╫►*♥*◄╫ويژه نامه ميلاد فرخنده پيامبراعظم و گراميداشت هفته وحدت╫►*♥*◄╫

[نرگس منتظر]

پیامبر اسلام و مبارزه با خرافات

داستانى است كه در كتب حدیث ما آمده است و حتى اهل تسنن هم نقل كرده‏اند.رسول اكرم(ص) از ماریه قبطیه پسرى به نام ابراهیم بن رسول الله دارد.
این پسر كه مورد علاقه رسول اكرم است در هجده ماهگى از دنیا مى‏رود. رسول اكرم كه كانون عاطفه بود قهراً متأثر مى‏شود و حتى اشك مى‏ریزد و مى‏فرماید:
دل مى‏سوزد و اشك مى‏ریزد، اى ابراهیم! ما به خاطر تو محزونیم ولى هرگز چیزى بر خلاف رضاى پروردگار نمى‏گوییم.
تمام مسلمین، ناراحت و متأثر به خاطر این كه غبارى از حزن بر دل مبارك پیغمبراكرم نشسته است. همان روز تصادفاً خورشید منكسف مى‏شود و مى‏گیرد. مسلمین شك نكردند كه گرفتن خورشید، هماهنگى عالم بالا به خاطر پیغمبر بود، یعنى خورشید گرفت‏ براى این كه فرزند پیغمبر از دنیا رفته است. (1)

این مطلب در میان مردم مدینه پیچید و زن و مرد یك زبان شدند كه دیدى! خورشید به خاطر حزنى كه عارض پیغمبراكرم شد گرفت، در حالى كه پیغمبر به مردم نگفته - العیاذ بالله- كه گرفتن خورشید به خاطر این بوده است. این امر سبب شد كه عقیده و ایمان مردم به پیغمبر اضافه شود، و مردم هم در این گونه مسائل بیش از این فكر نمى‏كنند.

ولى پیغمبر چه مى‏كند؟ پیغمبر نمى‏خواهد از نقاط ضعف مردم براى هدایت مردم استفاده كند، مى‏خواهد از نقاط قوت مردم استفاده كند. پیغمبر نمى‏خواهد از جهالت و نادانى مردم به نفع اسلام استفاده كند، مى‏خواهد از علم و معرفت مردم استفاده كند.
پیغمبر نمى‏خواهد از ناآگاهى و غفلت مردم استفاده كند، مى‏خواهد از بیدارى مردم استفاده كند، چون قرآن به او دستور داده:«ادع الى سبیل ربك بالحكمة و الموعظة الحسنة و جادلهم بالتى هى احسن‏.» (2) وسایلى ذكر كرده است.

[پیغمبر نفرمود] عوام چنین حرفى از روى جهالتشان گفته‏اند، « خذ الغایات و اترك المبادى‏» (3)، بالاخره نتیجه خوب از این گرفته‏اند، ما هم كه به آنها نگفتیم، ما در اینجا سكوت مى‏كنیم. سكوت هم نكرد. آمد بالاى منبر صحبت كرد، خاطر مردم را راحت كرد، گفت: این كه خورشید گرفت ‏به خاطر بچه من نبود.

[نرگس منتظر]

مردى كه حتى از سكوتش سوء استفاده نمى‏كند، این گونه باید باشد، چرا؟

براى این كه اولاً اسلام احتیاج به چنین چیزهایى ندارد. بگذار كسانى بروند از خواب هاى دروغ، از جعل ها و از این جور سكوت ها استفاده كنند كه دینشان منطق ندارد، برهان و دلیل ندارد و آثار حقانیت دینشان روشن و نمایان نیست.

