ویژه نامه های دهه دوم ماه مبارک رمضان❀*ღ*❀پله پله تا خدا ❀*ღ*❀

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شرح دعای روز پانزدهم توسط آیت الله مجتهدی

*دعای روزپانزدهم ماه مبارک رمضان

در دعای روز پانزدهم ماه مبارک رمضان می خوانیم: اللهمّ ارْزُقْنی فیهِ طاعَةَ الخاشِعین واشْرَحْ فیهِ صَدْری بإنابَةِ المُخْبتینَ بأمانِک یا أمانَ الخائِفین. خدایا روزی کن مرا در آن فرمان برداری فروتنان و بگشا سینه‌ام در آن به بازگشت دلدادگان به امان دادنت ای امان ترسناکان.

شرح دعای روز پانزدهم ماه رمضان
مرحوم آیت الله مجتهدی به شرح دعای روز پانزدهم پزداخته است که در پی می آید:

در فراز ابتدایی این دعا «اللهم ارزقنی فیه طاعه الخاشعین» یعنی: «خدایا در این روز اطاعت بندگان خاشع و خاضع خود را نصیب من گردان» آمده است. برای آنکه بدانیم «خاشعین» چه کسانی هستند، بهتر است اول در مورد «متکبرین» صحبت به میان آوریم؛ چرا که خضوع و خشوع به طور کامل با تکبر و غرور تضاد دارد، به طوری که هر آنچه که در صفات متکبرین وجود دارد، ضد آن در خاشعین موجود است.

برای روشن شدن این موضوع اشاره می‌کنیم به قسمتی از سخنان گهربار امیرالمومنین (علیه السلام) که در مورد متکبران این‌گونه فرمودند: «آگاه باشید! زنهار! زنهار! از پیروی و فرمانبری سران و بزرگانتان، آنان که به اصل و حسب خود می‌نازند و خود را بالاتر از آنچه هستند می‌پندارند و کارهای نادرست را به خدا نسبت می‌دهند و نعمت‌های گسترده خدا را انکار می‌کنند، تا با خواسته‌های پروردگار مبارزه کنند و نعمت‌های او را نادیده انگارند، آنان شالوده تعصب جاهلی و ستون‌های فتنه و شمشیرهای تفاخر جاهلیت هستند.»

امیرالمومنین (علیه السلام) همچنین در قسمتی دیگر نیز فرمودند: «کبر و خودپسندی چیزی است که قلبهای متکبران را همانند کرده، تا قرن‌ها به تضاد و خون‌ریزی گذراندند و سینه‌ها از کینه‌ها تنگی گرفت.» در جای دیگری می‌فرمایند : فَاللهَ اللهَ فی کِبْرِ الْحَمیَّهِ وَ فَخْرِ الْجاهِلیَّهِ ... خدا را خدا را! از تکبّر و خودپسندی و از تفاخر جاهلی بر حذر باشید. (نهج‌البلاغه فیض‌الاسلام خطبه 234 معروف به خطبه قاصعه ص 785.)

انسانی که صفت تکبّر را در میان صفات خویش جای داده، معمولاً بر روی مسائلی که خود طرح می‌کند و یا چیزهایی که نفْسِ او خواهان آن است تعصّب دارد و بدون هیچ دلیل منطقی بر روی خواسته خویش اصرار می‌ورزد. چنین کسی در مواردی که با او مخالفت می‌شود به زور توسل می‌شود و سعی دارد با مشاجره زبانی حرف خود را به کرسی بنشاند، و در نتیجه به بداخلاقی با دیگران پرداخته تا او را رعایت کنند و به خاطر این تندیِ اخلاق و زشتی درون از پند و اندرز دیگران هیچ بهره‌ای نمی‌برد چرا که به حرف حق گوش نداده و نصیحت دیگران را نمی‌پذیرد. از انتقاد روی گردان است و به محض شنیدن انتقاد، ناراحت شده آن را نمی‌پذیرد و همین امر او منشأ کینه‌های فراوان خواهد شد.

