در پرخاشگری با آسیب به خود و دیگران و انجام رفتارهای خطرناک باید از روش محروم سازی جهت تنبیه استفاده شود . جهت تقویت رفتارهای مثبت می توان از جدول
رفتاری و امتیاز دادن بهره برد. از جمله شکایات والدین در زمینه رفتاری کودکان ، موضوع پرخاشگری است. هر چند ابراز خشم جزء هیجانات هنجار انسان محسوب میگردد ، ولی نحوه ابراز خشم و چگونگی تظاهر آن مورد تامل می باشد .
پرخاشگری طبق تعریف رفتار زورمندانه معطوف به هدف است که به صورت کلامی یا غیر کلامی ابراز میشود . پرخاشگری را در زمینههای مختلف رفتاری کودکان میتوان ملاحظه نمود. در روابط بین فردی و چگونگی تعامل آن با والدین و دیگران ، در بازیها در ارتباط با همسالان و... . از دیدگاه رفتار شناسی پرخاشگری عمدتا نوعی رفتار اجتماعی آموخته شده است ؛ یعنی رفتاری که مثل سایر فعالیتها فرا گرفته شده و حفظ میشود . کودک پرخاشگری را شبیه سایر انواع رفتارهای اجتماعی از طریق تجربیات گذشته خود یا مشاهده دیگران فرا میگیرد . در ضمن به تجربه کودکان یاد میگیرند که در برابر چه اشخاصی یا چه رفتارها و موقعیتهایی باید دست به پرخاشگری بزنند (پرخاشگری در قبال مادر و رفتار هنجار در قبال پدر). از دیدگاه یادگیری اجتماعی برای پرخاشگری ریشههای متعددی در نظر گرفته میشود که شامل تجربه گذشته فرد پرخاشگر ، یادگیری و طیف وسیعی از عوامل مربوط به محیط است. هرچند ناکامی و رنجش مستقیم فرد از عوامل مهم ایجاد پرخاشگری در تجارب فردی است ، ولی یادگیری و الگوبرداری و همانند سازی با محیط نقش بسزایی در رفتار پرخاشگرانه کودکان دارند. والدین مهمترین الگوی یادگیری رفتارهای کودکان میباشند . بیشتر پیامهایی که کودکان از والدین خود دریافت میکنند از طریق ارتباط غیر کلامی است. آنان از طریق الگو برداری از والدین خود چگونگی برقراری ارتباط و تعامل با دیگران از جمله نحوه دستور دادن، درخواست کردن، مدیریت و نحوه ابراز خشم و سایر رفتارها را میآموزند. وقتی الگوی رفتاری والدین به صورت پرخاشگری کلامی هم چون با صدای بلند و داد وفریاد صحبت کردن و دستور دادن و پرخاشگری غیر کلامی هم چون تنبیه بدنی، پرت کردن وسایل و مشت کوبیدن باشد؛ کودکان نیز چنین الگوی رفتاری را برای ابراز درخواستهای خود و تعامل با دیگران میآموزند.
نقل قول