اسلام نیازى به این جور چیزها ندارد. ثانیاً همان كسى هم كه از این وسایل استفاده مى‏كند، در نهایت امر اشتباه مى‏كند.
مثل معروف:" همگان را همیشه نمى‏توان در جهالت نگاه داشت"، یعنى بعضى از مردم را همیشه مى‏شود در جهالت نگاه داشت، همه مردم را هم در یك زمان مى‏شود در جهالت و بى‏ خبرى نگه داشت، ولى همگان را براى همیشه نمى‏شود در جهالت نگه داشت.
گذشته از این كه خدا اجازه نمى‏دهد [و به عبارت دیگر] اگر این اصل هم در كار نبود، پیغمبرى كه مى‏خواهد دینش تا ابد باقى بماند آیا نمى‏داند كه صد سال دیگر، دویست ‏سال دیگر،هزار سال دیگر مردم مى‏آیند جور دیگرى قضاوت مى‏كنند؟! و بالاتر همین كه خدا به او اجازه نمى‏دهد.

پى‏نوشت ها:
1- البته این مطلب فى حد ذاته مانعى ندارد. به خاطر پیغمبر ممكن است دنیا زیر و رو بشود. اینها مسأله مهمى نیست.

2- نحل/125.[به راه پروردگارت با حكمت(دلایل عقلى) و اندرز نیكو دعوت كن و با بهترین روش با آنان به بحث و مجادله پرداز.]

3-[به هدف ها بپرداز و وسایل را رها كن.]

[خادمه زینب کبری(س)]

سیره‌ رسول خدا در مورد دنیا

حضرت علی علیه‌السلام در خطبه‌ای دل ندادن پیامبر اکرم صلی‌ الله علیه و آله به دنیا را چنین می‌فرماید:

«به پیامبر پاک خود تأسی نمایید... پیامبر اکرم از دنیا به قدر حاجت اکتفا کرد و چشمان خود را به آن خیره نساخت و دهان خود را از آن پر نکرد و به دنیا التفات نفرمود. لاغرترین مردم از نظر شکم و گرسنه‌ترین مردم از نظر خوردن بود. خزاین دنیا بر وی عرضه شد، ولی قبول نکرد. هر چه را خداوند دشمن داشت او نیز دشمن می‌داشت و هر چه را خداوند حقیر می‌شمرد او نیز حقیر می‌شمرد ... .

رسول خدا صلی ‌الله علیه و آله بر روی زمین غذا می‌‌‌خورد و چون بندگان می‌نشست و کفش خود را به دست خود وصله می‌کرد و بر مرکب بدون زین سوار می‌شد و دیگری را بر پشت خود سوار می‌کرد. چون دید پرده خانه‌اش تصویر دارد به یکی از زنان خود فرمود: این پرده را از نظر من پنهان کن، زیرا هر وقت به آن نگاه کنم به یاد دنیا و زرق و برق آن می‌افتم.

پیامبر اکرم صلی‌ الله علیه و آله قلباً از دنیا دوری می‌کرد و یاد دنیا را در نفس خود نابود ساخته بود تا جایی که دوست داشت زینت‌های دنیا از نظرش دور باشد، و لباس‌های فاخر بر تن نکند، و دنیا را خانه‌ همیشگی برای خود نپندارد و امید اقامت دائم در آن نداشته باشد. پس دنیا را کاملاً از دل خارج کرد و یاد آن را از قلب بیرون برد و از جلوی چشم هم دور نمود.»

منبع:
سیمای پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله، امیرحسین علیقلی

[خادمه زینب کبری(س)]

سیره‌ پیامبر صلی ‌الله علیه و آله در شوخی و مزاح

شهید ثانی در کتاب «کشف الرّبیه» از حسین بن زید چنین روایت می‌کند که از امام صادق علیه‌السلام پرسیدم:

«یابن رسول‌ الله! آیا پیامبر خدا با کسی مزاح می‌فرمود؟»

حضرت جواب دادند:

