فاطمه علیها السلام واژه بی خاتمه

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نمی‌دانم!
خدا می‌داند!
خانم!
همه‌اش درد است!
همه‌اش غم!
خانه،
هم ماجرای کوچه،
هم مسجد!
اما، وایم از «مسجد»!
آنگاه که دستان علی را می‌کشیدند،
و او انگشت‌هاش را به هم داده بود،
و در همان حال که با زحمت می‌خواستند انگشت‌هاش را باز نمایند،
او غریبانه و چه غمبار چشم‌هاش را بر تربت رسول دوخته بود!
خانم!
به خدایم سوگند آن «نگاه» مرا می‌سوزاند!
به خدا می‌فهمم معنای آن نگاه را،
گویی که کنون می‌بینم!
وای من این خبر از کجا بود؟!
کاش مرا نمی‌گفتید!
و نیز غم‌انگیز آن ساعتی،

[ صفحه 178]

که علی از مسجد بازمی‌گشت!
با فاطمه!
با بچه‌ها!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خانم!
بپذیر!
سخت است،
به خدا سخت!
فاطمه‌ای که چه آسیب‌ها دیده بود،
نمی‌توانست به تندی بیاید،
پس، آرام می‌آمده است!
و علی نیز پا به پایش،
تازه او هم خسته بود!
آه!
فاطمه را می‌بینم که یک دست بر پهلو دارد،
و دیگر دست بر بازو!
و علی را،
که دستش به گردن خویش دارد،
و فاطمه را می‌نگرد،
و فاطمه علی را می‌نگرد،
و فاطمه علی را،
و گویی که گوید:
علی جان!
نمی‌دونم بهاره یا خزونه
فلک با عاشقان نامهربونه

[ صفحه 179]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تو خوبی؟!
خوبم، فاطمه جان!
تو چه!
شرمنده‌ام! مرا ببخش!
به خدا نتوانستم!
دیدی که دستانم بسته بودند!
اما همه‌اش در خیال تو بودم!
آه! فاطمه‌ام!
دیروز یکی بودیم با هم ولی امروز
تو سرخ‌تر از سرخی
و من زردتر از زرد!
نور چشمانم شما چگونه‌اید؟!
خوبیم بابا!
به خوبی شما!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و بچه‌ها را می‌بینم که با اضطراب این سوی و آن سوی نظر می‌دارند!
و در غم این خیال فرورفته‌اند که:
خدایا مباد باز هم....
بابایمان را...!
مادرمان را...!
خدایا!

[ صفحه 180]

کی به خانه می‌رسیم!
چرا، این راه این همه طولانی شد!
آه!
می‌بینم در آن کوچه‌های بی‌کسی چه خسته می‌آیند!
و چه آرام!
و دیگرها را می‌بینم و شاید با چه هتک‌ها،
بی‌حرمتی‌ها،
و از پیش،
و دنبال!
و یا از کنار می‌گذرند!
آنهم با چه طعن‌ها،
که مگو،
و مپرس!
آه!
از آن لحظه که کودکان علی به خانه می‌رسند!
همه‌اش زنده می‌شود،
خاطره‌ها را می‌گویم!
وای من چه سخت است،
سوخته دربی،
شکسته دربی،
و فتاده دربی را دیدن!
یادشان می‌آید،
که مادر را همینجا زدند،

[ صفحه 181]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و آنجا بود که پدر را حلقه زدند،
و به گردنش آویختند، ریسمان را!
و نیز همینجا بود که پدر می‌گفت:
واجعفراه!
واحمزتاه!
خانم!
تا به صبح دلم مشغول بود و آشوب از همین نقش‌ها،
و یادها!
و به ناگاه بدیدم که می‌لرزد،
در و دیوار خانه‌مان،
آری،
خانه‌مان می‌لرزید،
زمین می‌لرزید!
به خود آمدم،
دانستمی که «زلزله» می‌آید!
و چه زلزله‌ای!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دخترم!
گفتی زلزله،
یادم آمد خاطره‌ای،
از فاطمه،
که روزی برایم می‌گفت:
در دوران خلافت،
خلافت ابی‌بکر،

[ صفحه 182]

