اميرالمؤمنين(عليه السلام) مى فرمايد:
الْمُؤْمِنُ دَأْبُهُ زَهادَتُهُ ، وَ هَمُّهُ دِيانَتُهُ ، وَ عِزُّهُ قَناعَتُهُ ، وَ جِدُّهُ لاِخِرَتِهِ ، قَدْ كَثُرَتْ حَسَناتُهُ ، وَ عَلَتْ دَرَجاتُهُ ، وَ شارَفَ خَلاصُهُ وَ نَجاتُهُ . [126]
عادت و خوى مؤمن بى رغبتى او به امور مادى است ، و همّتش ديندارى ، و عزتش قناعت ، و فعاليتش براى آخرت است . زياد شده خوبيهايش ، و بالا رفته درجاتش ، و نزديك شده به آزادى و نجاتش .
و نيز آن حضرت فرمود:
الْمؤْمِنُ دائِمُ الذِّكْرِ ، كَثيرُ الْفِكْرِ ، عَلَى النَّعْماءِ شاكِرٌ ، وَ فِى الْبَلاءِ صابِرٌ . [127]
مؤمن بطور دائم و هميشگى متذكّر حقائق و بخصوص حضرت حق است ،
انديشه اش بسيار ، و شاكر تمام نعمت هاى الهى و صابر در بلاء است .
امام صادق(عليه السلام) فرمود:
اَلْمُؤْمِنُ مَنْ طابَ مَكْسَبُهُ ، وَ حَسُنَتْ خَليقَتُهُ ، وَ صَحَّتْ سَريرَتُهُ ، وَ اَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مالِهِ ، وَ اَمْسَكَ الْفَضْلَ مِنْ كَلامِهِ . [128]
مؤمن كسى است كه آنچه كسب مى كند پاكيزه است ، و طبيعتش نيكوست ، و پنهانش صحيح است ، اضافه مالش را انفاق مى كند ، و از اضافه سخنش خوددارى مى نمايد .
در رابطه با ارزش مؤمن در روايات آمده:
از حضرت صادق(عليه السلام) نقل شده:
اَلْمُؤْمِنُ اَعْظَمُ حُرْمَةً مِنَ الْكَعْبَةِ . [129]
احترام و حرمت مؤمن از كعبه عظيم تر است .