«خداوند ایشان را به اخلاق بزرگ (خُلق عظیم) ستوده است و در تمام پیامبرانی که خداوند مبعوث نموده اندکی انقباض بوده است، ولی رسول ‌اکرم صلی‌الله علیه و آله همراه با رأفت و رحمت کامل مبعوث شده است و از رحمت آن حضرت این بوده که با اصحاب خود مزاح می‌کرده تا عظمت و وقارش دل آنها را فرا نگیرد و بتوانند خواسته‌های خود را بخواهند و سوال‌های خود را بپرسند.
رسول خدا صلی‌ الله علیه و آله هنگامی که یکی از یاران خود را غصه‌دار و غمناک می‌دید با مزاح، او را مسرور می‌کرد و به او می‌فرمود: خداوند کسی را که با برادرانش ترش‌رو باشد دوست ندارد.» (1)

رسول خدا صلی ‌الله علیه و آله می‌فرمودند:
«من شوخی و مزاح می‌کنم، ولی هیچگاه خلاف واقع نمی‌گویم.»(2)

پی‌نوشت‌ها:

1- پیامبر نور و رحمت، ص 43.

2- زندگانی حضرت محمد صلی ‌الله علیه و آله، ص 91.

منبع:سیمای پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله، امیرحسین علیقلی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زمین در پوست خویش نمی گنجید.
نفس های آسمان به شماره افتاده بود.
ناگاه، عطر محمّدی، فضای شهر را پر کرد.
فریادی، سکوتِ سالیانِ مکّه را در هم شکست.
رسول عشق، خوش آمدی!
خوش آمدی که نوای ملکوتیِ اذان، آهنگِ قدسیِ نام تو را کم داشت.
خوش آمدی که قرآنِ خدا، در انتظار سینه فراخت بود.
ببین که صحرای سوزانِ حجاز، چگونه از شمیم نفس های تو جان گرفته است؟
خوش آمدی! که شب های سیاهِ مکّه، ماهِ رخسار تو را کم داشت!
یا محمّد!
باید می آمدی؛ تا ستارگانی چون بِلال و حبیب ابن مظاهر، در آسمانِ عرب بدرخشند
باید می آمدی تا ساده لوحانِ حجاز، از چنگالِ جهل وخرافه رها شوند
معصومیّت دخترانِ عرب، قرن ها بود که از درونِ گورهای تاریک جهل، صدایت می زد.
ای پیشوای رحمت! بر زنانِ عرب چه می گذشت اگر تو با کوثرت نمی آمدی؟
خجسته باد قدوم پر برکتت که کوچه های حجاز، سالیانِ سال، ابهّت گام های تو را به انتظار نشسته بود!
خجسته باد نزولِ مهربانی ات!

[خادمه زینب کبری(س)]

سیره‌ پیامبر اعظم در خوردن و آشامیدن

از حضرت علی علیه‌السلام روایت شده است که فرمودند:
«حضرت رسول ‌اکرم صلی ‌الله علیه و آله وقتی کنار سفره قرار می‌گرفت چون بندگان می‌نشست و بر ران چپ خود تکیه می‌نمود. هر وقت با میهمان غذا میل می‌فرمود نخستین کسی بود که دست به طرف غذا دراز می‌کرد و بعد از همه دست از غذا می‌کشید تا این که میهمان کاملاً سیر شود و در اثر خجالت دست از غذا نکشد.»
هرگز دو نوع غذا بر سر سفره‌ آن حضرت نبود و اگر پیدا می‌شد از یک رنگ میل می‌فرمود و باقی را صدقه می‌داد.

سپس امیرالمومنین علی علیه‌السلام فرمودند:
«پیامبر اکرم شب‌ها بعد از نماز عشا شام میل می‌کرد و می‌فرمود: شام خوردن را ترک نکنید، زیرا ترک آن باعث خرابی بدن است، و در هر غذایی که خرما در آن بود اوّل خرما میل می‌کرد. حضرت رسول صلی‌ الله علیه و آله بعد از هر دو لقمه غذا، حمد خدا را می‌نمود و پس از غذا، خلال می‌کرد.