با توجه به این تذکرات، در می‌یابیم که خضوع و خشوع همانند ظرفی است که انسان به وسیله آن به جمع‌آوری رضا و خشنودی خداوند می‌پردازد و تکبر چون ظرفی است تو خالی، که هیچ چیزی در آن جز غرور و تکبر جای نمی‌گیرد و این خضوع و خشوع است که انسان را به خدای خویش نزدیک می‌سازد؛ زیرا که هرچه انسان نزد پروردگار عالمیان، خود را ذلیل و خوار نشان دهد، ارزشش در پیشگاه او بیشتر می‌شود. چنانچه امیرالمومنین (علیه السلام) فرمودند: «تاج تواضع و فروتنی را بر سر نهید و تکبر و خودپسندی را زیر پا بگذارید ... و تواضع و فروتنی را سنگر میان خود و شیطان و لشکریانش قرار دهید، زیرا شیطان از هر گروهی لشکریان و یارانی سواره و پیاده دارد.» پس خضوع و خشوع در مقابل پروردگار عالمیان همان طاعت و بندگی خالصانه در مقابل ذات اقدس اوست که ما نیز در این روز از خداوند می‌خواهیم به ما عبادت و اطاعتش را همراه با خضوع و خشوع نصیب کند.

آینده متکبّر/عبرت از ابلیس؛ «هبطِ اعمال»

بابِ شهر علم پیامبر(صلی الله علیه واله) آینده شخص متکبر را در لسان مبارک خود این گونه بیان می‌دارد:« پس شیطان دشمن خدا و پیشوای متعصّب‌ها و سرسلسله تکبّران است که اساس عصبیّت را بنا نهاد. و بر لباس کبریایی و عظمت، با خدا درافتاد، لباس بزرگی را بر تن پوشید و پوشش تواضع و فروتنی را از تن درآورْد. آیا نمی‌نگرید که خدا به خاطر خود بزرگ بینی، او را کوچک ساخت، و به جهت بلندپروازی او را پست و خوار گردانید؟! پس او را در دنیا طرد شده و آتش جهنم را در قیامت برای او مهیا فرمود». پس کوچک شدن، خوار شدن، طرد شدن و سرانجام آتش جهنم مقصدهایی هستند که مسیر تکبّر به آنها منتهی می‌شود، و امیرالمومنین (علیه السلام) در این مورد ابلیس را مثال می‌زنند تا به عنوان الگوی یک متکبّر در اذهان مردم باشد و از عاقبت امرِ او عبرت بگیرند.

امیرالمومنین (علیه السلام) در دنباله همین خطبه می‌فرمایند: اگر خداوند می‌خواست حضرت آدم(علیه السلام) را از نوری که چشم‌ها را خیره کند و زیبایی‌اش عقل‌ها را مبهوت سازد و . . . می‌آفرید تا آزمایش ملائکه و ابلیس در سجده بر او آسان شود ولی او را از گِل آفرید و این را امتحان و آزمایش خود قرار داد.» بهتر است پایان این بحث را با جملات زیبای اسوه اخلاق و ایمان، امیرمؤمنان امیرالمومنین (علیه السلام) به پایان بریم. امیرالمومنین (علیه السلام) پس از بیان امتحان الهی می‌فرمایند: «خداوند مخلوقات خود را با اموری که آگاهی ندارند آزمایش می‌کند (شرط ایمان)، تا بد و خوب تمیز داده شود و تکبّر و خودپسندی را از آنها بِزداید و خود بزرگ بینی را از آنان دور کند، پس، از آنچه خداوند نسبت به ابلیس انجام داد عبرت گیرید، زیرا اعمال فراوان و کوشش‌های مداومِ او را با تکبّر از بین برد. او شش هزار سال عبادت کرد که مشخص نیست (شما نمی‌فهمید) از سال‌های دنیا یا آخرت است. اما با ساعتی تکبّر همه را نابود کرد. چگونه ممکن است پس از ابلیس، فرد دیگری همان اشتباه را تکرار کند و سالم بماند؟! نه، هرگز! . . . بین خدا و خلق، دوستیِ خاصّی وجود ندارد که به خاطر آن، حرامی را که بر جهانیان ابلاغ فرموده حلال بدارد!»

مخبتین چه کسانی هستند؟
در بخش دیگر این دعا می‌خوانیم: «و اشرح فیه صدری بانابه المخبتین بامانک یا امان الخائفین» یعنی «و شرح صدر مردان فروتن و خداترس را به من عطا فرما به حق امان بخشی خود ای ایمنی دل‌های ترسان.». حال مخبتین چه کسانی هستند؟ در دعای این روز نکته اساسی که به آن تأکید شده است، خضوع و خشوع و فروتنی در مقابل ذات اقدس پروردگار است به طوری که در این روز از خداوند درخواست می‌کنیم آنچه را که در صفات و اعمال خالصان و خاشعان و فروتنان وجود دارد، نصیب ما کند، اما در اینجا می‌خواهیم بدانیم مخبتین به چه معناست؟

