تورا من چشم در راهم .....(( ادبيات انتظار ٬نجوا بامولاي منتظران))

[مصطفی*شیعه ال طاها*]

از ميان اشک ها خنديده مي آيد کسي
خواب بيداري ما را ديده مي آيد کسي

با ترنم با ترانه با سروش سبز آب
از گلوي بيشه خشکيده مي آيد کسي

مثل عطر تازه تک جنگل باران زده
در سلام بادها پيچيده مي آيد کسي

کهکشاني از پرستو در پناهش پرفشان
آسمان در آسمان کوچيده مي آيد کسي

خواب ديدم , خواب ديده در خيالي ديده اند
از شب ما روز را پرسيده مي آيد کسي

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

صبح جمعه ،دل هوای دیدن دلداردارد
طبق وعده هرمسلمان، اشتیاق یاردارد

خنده برلب شادوخرم،باامیدی تازه دردل
حالتی سرحال وسرخوش،بهریک دیداردارد

شوق دیدار جمال بی مثال یک عزیزی
مهدی موعود را، در زیر لب اظهاردارد

ظهرجمعه،اضطرابی چنگ اندازد،به دلها
قلب افتد در تکاپو ، دغدغه انگاردارد

آمد و آمد نیامد،صاحب دل های عاشق
در درون ودربرونش، لحظه دشواردارد

عصرجمعه،آب پاکی،ریخته مولابه دستش
سخت دلگیراست شیعه، غصه بسیاردارد

قرن ها، این قصه یک منتظربوده همیشه
صبحدم خوشحال،عصرجمعه،دل غمباردارد

توحدیث انتظاران راعیان گفتی:"فرائی"
بی گمان مولا بیاید، با دل تو کاردارد

سروده "عبدالمجید فرائی"

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تا به کی آقای ما تنهاست یا زهرا مدد
تا به کی آواره در صحراست یا زهرامدد

تا به کی خیمه نشین آستان غیبت است
شیعه را این غصه غم افزاست یا زهرا مدد

ماجرای غیبت از مولای ما آغاز شد
این همان غمهای عاشوراست یا زهرا مدد

قصه ی سرداب هم از بیت الاحزان شد شروع
جای این ویرانه در دلهاست یا زهرا مدد

قصه ی غصب فدک پایان یک سیلی نبود
آری این ارثیه ی طاهاست یا زهرا مدد

دردها تبعیدها زنجیرها آزارها
تا هنوز این ماجرا بر جاست یا زهرا مدد

فاطمی گشتن بنای کربلایی بودن است
چون حسینی بودن از اینجاست یا زهرا مدد

آن مسلمانی که بی مهر تو دارد ادعا
حکم او والله بی امضاست یا زهرا مدد

آخر ای منصور از منصور امت دست گیر
نام تو انسیه ی حوراست یا زهرا مدد

گر بیاید انتقامت را بگیرد مهدی ات
بر لبش این زمزمه زیباست یا زهرا مدد

محمود ژولیده

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

همیشه شاید باید میان ماهی ها
بخوانم اسم تو را با دهان ماهی ها

و هی صدا بزنم : " هی ! صدای بارانی ! "
و در ادامه ی حرفم به جان ماهی ها

تو را قسم بدهم تا مگر لبی بگزی
دوبیت خیره به من با زبان ماهی ها!

به محض اینکه بیایم تو را نشان بدهم
نشان خورشیدی ها، نشانِ ماهی ها

توجهت را توفان قرار خواهی داد
و چشم هایم را آسمان ماهی ها

و بی گمان ، پس از آن ، باز هم تو خواهی بود
که در گمان من و در گمان ماهی ها...

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ما، بی تو، تادنیاست، دنیایی نداریم
چون سنگ خاموشیم و غوغایی نداریم

ای سایه سار ظهر گرم بی ترحم!
جز سایه دستان تو، جایی نداریم

تو آبروی خاکیو حیثیت آب
دریا تویی؛ ما جز تو دریایی نداریم

وقتی عطش می بارد ازابرسترون
جز نام آبی تو، آوایی نداریم

شمشیرها را گو: ببارند از سر بغض
از عشق،ما جز این تمنایی نداریم!