حضرت رسول اکرم صلی ‌الله علیه و آله هر وقت آب میل می‌فرمود: بسم‌الله می‌گفت و آب را می‌مکید و یک نفس نمی‌خورد و می‌فرمود: درد کبد از بلعیدن آب با یک نفس است. حضرت آب را با سه نفس تناول می‌کرد و در اول بسم‌الله و در آخر الحمدالله می‌گفت.

«پیامبر اکرم شب‌ها بعد از نماز عشا شام میل می‌کرد و می‌فرمود: شام خوردن را ترک نکنید، زیرا ترک آن باعث خرابی بدن است، و در هر غذایی که خرما در آن بود اوّل خرما میل می‌کرد. حضرت رسول صلی‌ الله علیه و آله بعد از هر دو لقمه غذا، حمد خدا را می‌نمود و پس از غذا، خلال می‌کرد.

[خادمه زینب کبری(س)]

رسول خدا همه رقم غذا میل می‌فرمود، خیار را با خرما میل می‌نمود و هندوانه را با خربزه و گاهی با خرما میل می‌نمود. غذای پیامبر صلی ‌الله علیه و آله بیشتر نان جو بود و با خرما میل می‌کرد. غذا را هرگز داغ نمی‌خورد تا این که سرد شود و سپس تناول می‌نمود. آن حضرت هرگز بر سر سفره‌ رنگین نمی‌نشت و غذا نمی‌خورد تا از دنیا رحلت نمود.»

امیرالمومنین علی علیه‌السلام ادامه داد:
«آن حضرت ظرف غذا را با انگشت خود پاک می‌کرد (کنایه از این که درون ظرف غذا هر چه بود می‌خوردند و اجازه نمی‌دادند که غذایی اسراف شده و دور ریخته شود) و هرگز تنها غذا نمی‌خورد، و می‌فرمود تا کاملاً گرسنه نشویم غذا نمی‌خوریم و قبل از این که کاملاً سیر شویم دست از غذا می‌کشیم. هرگز دو نوع غذا بر سر سفره‌ آن حضرت نبود و اگر پیدا می‌شد از یک رنگ میل می‌فرمود و باقی را صدقه می‌داد.

حضرت رسول اکرم صلی ‌الله علیه و آله هر وقت آب میل می‌فرمود: بسم‌الله می‌گفت و آب را می‌مکید و یک نفس نمی‌خورد و می‌فرمود: درد کبد از بلعیدن آب با یک نفس است. حضرت آب را با سه نفس تناول می‌کرد و در اول بسم‌الله و در آخر الحمدالله می‌گفت.


حضرت رسول‌ اکرم صلی‌ الله علیه و آله هنگام غذا خوردن به کسی که مقابلش نشسته بود تعارف می‌کرد و هنگام نوشیدن آب به کسی که طرف راستش نشسته بود تعارف می‌نمود. حضرت موقع مهمان داشتن می‌فرمود هر که ما را بیشتر دوست دارد بیشتر از غذا میل کند و آن حضرت سیر و پیاز و تره میل نمی‌کرد و می‌فرمود: سرکه و سبزی در سفره از سنّت است. آن حضرت می‌فرمود: اگر مومنی مرا به خوردن یک ذراع (پاچه‌ گوسفند) دعوت کند می‌پذیرم، ولی اگر منافق یا مشرک شتری بکشد و مرا به خوردن آن دعوت کند نمی‌پذیرم.»

منبع:
سیمای پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله، امیرحسین علیقلی

[خادمه زینب کبری(س)]

سیره‌ رفتاری پیامبر اکرم با دوستان

امام حسین از پدرش امیرالمومنین علی علیهما‌السلام درباره‌ رفتار پیامبر اکرم صلی‌ الله علیه و آله با دوستان و همنشینان خود سوال کرد و حضرت چنین فرمود:

«پیامبر صلی ‌الله علیه و آله همیشه خوش‌رو، خوش‌خو و ملایم بود و خشن، درشت‌خو، فحّاش و عیب‌جو نبود. کسی را زیاد مدح نمی‌کرد و از چیزی که به آن میل و رغبت نداشت غفلت می‌ورزید به طوری که مردم از او ناامید نمی‌شدند.

