مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[خادمه زینب کبری(س)]

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

[عهد آسمانى]

دل آزرده ما را به نسیمی بنواز
یعنی آن جان ز تن رفته به تن باز رسان

[ملکوت* گامی تارهایی *]

نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو
که مستحق کرامت گناهکارانند
نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس
که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

.
.
.
.
.

[عهد آسمانى]

دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

[ملکوت* گامی تارهایی *]

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند
دردم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانه غیبم دوا کنند



.
.
.
.
.

[عهد آسمانى]

در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند
گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را

[ملکوت* گامی تارهایی *]

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

.
.
.
.

[عهد آسمانى]

نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود
زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت

[ملکوت* گامی تارهایی *]

تخم وفا و مهر در این کهنه کشته زار
آن گه عیان شود که بود موسم درو
ساقی بیار باده که رمزی بگویمت
از سر اختران کهن سیر و ماه نو

[عهد آسمانى]

و من یتق الله یجعل له
و یرزقه من حیث لا یحتسب