زلزله‌ای آمد،
و چه زلزله‌ای!
و مردمان وحشت‌آلود و پر اضطراب به خانه خلیفه آمدند،
ابی‌بکر بود و نیز عمر،
و آن دو را بگفتند، چه بایدمان کرد،
امانمان را برد،
نیست آرام، و قراری ما را!
و آن دو بگفتند:
ما نیز در این مصیبتیم!
بیائید تا با اتفاق به خانه علی برویم،
شاید که او کاری از پیش برد!
و رفتند!
درب را آرام و با تمام ادب بکوفتند!
علی بیامد!
و چه خونسرد!
و ماجرا را بگفتند،
و او کریمانه گفت:
برویم!
و رفتند،
تا که رسیدند به تپه‌ای،
علی بالا برفت،
آنان نیز هم!
و نشست،

[ صفحه 183]

و نشستند!
و می‌دیدند،
و چه خوب!
که شهر مدینه چگونه‌اش در تب و تاب است!
و چه می‌لرزد!
آنگاه حضرت همه را گفت:
گویا شما در این ماجرا سخت در اضطرابید!
همه گفتند:
چگونه نباشیم!
تاکنون چنین ندیده است، چشم‌هامان!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و در حال، علی دستانش را بر زمین گذارد!
و زمین را گفت:
مالک؟!
اسکنی!
زمین!
تو را چه می‌شود؟!
آرام باش!
و در حال، زمین آرام شد،
و رام! [50] .
خانم!
در شگفتم!
در شگفت!

[ صفحه 184]

آخر اینها که این همه را از علی می‌دیدند،
و می‌دانستند،
پس، از چه خلافت را از او بگرفتند؟!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دخترم!
آنان به خدای هیچ اعتقادی‌شان نبود!
و آنهمه را نیز جز «سحر» چیزی نمی‌انگاشتند!
همان عمر،
که آتش ابی‌بکر را او در دست داشت،
و همچنان می‌چرخاندش تا شعله‌ور بماند،
خود، در یکی از نامه‌هاش بنوشت،
چنین:
فبهبل اقسم و الاصنام، و الاوثان، و اللات و العزی ما جحدها عمر مذ عبدها!
و لا عبد للکعبه ربا!
و لا صدق لمحمد قولا،
و لا القی السلام الا لحیله علیه،
و ایقاع البطش به! [51] .
به بتها،
همه‌شان سوگند!
به هبل،
به لات،
به عزی سوگند!

[ صفحه 185]

که من عمر، از آن روزهایی که آنهمه را پرستیدمی هرگز از آنها دست برنداشتمی!
و هیچگاه خداوندگار کعبه نیز نپرستیدمی!
و نیز، هیچ تصدیق نداشتمی گفتار پیامبرش را!
و جز از راه نیرنگ، مکر و فریب، ادعای مسلمانی ننمودم!
و تنها می‌خواستمی که او را بفریفته باشم!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و آنگاه افزاید:
فانه قد اتانا بسحر عظیم!
«پیامبر»،
جادوگر بود،
و برای ما «سحر» ی بزرگ بیاورد،
آری دخترم!
آنها، همه این‌ها را «جادو» می‌انگاشتند!
این بود که خلافت را بگرفتند!
کاش!
کاش دخترم!
تنها خلافت را می‌گرفتند!
خانم!
مگر چیزی دیگر نیز بگرفتند!
آری، دخترم!
بگرفتند،
و آن «فدک» بود!

[ صفحه 186]

فدک؟!
فدک چیست؟!
فدک یعنی چه؟!
دخترم!
فردا خواهمت گفت.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

فدک
دخترم!
اگر کنون،
به سمت شمال شهر مدینه به راه افتیم،
فردا،
همین وقت‌ها،
در پیش چشمان خویش خواهیم دید،
دهکده‌ای را،
همه‌اش خرمی،

[ صفحه 188]

با چه نخل‌ها!
و چه ثمرها!
و آبهاش نیز پر انبوه!
آری آنجا را «فدک» می‌نامند،
و فدک از آن «پیامبر»- ص- بود!
و پیامبر- ص-، «تهیدستان» را در می‌یافت،
و «بینوایان» را،
و نیز راه «ماندگان»،
و به «شوی» می‌داد «دختران» بی سر پناه را،
با همان درآمدهای سالانه‌اش از «ثمر» های کلان فدک،
که تا 70 هزار دینار طلا، گاه می‌رسید!
خانم!
«فدک» را چگونه‌اش به جنگ آورد،
پیامبر- ص- را می‌گویم؟!