همواره خود را از سه چیز دور می‌داشت:
1- جدال، 2- پرحرفی، 3- گفتن مطالب بی‌فایده.

و نسبت به مردم نیز از سه چیز پرهیز می‌کرد:
1- هرگز کسی را سرزنش نمی‌کرد و عیب نمی‌گرفت،
2- عیب مردم را جست و جو نمی‌کرد،
3- سخن نمی‌گفت، مگر در جایی که امید ثواب در آن داشت.

هنگام تکلم چنان حاضران را تحت تأثیر قرار می‌داد و جذب می‌کرد که از هیچ ‌کس نفس شنیده نمی‌شد و چون سکوت می‌کرد آنان سخن می‌گفتند.

دوستان در حضور آن حضرت با یکدیگر پیرامون مطلبی نزاع نمی‌کردند. اگر کسی در محضر پیامبر صلی ‌الله علیه و آله صحبت می‌کرد همه ساکت می‌شدند تا سخنش پایان یابد و صحبت‌شان در محضر حضرت به نوبت بود.
بر اسایه‌ی ادب و بدرفتاری شخص غریب در پرسش و گفتار صبر می‌کرد و موقعی که اصحاب در صدد تنبیه آن شخص بر می‌آمدند حضرت اجازه نمی‌داد و آنان را به صبر و بردباری دعوت می‌کرد، هرگز کلام کسی را قطع نمی‌کرد، مگر آن که کلام آن شخص از حدّ مشروع تجاوز نماید... .» (1)

پی‌نوشت:
1- سیره و سنن پیامبر اکرم، ص34و 35.
منبع:سیمای پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله، امیرحسین علیقلی

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

40 مروارید از اقیانوس کلامی نبی

پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله
1- قال رَسُولُ اللّهِ (صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ) :
لا تُضَیِّعُوا صَلاتَكُمْ، فَإنَّ مَنْ ضَیَّعَ صَلاتَهُ، حُشِرَ مَعَ قارُونَ وَ هامانَ، وَ كانَ حَقّاً عَلىِ اللّهِ أنْ یُدْخِلَهُ النّارَ مَعَ الْمُنافِقینَ.([1])
پیامبر مكرم اسلام (صلی الله علیه و آله) فرمود: نماز را سبك و ناچیز مشمارید، هر كس نسبت به نمازش بى اعتنا باشد و آنرا سبك و ضایع گرداند همنشین قارون و هامان خواهد گشت و حقّ خداوند است كه او را همراه منافقین در آتش داخل نماید.

2ـ قالَ (صلى الله علیه وآله):
مَنْ مَشى إلى مَسْجِد مِنْ مَساجِدِ اللّهِ، فَلَهُ بِكُّلِ خُطْوَة خَطاها حَتّى یَرْجِعَ إلى مَنْزِلِهِ، عَشْرُ حَسَنات، وَ مَحى عَنْهُ عَشْرُ سَیِّئات، وَ رَفَعَ لَهُ عَشْرُ دَرَجات.([2])
فرمود: هر كس قدمى به سوى یكى از مساجد خداوند بردارد، براى هر قدم ثواب ده حسنه مى باشد تا برگردد به منزل خود، و ده خطا از لغزش هایش پاك مى شود، همچنین در پیشگاه خداوند ده درجه ترفیع مى یابد.

