ویژه نامه های دهه سوم ماه مبارک رمضان❀عطش بندگی❀

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دری را گشوده اند به وسعت دامنه اجابت!
سفره ای را گسترده اند به بی کرانگی یک دعوت عاشقانه.

سلامی را منتظر نشسته اند به نیازمندی یک بنده؛
یک عبد ضعیف؛ یک عاشقِ مسکین؛ یک من و یک توِ محتاج!

رخصت داده اند به نجیبانه ترین نگاه معصومی
که پناهی جز این آستان غنی نیافته است!

رمضان، صفحه لاهوتی ملاقات است؛
صفحه ای که در دفتر زندگی بندگان، سالی، یک ماه گشوده می ماند.

صفحه ای که در متن آن، عطش بندگی حاکمیت دارد
و اوج پادشاهی را ساجدانه ترین استغاثه می داند.

رمضان، ماه بلوغ انسان در پیکره معرفت است و معرفت،
همان کلید مقدسی است که ورود به حریم رمضان را اذن می دهد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای خدایی که از همه سو، به استقبالم آمده‏ای!
هذا مقام الخائف المستجیر

این است حال کسی که این روزها به تو رسیده است.

این است حال کسی که دور مانده بود از هفت شهر مهربانی تو
این است حال کسی که خودش را باخته بود...

خودش را گم کرده بود...
خودش را کشته بود...
خودش را ذره ذره پامال
وسوسه ‏های شیطانی خویش کرده بود.

این است حال زار کسی که اینک گرمای محبت تو،
یخ‏های انباشته در درونش را ذوب کرده است.

این است حال کسی که آواره بود،
هراسان بود؛ حال کسی که در گناه مسکن داشت،

حال کسی که غرق در لذات زمین بود،
حال کسی که گناه مغرورش کرده بود و حال کسی که تو را تازه یافته است؛
در این سحرگاه، در این لحظه‏ های توبه و استجابت.
حال کسی که تازه دریا را یافته است،

حال کسی که تازه خودش را یافته است،
حال کسی که تازه به لبخند خداوند رسیده است،

حال کسی که به لذت آسمانی رسیده است،
حال کسی که جز تو کسی را ناجی نمی‏داند.

هذا مقام الغریب الغریق...

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

معجزه بهاریِ رمضان،
تمام زوایای زندگی را سبز کرده است

تا آنجا که خواب چشم‏ها،
به گلبرگ‏های زیبای عبادت شکوفا،
و نفس‏های سرشار از امساکِ عاشقانه،
به دانه‏های نورانیِ تسبیح بدل می‏شود.

آن‏گاه، می‏توان در هر لحظه،
یک دانه بلورین ذکر را در صحرای سینه کاشت،
تا باز در هوای پیرامون، صفای ملکوت رشد کند.


نه روز تشنگى جسم را تاب آوردى و جانت را به ذكر
او سيراب ساختى.

از هر چه سستى و لغزش است
‏به راهنماى گمراهان پناه ببر!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

یا مُسَهّل ، یا مُفَصّل ، یا مُبَدّل ، ای خدا
یا مُذَلّل ، یا مُنَزّل ، یا مُنَوّل ، ای خدا

رازقی و ناطقی و سامقی و صادقی
فاتقی و فارقی و راتقی و خالقی

یا مُعزّ و یا مذلّ و یا حفیظ و یا رفیق
یا مُحیط و یا مُقیت و یا مُغیث و یا شفیق

یا سمیع و یا شفیع و یا کبیر و یا قدیر
یا بدیع و یا رفیع و یا خبیر و یا مُجیر

یا اِله العالَمین ، یا من یُحبّ المُحسنین
صبر ِ بر عصیان بده ، یا من یُحبّ الصّابرین

با عطا و عفو و غفران ، از گناهم در گذر
حقّ سالار شهیدان از گناهم در گذر

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مهربان خدايا !
تو چتر رحمت خويش بر همه عالم گسترده‌ای

و ردای مهرورزی خود بر دوش همه کس افکنده‌
اين ماييم که ردا از دوش می‌اندازيم
و از سايه‌سار چتر رحمتت می‌گريزيم

امروز مرا مگذار که گريزان شوم
که اگر چنين کنم، سخت افسوس‌خور و پشيمان شوم

کامروا کس که نصيب از تو بَرد
و درپناه، آن که پناه به تو آورَد

امروز کاميابی و عصمت را بهره‌ی من ساز
و مرا در شمار ياران خويشتن انداز
که توفيق و کردار پاک، روزی هر کس کی شود؟

چه ظلمت‌کده‌ای است، تهمت!
چه تاريک‌خانه‌ای است بدنامی!

دل به سياهی می‌زند، آن‌گاه که در دام تهمت درغلتد
و قلب تاريک می‌شود، آن هنگام که به زندان بدنامی درافتد

مگر آن که تو خود با زلال خويش شست‌وشويش دهی
و دست مهر خويش بر دوشش نهی

بنده‌ی مؤمن هماره در زير قطره‌های نقره‌ای باران تو است
و آسوده در سايه‌ساران تو

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]