۞زندگی نامه ناصر خسرو۞
شنبه 19 آبان 1386 ناصرخسرو بلخی (481–394 هـجـری) یكی از نابغه های فكری و شاعر مشهـور ادب فارسی دری در قـرن پنجـم هجری ( یازدهـم میلادی ) محـسوب میگـردد. ابو معین ناصـر پسـر خسـرو پسـر حـارث قبادیانی، شـاعـر، حكیـم، نویسـنده و سیاح مشهـور و داعی بزرگ اسماعیلی در كیش اسماعیلـی معروف به حجـت خـراسـان در سال 394 هـ. در قبادیان بلـخ ( در شمـال افغانستان امروزی ) بدنیا آمد است. ناصـر خسـرو در آعاز زندگی در دربار پادشـاهان غـزنوی اشتغال داشت ، امـا در سال در اثر خوابیكـه دیده بود به قول خودش از خواب غفـلت بیذار شـد، شغـل دیوانی را كنار گذشـت و در جستجوی خقـیقـت ، معـرفـت و كمـال به مسـافرت پرداخت، تا سال 444 هـجری در مسـافـرت یسـر برد. وی مدت هفـت سال سرزمین عـربستان و شمال شرقی و جنـوب غـربی و مـركزی ایران و آسیـای صغـیر و شام و سـوریـه و فـلسـطین و مصـر و قیـروان و سـودان را سیـاحـت كـرد. مـدت سـه سـال در مصـر بماند، درین مسـافـرت هفت ساله با حكمـا و دانشـمندان ئ عـلـمای ادیان مـختـاـف ملاقات كرد و مبـاحثات آراست در مصـر با الـمـوید فـی الدین شیرازی مـلاقات نموده و از طـریق وی در مصـر بدیدار خـلیفـة فـاطمـی ( امـام اسماعیـلـی ) المـستنصـربالله مشـرف گـردید ، او كیش اسماعیلی را مـوافـق میل و آرزوی خود یافت و بدان پیوست و عنـوان حجـت خـراسان را دریافت نمود. و در سال 444 هـ. كه حـدود پنجـا سال داشت به خـراسـان بر گشت و به بلـخ زادگا اصـلی خویـش فرود آمـد، و بدعـووت مـردم به كیش اسماعیلی پرداخت. امـا با خصـومت امـرای سلـجـوقی ترك مـواجـه شـد. امـرای سلجوقی شاید هم با اشـاره خـلفـای بغـداد ( عباسیان) كه دشمنان خونی اسماعیلیان میباشنـد عـوام و عـلمای اهـل سنت را علیـه وی تحریك كـرده ، باب خصـومت را باز نمودند. عـوام در تبانی با ملاها دست به آشـوب زده به خانه اش هجـوم برده به آتش كشیدند. آخـر نا گـزیر خانه و كاشانه را ترك نموده متواری گشـت، ایتـدا به مازندران رفت و بعـد به گرگان و بالاخـره به ( یـمـگـان ) بدخشـان ( افـغـانستان ) پنـاهنـده شـد و بقـیة عمـر خود را در آنجـا گذراند. ناصـرخسـرو بقـیه عمر خود در بدخشـان به تحقیق و تصنیـف و تآلیـف پرداخـت، تا آنكـه در سال 481 هجـری پدرود حیات گفت.



نقل قول