«مخبتین» به معنای فروتنان است، آن هم فروتنانی که فروتنی آنان فقط در مقابل پروردگار جهان و جهانیان است، حال شاید سوال کرد که فروتنان چه کسانی هستند؟ که در جواب باید بگوییم فروتنی یکی از صفات بارز مؤمنان تقواپیشه است که شب و روز خود را به تقوا و پرهیزکاری می‌گذرانند. چنانچه امیرالمومنین (علیه السلام) در مورد صفت و نشانه یک پرهیزکار فرمودند: «در دینداری نیرومند، نرم‌خو و دوراندیش است، دارای ایمانی پر از یقین، حریص در کسب و دانش، با داشتن علم بردبار، در توانگری میانه رو، در عبادت فروتن، در تهی دستی آراسته، در سختی‌ها بردبار، در جستجوی کسب حلال، در راه هدایت شادمان و پرهیز کننده از طمع ورزی، است». با توجه به فرموده آن بزرگوار در می‌یابیم که مخبتین همان پرهیزکاران هستند که شب و روز خود را به ذکر و یاد خداوند به پایان می‌برند که ما نیز در این روز از خداوند می‌خواهیم شرح صدری را که مردان پرهیزکار و فروتن دارند، به ما نیز عطا کند.

نماز شب شانزدهم ماه رمضان

نمازهای مخصوصی برای هر شب ماه مبارک رمضان از امیرالمومنین (علیه السلام) روایت شده و ثوابهای زیادی برای هر شبی ذکر فرموده اند. این نمازهای مستحبی تماما دو رکعت دو رکعت خوانده می شود و خواندن آن در حالت نشسته هم جایز است، لکن ایستاده افضل است.

نماز شب شانزدهم ماه مبارک رمضان، دوازده رکعت (شش تا دو رکعتی)، در هر رکعت بعد از حمد 12 مرتبه سوره تکاثر است و امیرالمومنین (علیه السلام) در ثواب این نماز فرمودند: هرکس بخواند، از قبر خارج می شود در حالی که خوشحال است ندا می کند به شهادت " لا اِلهَ اِلا الله " تا این که وارد قیامت شود پس امر می شود او را به بهشت برند.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

میلاد اسوه احسان

حسن علیه ‏السلام گل حسنِ یوسف باغ پیامبر است.
عکس این گلِ حسن یوسف در آینه را بانوان بهشت، تا ابد آه می‏کشند.

حُسن حسن، نیمه سیبی است که پیامبر
صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله ‏وسلم به فاطمه علیهاالسلام هدیه داد.

نگاه فاطمه به هر طرف رو کند، آفتاب به آن سور رو می‏کند؛
فاطمه علیهاالسلام ملکه آفتابگردان‏های دنیاست
و حسن علیه‏ السلام ، گلی که در سایه‏اش قد کشیده است.

امشب ستاره‏ها جشن ساده علی علیه‏ السلام
و فاطمه علیهاالسلام را چراغانی می‏کنند.

امشب گلدان آغوش فاطمه،
سرشار از عطر این گلِ آسمانی خواهد شد.

امشب بوی سیب، مدینه را بیهوش می‏کند؛
سیبی که عطرش، روزها و سال‏ها و قرن‏ها را در می‏نوردد،
سیبی که عرشی است.

این‏جا خانه فاطمه است.
این‏جا ملکوت عطر سیب است.

امشب کائنات در هوای سیب شناورند،
حالا هر کس یک جرعه از این عطر آسمانی می‏خواهد؛

هرکس می‏خواهد کفش‏های نسیم را بپوشد
یک سبد سلام و صلوات با خودش بیاورد.

امشب شبِ نزول عطر سیب و بالِ فرشته است.
همه می‏دانند، قدر امشب کم از شب قدر نیست.

امشب در خانه فاطمه علیهاالسلام کودکی به دنیا می‏آید؛
کودکی که آمدنش، آسمان را به زمین می‏آورد.

میلاد کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام
بر مسلمین و مومنین مبارک باد

محمد سعیدی

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

خدایا باز دل به یاد تو فغان می کند.

نمی دانم در جستجوی تو دیرینه کتاب کهن تاریخ را
مطالعه کنم یا چشم بر صفحه آسمان بدوزم؟

دل را به یاد موهبتهای تو آرام کنم
یا به تعریف آفریده هایت؟

خدایا، گاه که از همه نا آدمیها خسته می شوم
یاد تو تحمل زیستن را برایم آسان می سازد.

