فاطمه علیها السلام واژه بی خاتمه

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دخترم!
جماعتی بودند افزون بر 20 هزار نفر،
و ساکن، در وادی خیبر،
و همه «یهود»!
و در تمامت «رفاه»،
که سرمایه‌هاشان انبوه بود!
و در نهایت «امن»،

[ صفحه 189]

که چه دژهایی محکم و استوار در گرداگرد خویش بر پا داشته بودند!
و چه جنگاورانی دلیر که صیانت «جان» شان و «مال» شان را عهده‌دار بودند! [52] .
و در سایه این همه امن،
و آن همه رفاه،
هماره در یک «اندیشه» بودند،
اندیشه‌ای پر «شوم»!
و آن برچیدن،
برچیدن «کانون» نشر اسلام،
یعنی، «مدینه»!
و چه «تحریکات» که بنمودند،
و نیز «تحرک‌ها»!
اینجا بود که پیامبر- ص- در اندیشه‌ی «دفاع» برآمد،
و مسلمانان را، همه، فرمان داد،
«یورش» را،
و «فرجام» ماجرا نیز با مسلمانان بود،
و آن، پیروزی!
و در این هنگام ساکنان فدک که نیز یهودان بودند اطلاع یافتند ماجرای خیبر را!
و چه هراس و ارعاب که بر آنان چیره آمد،

[ صفحه 190]

و در اندیشه چاره‌جویی،
و نیز در همین میان، پیامبر- ص- پیش خویش را به «فدک» گسیل داشت،
و آنان را به «اسلام» دعوت نمود،
نپذیرفتند!
اما پذیرفتند که در «صلح» باشند،
و نشان صلح آنکه نیمی از باغاتشان را به پیامبر خدای اهداء بدارند!
و پیامبر پذیرفت،
زیرا که سرمایه‌هاشان انبوه بود،
و آن، در دست نااهلان، همیشه آسیب طغیان در پی!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و از آن پس پیامبر- ص- درآمدهای حاصل را به همان مصارفی که پیش از این تو را گفتمی مصروف داشت! [53] .
دیری نپائید که خداوند پیامبرش را مامور داشت،
آری،
تا فدک را به فاطمه‌اش اهداء بدارد [54] .
و پیامبر- ص- فاطمه‌اش را گفت:
دخترم!
فدک از آن توست!

[ صفحه 191]

و آنگاه بر برگه‌ای که «سند» را می‌مانست همین را ثبت داشت،
با حضور دو شاهد،
یکی «علی»- ع-،
و آن دیگر پرستار پیامبر، «ام‌ایمن»،
همان که پیامبر در وصفش می‌گفت:
زنی است از زنان بهشت. [55] .
و سپس پیامبر- ص- جماعتی از مردان را در خانه فاطمه جمع داشت و بگفت که فدک از آن فاطمه است، و در حال، از درآمدهای باقیمانده فدک بعنوان اعطایی فاطمه در میان مردم تقسیم نمود!
و از آن پس نیز فاطمه- س- هر ساله، به قدر قوت که از نان جوینی تجاوز نمی‌نمود برمی‌داشت و مانده‌اش را که به واقع همه‌اش بود به فقرا می‌بخشود!
و این شیوه هماره او را بود، تا ارتحال پدرش، پیامبر خدای، [56] .
و با ارتحال پیامبر- ص- ماجرای خلافت آن شد که شنیدی! و نیز در پی‌اش خلافی دیگر،
و آن غصب بود،

[ صفحه 192]

غصب فدک!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و فاطمه- س- را از این ماجرا با خبرش داشتند!
و او دیگر نتوانست که تحمل دارد!
و برآشفت،
و چه فریادها!
و این نه از آن روزی بود که فاطمه- س- ثروتیش از دست رفته باشد!
و یا سرمایه‌ای به تاراج!
نه!
که فاطمه در همان سالهای ثروت فدک، همان فاطمه پیش از فدک بود!
در خانه‌اش گاه تا سه روز غذایی یافت نمی‌شد!
و گاه نیز تا سه روز روزه دار،
و روزه‌ها را با آب افطار!
چادرش در همان ایام چه «وصله» ها که با خود داشت!
و شویش هم که می‌گفت!
از دنیا به دو جامه کهنه،
و از غذایش به دو قرص نان بسنده دارم!
و بنزد من بی‌ارزش‌تر باشد،
همین دنیا،

[ صفحه 193]

از آب بینی یکی بز!
و می‌گفت:
من را با فدک؟!
و با غیر فدک چکار؟! [57] .
خانم!
پس، از چه روی فاطمه طاقت نتوانست آورد؟!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دخترم!
فردا خواهمت گفت.