3ـ بَیْنَما رَسُولُ اللّهِ (صلى الله علیه وآله) جا لِسٌ فِى الْمَسْجِدِ، إذْدَخَلَ رَجُلٌ فَقامَ یُصَلّى، فَلَمْ یُتِمَّ رُكُوعَهُ وَ لا سُجُودَهُ، فَقالَ: نَقَرَ كَنَقْرِ الْغُرابِ، لَئِنْ ماتَ هذا وَ هكَذا صَلوتُهُ لَیَمُوتُنَّ عَلى غَیْرِ دینی.([3])
رسول خدا (صلى الله علیه وآله) در مسجد نشسته بود كه شخصى وارد شد و مشغول خواندن نماز شد و ركوع و سجودش را كامل انجام نمى داد و عجله و شتاب مى كرد.
حضرت فرمود: كار این شخص همانند كلاغى است كه منقار بر زمین مى زند، اگر با این حالت از دنیا برود بر دین من نمرده است.

4ـ قالَ (صلى الله علیه وآله) لِعَلىّ(علیه السلام): أنَا رَسُولُ اللّهِ الْمُبَلِّغُ عَنْهُ، وَ أنْتَ وَجْهُ اللّهِ وَ الْمُؤْتَمُّ بِهِ، فَلا نَظیر لى إلاّ أنْتَ، وَ لا مِثْلَ لَكَ إلاّ أنَا.([4])
رسول خدا (صلى الله علیه وآله) به امام علىّ (علیه السلام) فرمود: من رسول خدا هستم، كه از طرف او تبلیغ و هدایت مى نمایم; و تو وجه اللّه مى باشى، كه امام و مقتداى (بندگان خدا) خواهى بود، پس نظیرى براى من وجود ندارد مگر تو; و همانند تو نیست مگر من.

5ـ قالَ(صلى الله علیه وآله): یا أباذَر، اَلدُّنْیا سِجْنُ الْمُؤْمِن وَ جَنَّةُ الْكافِرِ، وَ ما أصْبَحَ فیها مُؤْمِنٌ إلاّ وَ هُوَ حَزینٌ، وَ كَیْفَ لایَحْزُنُ الْمُؤْمِنُ وَ قَدْ أوَعَدَهُ اللّهُ أنَّهُ وارِدٌ جَهَنَّمَ.([5])

فرمود: اى ابوذر، دنیا زندان مؤمن و بهشت كافران است، مؤمن همیشه محزون و غمگین مى باشد، چرا چنین نباشد و حال آن كه خداوند به او - در مقابل گناهان و خطاهایش - وعده مجازات و دخول جهنّم را داده است.

6ـ وَ قالَ(صلى الله علیه وآله):یاا عَلىّ! اِفْتَحْ طَعامَكَ بِالْمِلْحِ، فَإنَّ فیهِ شِفاءٌ مِنْ سَبْعینَ داء، مِنْها: الْجُنُونُ وَ الْجُذامُ وَ الْبَرَصُ وَ وَجَعُ الْحَلْقِ وَ الاْضْراسِ وَ وَجَعُ الْبَطْنِ.([6])
رسول خدا (صلى الله علیه وآله) به امام علىّ (علیه السلام) فرمود: غذاى خود را با (تناول نمودن كمى) نمك شوع نما، همانا كه در آن درمان و شفاء هفتاد نوع بلا و آفت خواهد بود، كه دیوانگى، پیسى، جُذام، درد و ناراحتى هاى حلق، دندان ها; و شكم و معده از آنها مى باشد.

7ـ قالَ(صلى الله علیه وآله): شَرُّالنّاسِ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیاهُ، وَ شَرٌّ مِنْ ذلِكَ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیا غَیْرِهِ.([7])
فرمود: بدترین افراد كسى است كه آخرت خود را به دنیایش بفروشد و بدتر از او آن كسى خواهد بود كه آخرت خود را براى دنیاى دیگرى بفروشد.

8ـ قالَ(صلى الله علیه وآله): ثَلاثَةٌ أخافُهُنَّ عَلى اُمتَّى: ألضَّلالَةُ بَعْدَ الْمَعْرِفَةِ، وَ مُضِلاّتُ الْفِتَنِ، وَ شَهْوَةُ الْبَطْنِ وَ الْفَرْجِ.([8])
فرمود: در سه چیز براى امّت خود احساس خطر مى كنم:
گمراهى، بعد از آن كه هدایت و معرفت پیدا كرده باشند. گمراهى ها و لغزش هاى به وجود آمده از فتنه ها.
مشتهیات شكم، و آرزوهاى نفسانى و شهوت پرستى.

