مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[RUHOLLAAH]

تا داشتیم چون سرو یک پیرهن در این باغ

از سرد و گرم عالم پروا نبود ما را

[ملکوت* گامی تارهایی *]

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

[RUHOLLAAH]

تويي که بر سر خوبان کشوري چون تاج

سزد اگر همه دلبران دهندت باج

[ملکوت* گامی تارهایی *]

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو
خانه می‌بینی و من خانه خدا می‌بینم
خواهم از زلف بتان نافه گشایی کردن
فکر دور است همانا که خطا می‌بینم

[RUHOLLAAH]

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا

کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد

باز آن سلیمان شد تا باد چنین بادا

[ملکوت* گامی تارهایی *]

ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم
یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت
این راه را نهایت صورت کجا توان بست
کش صد هزار منزل بیش است در بدایت

[RUHOLLAAH]

تو بدری و خورشید تو را بنده شدست
تا بنده تو شدست تابنده شدست
زان روی که از شعاع نور رخ تو
خورشید منیر و ماه تابنده شدست

[قاصدک]

ترسم که اشک در غم ما پـرده در شـود
وین راز سر بـه مـهر بــه عالم سمرشود
گویند سنگ لعل شود در مقـام صـبر
آری شود ولیک به خون جگر شود

[فاطمه جان]

دایم گل این بستان شاداب نمی ماند


دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ياري اندر کس نمي بينم ٬ ياران را چه شد ؟

دوستي کي آخر آمد ٬ دوستداران را چه شد ؟