برکت؛
به معنای فزونی،
بسیاری، خجستگی، یمن، نیک بختی و سعادت است.
نظام طبیعت و عالم هستی را نظام علت و معلول و عالم سبب و مسبب دانسته اند. در پیدایش و استمرار برکت، نیت ها و کردار آدمی نقش به سزایی دارد.
خداوند متعال در قرآن به زیبایی به این اصل اشاره می کند که:
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُری آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ اْلأَرْضِ
و اگر مردم شهرها ایمان آورده و به تقوا گراییده بودند، قطعا برکاتی از آسمان و زمین بر ایشان می گشودیم.
علامه طبرسی در تفسیر این آیه می نویسد:
خداوند می فرماید: از شرک و گناهان بپرهیزید تا ما درهای برکات و خیرات تکامل بخش را، از آسمان به وسیله آمدن باران و از زمین به خاطر روییدن گیاهان و به وجود آمدن میوه ها نازل گردانیم. همان گونه که حضرت نوح علیه السلام به امت خویش وعده داد و گفت:
«یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْرارًا» (نوح: 11)
البته برکات آسمان به «دعا» و برکات زمین به «آسان انجام شدن حوائج و نیازمندی» هم تفسیر شده است.
اگر اعمال بندگان بر اساس معیارهای الهی شکل گیرد،
رضایت خداوند را به همراه خواهد داشت و برکت های بی پایان الهی نصیب شان خواهد شد.
امام رضا علیه السلام می فرماید:
خداوند متعال به یکی از پیامبران وحی فرستاد که:
«هرگاه من اطاعت شوم،
راضی می گردم و آن گاه که رضایت داشتم، برکت می دهم و برکت من هم بی پایان است».
گفتنی است در سایه اجرای عدالت، جامعه به کمال معنوی می رسد و در این صورت،
عنایت الهی شامل حال آنان می گردد و پس از آن، بارش برکات را شاهد خواهیم بود، چنان که حضرت علی علیه السلام به این مهم اشاره می کند که:
«بِالعَدْلِ تَتَضاعَفُ الْبَرَکاتُ؛
به سبب عدل، برکات چند برابر می شود».
از این سخنان بر می آید که در برکت
، جنبه الهی و معنوی هم بسیار تأثیرگذار است و این به فزونی
، تعالی و ماندگاری نعمت کمک می کند و در نهایت، انسان را به سلامت دنیوی و سعادت اخروی نزدیک می سازد.
پیام متن:
تقوا و پرهیزکاری،
دوری از شرک و گناه،
دعا و عمل صالح، انصاف و اطاعت از خداوند؛
از عوامل برکت زا.

پدیدآورنده: رحمان رضایی
تنظیم: شکوری - گروه دین و اندیشه تبیان