسته

خرابه جايشان با آن ستمها
بهانه ى طفلشان سربار غمها

ز آه و ناله و از بانگ و افغان
يزيد از خواب بر پا شد، هراسان

بگفتا كاين فغان و ناله از كيست
خروش و گريه و فرياد از چيست ؟

بگفتش از نديمان كاى ستمگر
بود اين ناله از آل پيمبر

يكى كودك ز شاه سر بريده
در اين ساعت پدر خواب ديده

كنون خواهد پدر از عمه خويش
و زين خواهش جگرها را كند ريش

چو اين بشنيد آن مردود يزدان
بگفتا چاره كار است آسان

سر بابش بريد اين دم به سويش
چو بيند سر بر آيد آرزويش

همان طشت و همان سر، قوم گمراه
بياورند نزد لشگر آه

يكى سر پوش بد بر روى آن سر
نقاب آسا به روى مهر انور

به پيش روى كودك ، سر نهادند
ز نو بر دل ، غم ديگر نهادند

[ترنج* پله پله تا ملکوت *]

دیده خونبار دارد آسمان کربلا


هست تا در انتظار کاروان کربلا


روز و شب در انتظار مقدمِ آلِ علی ست


تشنه کامی ها به دشتِ بیکران کربلا

[سید کمیل احمدی]

هرکى میاد پیشم میگه دارم میرم کربُبلا
دارم میرم پیش آقا میرم بسوى نینوى

میگه دارم میرم سفر دعا بکن مسافرم
چیزى میخواى بهم بگو برات از انجا بیارم

از هجر کربلات آقا دیگه دارم دق میکنم
اگه بگذارى من بیام دلم رو عاشق میکنم

حالا که دست روزگار بصورتم سیلى زده
جواب زشتى منو آقا تو با بدى نده

أمیرم أمیرم نبینم کربلاتُ من میمیرم

از هجر کربلاىَ تو موهام داره سپید میشه
دیگه داره از آمدن خسته ونا امید میشه

بگو به من تا کى آقا در انتظارش بشینم
تا کى دلم رو خوش کنم عکس حرم را ببینم

ندیدن صحن وسرات بتَّر از این غم نمیشه
ببر منو کرببلات چیزى ازت کم نمیشه

نگاه بکن یه خسته دل داره التماس میکنه
دلش هر لحظه هوَسَ حرم عباس میکنه

تو رو قسم به کى بدم به مادرت یا به حسن
تو رو بجون زینبت روى منو زمین نزن

گره کار من فقط با دستاى تو وا میشه
اگه شما بخواى آقا نصیبم کربلا میشه

امیرم امیرم نبینم کربلاتُ من میمیرم

اگه تو نخواى منو تو دنیا آواره میشم
یه فقیر دور گرد بى کس وبى چاره میشم

اما سخته از شما ارباب حسین جدا شدن
از شما جدا شدن یعنى آقا پناه شدن

أمیرم أمیرم نبینم کربلاتُ من میمیرم

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

کلیم اگر دعا کند بی تو دعا نمی شود
مسیح اگر دوا دهد بی تو دوا نمی شود

اگر جدائی اوفتد میان جسم و جان من
قسم بجان تو دلم از تو جدا نمی شود

گریه اگر کنم همی بهر تو گریه می کنم
ورنه زدیده ام عبث اشک رها نمی شود

گرد حرم دویده ام صفا و مروه دیده ام
هیچ کجا برای من کرب و بلا نمی شود

کسی که گشت گرد تو گرد گنه نمی رود
پیرو خط کربلا اهل خطا نمی شود

عمر گذشت، وانشد راه زیارتت به من
حاجت این شکسته دل چرا روا نمی شود

جز سر غرق خون تو که شد چراغ قافله
رأس بریده بر کسی راهنما نمی شود

ای بدن تو غرق خون وی سر و روت لاله گون
با چه خضاب کرده ای خون که حنا نمی شود

کرب و بلا و کوفه شد سخت به عترتت ولی
هیچ کجا به سختی شام بلا نمی شود

چوب به دست قاتلت سوخت و گفت این سخن
جای سر بریده در طشت طلا نمی شود

[مهاجر* یا معزاولیاء*]

سلام میدهم از بام خانه سمت حرم

چه میشود که بیایم منم قدم به قدم؟

یک اربـعین طلبیدن برای تو سهل است

حرم نرفته بمیرم برای من سخت است

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سلام بر حسين و اربعينش،

تمام غصه های من شده

شمردن روزهایی که انتهایش

دعوت توست به کربلایت یا حسین جان

صلی الله علیک یا حسین بن علی علیه السلام