[ صفحه 195]
طعمه!
دخترم!
فدک یک «طعمه» بود،
در دستان صیادی چونان علی- ع-،
تا که بتواند به «دام» دارد دل‌های دنیازدگان را،
و سپس با نور قرآن «آتشی» از عشق برافروزد،
و «خامی» هاشان را همه، بزداید!
اما، فسوسا!
که خلیفه وقت اندی پس از غصب خلافت،
بگرفت،

[ صفحه 196]

آن را،
که او هم صیاد بود،
و در هوای صید،
و طعمه می‌خواست،
و فدک بود چه طمعه‌ای!
اما چه باید نمودن که نبودش،
«نور» ی،
و نه «آتش» عشقی،
این بود که نه تنها «خامی» ها را نمی‌توانست زدود،
که «متعفن» نیز می‌داشت!
و فاطمه در حسرت همین «تعفن» ها،
و می‌سوخت از برای آدمیان اندر صید!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آری، دخترم!
دنائیان «قرآن» را نمی‌فهمیدند،
اما «فدک» را چه خوب!
و به هوای فدک می‌آمدند،
اما در طور «قرآن» می‌ماندند!
آنچنان که خدای نیز خود را «فدکی» است،
که «بهشتش» نامند،
و مردمان به هوای آن روند،
اما در تورش...!

[ صفحه 197]

آری، دخترم!
غم فاطمه غم قرآن بود،
نه فدک،
و مردمان را غم فدک بود، نه قرآن را،
و خلافت، از برای مردمان،
تنها یکی «عنوان» بود،
اما «فدک» یک واقعیت!
و مردم به دنبال واقعیت‌هایی این چنین!
نه عنوان را!
این بود،
که بودند،
در همانجا که فدک باشد،
نه «خلیفه»!
و خلیفه آن بود از برایشان که فدکیش در دست!
آری، دخترم!
به واقع فاطمه با طلب فدک، «خلافت» را مطالبت می‌داشت،
یعنی، همان را که فرمان خدای بود،
و حق مسلم شوی! [58] .

[ صفحه 198]

و دیگر آنکه آن خطاط ازل که خدایش نامیم،
سرمشقی بداد،
و چه زیبا!
با نام «فاطمه»!
تا همگان خطهای زندگانی‌شان را با آن، و مانند آن بنگارند،

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و چه زیبا سرمشی!
همه‌اش زیبایی!
و یکی از آن همه، «فریاد» بود،
در برابر «غاصب» تبه‌کار!
و اگر نبود این فریاد چه زشت می‌نمود آن سرمشق!
و نبود حاصلیش جز ستم‌پروری را!
و روز به روز بازار «ظلم» انبوه‌تر می‌شد،
و از پی آن نیز انبوهی «مظلومان»!
و آن بی پناهان را این شعار می‌شد که:
نه شما از «فاطمه» بالاتر،

[ صفحه 199]

و نه آنچه را که از کف بداده‌اید از «فدک» برتر باشد!
و از این روی راهی راه سکوت می‌داشتندشان!
و چه غوغایی می‌شد ستم را!
تازه دخترم!
اگر نبود آن فریاد،
آن می‌شد که آنان می‌خواستند،
آری،
خدشه‌داری عصمتش را،
و عظمتش!
که سکوتش خود، گواهی می‌شد بر به حق نبودن تصرفش، از روز نخست تا آن زمان،
و بدهکارشان نیز هم!
که از چه روی در روز نخست، خود با دستان خویش تقدیم نداشته است؟!
و نیز آیندگان را بر این باور که:
اگر «فاطمه» را حقی می‌بود، چرا به جانب «سکوت» روی آورد؟!
و دیگر آنکه نصرت ستمکاران، به هر گونه‌اش که باشد، مواخذت خداوند در پی‌اش خواهد بود،
و «سکوت» نیز آنان را نصرتی بود، در حق به جانب بودن‌شان!