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

بازآ كه دل هنوز به یاد تو دلبر است
جان از دریچه نظرم چشم بر در است

بازآ دگر كه سایه دیوار انتظار
سوزنده تر ز تابش خورشید محشر است

بازآ كه باز مردم چشمم ز درد هجر
در موج خیز اشك چو كشتی شناور است

بازآ كه از فراق تو ای غایب از نظر
دامن ز خون دیده چو دریای گوهر است

ای صبح مهر بخش دل از مشرق امید
بنمای رخ كه طالعم از شب سیه تر است

زد نقش مهر روی تو بر دل چنان كه اشك
آئینه دار چهره ات ای ماه منظر است

ای رفته از برابر یاران" مشفقت"
رویت به هر چه می نگرم در برابر است

"مشفق كاشانی"

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نیامدم به سراغت , مرا مگر تو ببخشی
گلایه های دلم را به یک نظر توببخشی

نشسته ام سر راهت چه می شود به نگاهی
غریب خاطره ها را در این سفر توببخشی

مگو نجیب زمانه , ز چشم ما گله داری
مگر نه وعده نمودی که بیشتر توببخشی؟!

شبانه حرف دلم را اگر برای تو گفتم
خیال من همه این بود مرا سحر توببخشی

شکو فه های غزل را به پیش پای تو ریزم
به یک نگاه صمیمی مرا اگر توببخشی!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زین گونه ام که در غم غربت شکیب نیست
گر سر کنم شکایت هجران غریب نیست

جانم بگیر و صحبت جانانه ام ببخش
کز جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیست

گم گشته ی دیار محبت کجا رود؟!
نام حبیب هست و نشان حبیب نیست

عاشق منم که یار به حالم نظر نکرد
ای خواجه درد هست و لیکن طبیب نیست

در کار عشق او که جهانیش مدعی ست
این شکر چون کنیم که ما را رقیب نیست؟!

جانا نصاب حُسن تو حد کمال یافت
وین بخت بین که از تو هنوزم نصیب نیست

گلبانگ سایه گوش کن ای سرو خوش خرام
کاین سوز دل به ناله ی هر عندلیب نیست

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

گلایه ام ز دلی هست كه بی تو مضطرب نیست
دو چشم بی هنری كه بدون تو، تَر نیست

گلایه‎ام ز زبانی كه بی حیا گشته
و گوش‎ها كه برای گناه‎ها كَر نیست

گلایه‎ام ز محبین مدعی چو من است
كه با زیادی ما، غربت تو كمتر نیست!

هزار داد زدیم ادعای حب تو را
به پیش تیغ ولی یك خبر ز حنجر نیست

همیشه بانگ بلا، هر زمان چو كرب و بلا
و اقتدای جوانی‎مان به اكبر نیست

عجیب نیست چرا پشت پرده‎ای آقا
ز دشمنان چه بنالی چو دوست یاور نیست

اگر كه غیبتتان گشته است طولانی
گلایه‎ام ز دلم هست كه بی تو مضطر نیست

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای دیده خون ببار نیامد نگار ما
آخر سحر نگشت شب انتظار ما

یا ذالکرم به غربت عشاق رحم کن
کی می رسی به داد دل بی قرار ما

صاحب عزا به مجلس ما هم سری بزن
رحمی نما بر این جگر داغدار ما

ای کاش گریه وا کند این دیده بنگرم
در مجلس عزا تو نشستی کنار من

بیمار رو به قبله شدیم از فراق تو
دیگر ز اشک و گریه گذشت است کار ما

یا صاحب البکاء سبوئی حواله کن
خشکانده است گناه دو ابر بهار ما

سوگند بر نوای حسین جان فاطمه
باشد گدائی حرمت اعتبار ما

خیمه زدی به چادر خاکی ِ مادرت
تا درس نوکری بدهی بر تبار ما

ای کاش با دعای شما تا خدا رویم
همراه تو زیارت کرب و بلا رویم


شاعر : قاسم نعمتی