خدایا عشق زیباست اما کدامین عشق پرشور تر از عشق به توست
که یادت قلبها را به اوج لذتها می رساند و مرگ را زیباترین پدیده ها می سازد.

خدایا، شرم مرا از آن باز می دارد که از تو چیزی بخواهم
چرا که هر چیزی را قبل از آنکه بخواهم به من داده ای.

اما خدایا سه چیز را از کسی که آفریدی دریغ مدار
که تا زنده ام توان خواندن نماز ایستاده را داشته باشم،

که عشقت از دلم بیرون نرود
و آن زمان که مرا خواندی در راه تو باشم.

ای محبوب من،ما را پاک بگردان،
پاک بمیرانو پاک محشور بگردان

که تو رب العرش العظیمی

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

دری را گشوده اند به وسعت دامنه اجابت!
سفره ای را گسترده اند به بی کرانگی یک دعوت عاشقانه.

سلامی را منتظر نشسته اند به نیازمندی یک بنده؛
یک عبد ضعیف؛ یک عاشقِ مسکین؛ یک من و یک توِ محتاج!

رخصت داده اند به نجیبانه ترین نگاه معصومی
که پناهی جز این آستان غنی نیافته است!

رمضان، صفحه لاهوتی ملاقات است؛
صفحه ای که در دفتر زندگی بندگان، سالی، یک ماه گشوده می ماند.

صفحه ای که در متن آن، عطش بندگی حاکمیت دارد
و اوج پادشاهی را ساجدانه ترین استغاثه می داند.

رمضان، ماه بلوغ انسان در پیکره معرفت است و معرفت،
همان کلید مقدسی است که ورود به حریم رمضان را اذن می دهد.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

امشب که شب اوج مناجات دل ماست
این مسجد و محراب خرابات دل ماست

با یار شب وصل و ملاقات دل ماست
بر مقدم دلدار مباهات دل ماست

حیف است که دور از رخ جانانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

امشب که در میکده ی عشق تو باز است
دست همه عشّاق بسوی تو دراز است

یا رب سببی ساز شب ماه حجاز است
با حضرت معشوق شب راز و نیاز است

وقت است که بر مقدم جانانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

یکروزه شده دلبر ما عید بگیرید
از معرفتش هدیه ی جاوید بگیرید

از دست حسین باده ی توحید بگیرید
وز مادر او برگه ی تائید بگیرید

اینجاست که واجب شده رندانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

با ماه خدا زمزمه ی یار بگیریم
از کام حسن تا سحر افطار بگیریم

هنگام سحر می طلبد سجده ی خونین
آن روز که ما روزه علی وار بگیریم

مجنون شده و با دل دیوانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

ما طاقت یک جلوه ی دلدار نداریم
حیف است که ما دیده ی دیدار نداریم

ظرفیّت هم صحبتی یار نداریم
با این همه با غیر حسن کار نداریم

ای کاش که در عشق کریمانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

بد مستی ما را مکن ابراز نگارا
با مستی مستان بنما باز مدارا

تقصیر لب لعل نگار است خدا را
خجلت زده کن مثل همیشه تو گدا را

موسی صفت از جلوه ی پیمانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

ای خوش سحری را که سر دار بمیرم
منصورم و چون میثم تمّار بمیرم

در حال ثنا خوانی دلدار بمیرم
سخت است که بیمار و گنهکار بمیرم

هر چند که یک گوشه غریبانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

آن بنده ی زشتم که خریدار ندارم
برده نفروشید که بازار ندارم

از خدمت ارباب کرم عار ندارم
در کوله به جز توشه ای از خار ندارم

خوب است که در کنج همین خانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

بد تر ز من ای خالق بخشنده نداری
همچون من خود باخته شرمنده نداری

مأموریت حضرت موساست بهانه
در خلقت خود بد تر از این بنده نداری

بیمارم و در پای طبیبانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

عمریست که جان در غم جانانه بسوزد
دل در غم یک دختر دردانه بسوزد

آن شمع که در گوشه ی ویرانه بسوزد
از غربت او غربت پروانه بسوزد

با دختر سلطان به عزا خانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم



شاعر : محمود ژولیده

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

بر بام های این همه فراوان، هلال نو رسیده، سوسو می زند
و صدای آسمان، در دل ها فراگیر می شود:

ای اهل زمین! ماه خدا فرا رسید.
همه برمی خیزند و پیراهن ها را از سکوت یک ساله می تکانند.