9ـ قالَ (صلى الله علیه وآله): ثَلاثَةٌ مِنَ الذُّنُوبِ تُعَجَّلُ عُقُوبَتُها وَ لا تُؤَخَّرُ إلى الاخِرَةِ: عُقُوقُ الْوالِدَیْنِ، وَ الْبَغْیُ عَلَى النّاسِ، وَ كُفْرُ الاْحْسانِ.([9])
فرمود : عقاب و مجازات سه دسته از گناهان زودرس مى باشد و به قیامت كشانده نمى شود: ایجاد ناراحتى براى پدر و مادر، ظلم در حقّ مردم، ناسپاسى در مقابل كارهاى نیك دیگران.

10ـ قالَ(صلى الله علیه وآله): إنَّ أعْجَزَ النّاسِ مَنْ عَجَزَعَنِ الدُّعاءِ، وَ إنَّ أبْخَلَ النّاسِ مَنْ بَخِلَ بِالسَّلامِ.([10])
فرمود: عاجز و ناتوان ترین افراد كسى است كه از دعا و مناجات با خداوند ناتوان و محروم باشد، و بخیل ترین اشخاص كسى خواهد بود كه از سلام كردن خوددارى نماید.

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

11ـ قالَ(صلى الله علیه وآله): إذا تَلاقَیْتُمْ فَتَلاقُوا بِالتَّسْلیمِ وَ التَّصافُحِ، وَ إذا تَفَرَّقْتُمْ فَتَفَرَّقُوا بِإلاسْتِغْفارِ.([11])
فرمود: هنگام بر خورد و ملاقات با یكدیگر سلام و مصافحه نمائید و موقع جدا شدن براى همدیگر طلب آمرزش كنید.

12ـ قالَ(صلى الله علیه وآله): بَكِرُّوا بِالصَّدَّقَةِ، فَإنَّ الْبَلاءَ لا یَتَخَطاّها.([12])
فرمود: صبحگاهان حركت و كار خود را با دادن صدقه شروع نمائید چون كه بلاها و آفت ها را بر طرف مى گرداند.

13ـ قالَ(صلى الله علیه وآله) :
یُؤْتَى الرَّجُلُ فی قَبْرِهِ بِالْعَذابِ، فَإذا اُتِیَ مِنْ قِبَلِ رَأسِهِ دَفَعَتْهُ تِلاوَةُ الْقُرْآنِ، وَ إذا اُتِیَ مِنْ قِبَلِ یَدَیْهِ دَفَعَتْهُ الصَّدَقَةُ، وَ إذا اُتِیَ مِنْ قِبَلِ رِجْلَیْهِ دَفَعَهُ مَشْیُهُ إلىَ الْمَسْجِدِ.([13])
فرمود: هنگامى كه بدن مرده را در قبر قرار دهند، چنانچه عذاب از بالاى سر بخواهد وارد شود تلاوت قرآنش مانع عذاب مى گردد و چنانچه از مقابل وارد شود صدقه و كارهاى نیك مانع آن مى باشد. و چنانچه از پائین پا بخواهد وارد گردد، رفتن به سوى مسجد مانع آن خواهد گشت.

14ـ قالَ(صلى الله علیه وآله): عَلَیْكُمْ بِمَكارِمِ الاْخْلاقِ، فَإنَّ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ بَعَثَنی بِها، وَ إنَّ مِنْ مَكارِمِ الاْخْلاقِ: أنْ یَعْفُوَالرَّجُلُ عَمَّنْ ظَلَمَهُ، وَ یُعْطِیَ مَنْ حَرَمَهُ، وَ یَصِلَ مَنْ قَطَعَهُ، وَ أنْ یَعُودَ مَنْ لایَعُودُهُ.([14])
فرمود: بر شما باد رعایت مكارم اخلاق، كه خداوند مرا بر آن ها مبعوث نمود، و ـ بعضى از ـ آن ها عبارتند از:

كسى كه بر تو ظلم كند ـ به جهت غرض شخصى ـ او را ببخش، كسى كه تو را نسبت به چیزى محروم گرداند كمكش نما، با شخصى كه با تو قطع دوستى كند رابطه دوستى داشته باش، شخصى كه به دیدار تو نیاید به دیدارش برو.

