مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[ملکوت* گامی تارهایی *]

بالابلندعشوهگر نقش باز من
کوتاه کرد قصه زهد دراز من
دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم
با من چه کرد دیده معشوقه باز من

[عهد آسمانى]

نیاز من چه وزن آرد بدین ساز
که خورشید غنی شد کیسه پرداز

[ملکوت* گامی تارهایی *]

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان
نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

[عهد آسمانى]

ترسم این قوم که بر درد کشان می ‌خندند

در سر کار خرابات کنند ایمان را

[ملکوت* گامی تارهایی *]

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسایه گدایی دارد
اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون

نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل

هات الصبوح هبوا یا ایها السکارا

[ملکوت* گامی تارهایی *]

آن تلخ وش که ساقی ،ام الخبائثش خواند
اشهی لنا و احلی من قبلة العذارا

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

آنکه میلش سوی حق‌بینی و حق‌گویی بود


سال تاریخ وفاتش طلب از میل بهشت

[ملکوت* گامی تارهایی *]

تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است
همواره مرا کوی خرابات مقام است

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت

تا باز چه اندیشه کند رای صوابت