سجاده ها را از سر می گیرند...
قرآن ها، از نو متولد می شوند.
سفره ها رنگ دیگر می گیرند؛

رنگ بزم خداوندی؛ رنگ تبرک بی دریغ، رنگ مائده های آسمانی.
دل های وضو گرفته، نفس زنان، به درگاه رحمت می آیند:

خداوندا! تمام معبرها را در انتظار رسیدن رمضانِ تو،
آب و جارو کرده ایم.

شاهد باش که با آغوش شوق، در به رویش می گشاییم؛
پس سفره های دست هایمان را خالی نگذار

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

الهی!
ماه توست و من میهمان توام.

آنچه بر سفره تو پذیرای من است،
بخشایش و کرم توست؛

سفره ای به رنگ دل که برکت تو در آن گسترده است.
حال که میهمانی چو من داری،

یاری ام نما تا رضایت و خشنودی
میزبان خویش کسب کنم

و بلندترین نعمتت را که توفیق است،

نصیبم فرما و در بهترین مکان ها
که میان باغ و جنت رضوان توست،

جایم بده که جز تو اجابت کننده ای
برای گرفتارانی که تو را می خوانند،
نخواهد بود.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

الهی، تن به سوی کعبه داشتن چه سودی دهد، آن که را دل به سوی خداوند کعبه ندارد؟
الهی، خفتگان را نعمت بیداری ده، و بیداران را توفیق شب زنده داری و گریه و زاری.
الهی، جن گفتند: سمعنا قرآنا عجبا - یهدی الی الرشد فامنا به
الهی، چون در تو می نگرم، رعشه بر من مستولی می شود؛ پشه با باد صرصر باد چه کند؟
الهی، دیده از دیدار جمال لذت می برد و دل از لقای ذوالجمال.
الهی، به سوی تو آمدم؛ به حق خودت مرا به من بر نگردان.
الهی، اگر بخواهم شرمسارم، و اگر نخواهم گرفتار.
الهی، ظاهر که این قدر زیباست، باطن چگونه است؟
الهی، آخر خودت را حق ما اول بفرما، که آخرین شفاعت را ارحم الراحمین فرماید.
الهی، دل بی حضور، چشم بی نور است، نه این صورت بیند و نه آن معنا.
الهی، فرزانه تر از دیوانه تو کیست.
الهی، دولت فقرم را مزید گردان.
الهی، رجب بگذشت و ما از خود نگذشتیم، تو از ما بگذر.
الهی، شکرت که فهمیدم نفهمیدم.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

رمضان به نيمه رسيد
و خواسته‌های پايان‌ناپذير من کرانه نيافت
ماه نيايش و بخشش به نيمه رسيد
و روزه‌دار با اميدهای بسيار به آستان معشوق خويش شتافت

آن که به شوق حق کام از طعام بسته
و به عبادت تو نشسته
در اين نيمه‌ی ماه چنان به درگاه تو چشم دارد
که او را در شمار فروتنان نهی
و سعادت بندگی به سان آنان را به او دهی

امروز و در اين نيمه‌ی راه
نيازی ديگر به پيشگاه بی‌نيازی‌ات آوردم
و زبان به زبونی گشودم
تا سينه‌ام فراخ سازی
و شنيدن و ديدن و پندپذيری از هر انديشه‌ای را در دامم اندازی

هر که هراسيد
و از کش و کوش زمانه ترسيد
دژ بلند تو را پناه گزيد
و هر که خوف و وحشتی او را فرا رسيد
جان خود به کوشکِ تو کشيد
مرا نيز در نگاه خويش گير
و بر سر سفره‌ات سيرَم کن، سير

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای خدا ای خالق جن و ملك
ای مدیر خلق عالم تا سمك

كن تو ما را روزی اندر ماه صوم
طاعت اهل خشوع و ذوالحنك

نمره طاعات خوبان در جهان
چون علی آن شاه مغصوب الفدك

مثل طاعت های ارباب خشوع
كه رود صوت دعاشان تا فلك

خوش به حال آن جماعت كز كرم
حق تعالی جرمشان بنموده حك

گر چه اول امتحان بنمودشان
هر یكی زار و گهی سنگ محك

ای خدا ده شرح صدری این زمان
نیستم من قابل چوب كنك

باز گشتی كرده، آیم سوی تو
تا نگشته ستر ظاهر منتهك

بر امان و امن و الطافت قسم
ای امان خائفین بی ریب و شك