15ـ قالَ(صلى الله علیه وآله):
مَنْ وَجَدَ كَسْرَةً اَوْ تَمْرَةً فَأكَلَهَا لَمْ یُفارِقْ جَوْفَهُ حَتّى یَغْفِرَاللّهُ لَهُ.([15])
فرمود: هر كس تكّه اى نان یا دانه اى خرما در جائى ببیند، و آن را بردارد و میل كند، مورد رحمت و مغفرت خداوند قرار مى گیرد.

16ـ قالَ(صلى الله علیه وآله):
ما تَواضَعَ أحَدٌ إلاّ رَفَعَهُ اللّهُ.([16])
فرمود: كسى اظهار تواضع و فروتنى نكرده، مگر آن كه خداوند متعال او را رفعت و عزّت بخشیده است.

17ـ قالَ(صلى الله علیه وآله):
مَنْ أنْظَرَ مُعْسِراً، كانَ لَهُ بِكُلِّ یَوْم صَدَقَةٌ.([17])
فرمود: هر كس بدهكار ناتوانى را مهلت دهد براى هر روزش ثواب صدقه در راه خدا مى باشد.

18ـ قالَ(صلى الله علیه وآله):
ما مِنْ هُدْهُد إلاّ وَ فی جِناحِهِ مَكْتُوبٌ بِالِسّرْیانیَّةِ «آلُ مُحَمَّد خَیْرُ الْبَریَّةِ».([18])
فرمود: هیچ پرنده اى به نام هدهد وجود ندارد مگر آن كه روى بال هایش به لغت سریانى نوشته شده است: آل محمّد (صلوات الله علیهم اجمعین) بهترین مخلوق روى زمین مى باشند.

19ـ قالَ(صلى الله علیه وآله):
یَأتی عَلىَ النّاسِ زَمانٌ، الصّابِرُ مِنْهُمْ عَلى دینِهِ كَالْقابِضِ عَلىَ الْجَمَرِ.([19])
فرمود: زمانى بر مردم خواهد آمد كه صبر نمودن در برابر مسائل دین ـ و عمل به دستورات آن ـ همانند در دست گرفتن آتش گداخته است.

20ـ قالَ(صلى الله علیه وآله):
سَیَأتی زَمانٌ عَلى اُمتَّی یَفِرُّونَ مِنَ الْعُلَماءِ كَما یَفِرُّ الْغَنَمُ مِنَ الذِّئْبِ، إبْتَلاهُمُ اللّهُ بِثَلاثَةِ أشْیاء: الاْوَّلُ: یَرَفَعُ الْبَرَكَةَ مِنْ أمْوالِهِمْ، وَ الثّانی: سَلَّط اللّهُ عَلَیْهِمْ سُلْطاناً جائِراً، وَ الثّالِثُ: یَخْرُجُونَ مِنَ الدُّنْیا بِلا إیمان.([20])
فرمود: زمانى بر امّت من خواهد آمد كه مردم از علماء گریزان شوند همان طورى كه گوسفند از گرگ گریزان است، خداوند چنین جامعه اى را به سه نوع عذاب مبتلا مى گرداند:
1 ـ بركت و رحمت خود را از اموال ایشان برمى دارد.
2 ـ حكمفرمائى ظالم و بى مروّت را بر آن ها مسلّط مى گرداند.
3 ـ هنگام مرگ و جان دادن، بى ایمان از این دنیا خواهند رفت.