[ صفحه 200]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

این بود که روی داد «قیام» فاطمه، و «اقدامش»
خانم!
«اقدام» فاطمه چه بود؟!
و «قیامش» چگونه؟!
دخترم!
فردا خواهمت گفت.

[ صفحه 201]
بیداد!
دخترم!
«سند» را می‌نگارند،
و نیز نگاه می‌دارند،
تا روز بروز اختلاف،
و آن روز، روزش بود،
آری،
که «فدک» آن کیست؟!
و این بود که نخست اقدام فاطمه، ارائه‌اش بود سند را،
و آن، چنین می‌نمود که فدک نه «میراث»، بل

[ صفحه 202]

بخشوده‌ی پدرش پیامبر- ص- بوده است، در همان روزهای حیات. [59] .

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و نیز فرمود:
مرا شاهدانی است، که گواهند بر این ماجرا،
و نیز گواهی می‌دهند!
ابوبکر گفت:
بیاور!
حضرت پیش از احضار شهود فرمود:
مگر نه آنست که در روزهای حیات پدر، فدک، در «تصرف» من بود؟!
و ابوبکر گفت:
آری،
این چنین بود!
فرمود:
پس چرا پیرامون چیزی از من شاهد می‌خواهی، که در دستان من بوده است؟!
اگر من ادعا دارم اموالی را که مسلمانان است در دست،
و تصرف‌شان!
شما از که گواه می‌خواهی، از من یا از آنان؟!
عمر گفت:
این سخنان باطل را به کنارش بگذار!

[ صفحه 203]

و شاهدانی را احضار دار که بر این سخن که فدک از آن توست شهادت دهند!
و حضرت فرستاد تا که علی بیاید،
و امام حسن- ع-، و اما حسین- ع-، و ام‌ایمن و اسماء بنت عمیس نیز!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و آمدند، و آنان نیز «شهادت» بدادند،
و از جمله آنکه ام‌ایمن گفت:
از پیامبر- ص- بشنیدم که می‌گفت:
فاطمه سیده‌ی زنان بهشت است!
حال مرا بازگویید: آن زنی که «سیده» است زنان بهشت را،
آیا چیزی ادعا می‌دارد که آن را مالک نباشد؟!
و هم بگفت:
من نیز زنی از زنان بهشت باشم،
و نیز شهادت نخواهم داد آنچه را که نشنیده باشم آن را از پیامبرم!
ابوبکر گفت:
ای ام‌ایمن!
این «قصه» ها را به کناری بگذار!
و بگو به چه چیز شهادت می‌دهی؟!
ام‌ایمن گفت:
ای ابوبکر!
شهادت نخواهم داد،

[ صفحه 204]

جز آنکه تو را اقرار گیرم، گفتار پیامبر- ص- را پیرامون خویش!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تو را به خداوند سوگند می‌دهم، که آیا می‌دانی که پیامبر- ص- فرموده باشد:
ام‌ایمن زنی است از اهل بهشت؟!
ابوبکر گفت:
آری شنیده‌ام.
ام‌ایمن گفت:
اکنون شهادت می‌دهم که پیامبر- ص- فدک را به امر پروردگار به فاطمه‌اش داد،
و آنگاه پیامبر- ص- فرمود:
ای ام‌ایمن و ای علی شاهد باشید! [60] .
عمر گفت:
«علی» همسر فاطمه است،
و حسن، و حسین نیز فرزندان،
ام‌ایمن و اسماء نیز خدمتکاران فاطمه،
و تمامی این شاهدها و شهادت‌ها از برای
«منفعت» است!
«علی»- ع- فرمود:
اما فاطمه «پاره» تن پیامبر است،
و حسن و حسین دو «سید» جوانان بهشت،

[ صفحه 205]