تورا من چشم در راهم .....(( ادبيات انتظار ٬نجوا بامولاي منتظران))

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

گلي گم کرده‌ام

گلي گم کرده‌ام مي‌جويم او را

به هر گل مي‌رسم مي‌بويم او را

گل من ني بود اين و نه آنست

گل من مهدي صاحب زمان است

دلم اندر هوايش مي‌زند پر

شرر افکنده بر جانم چو آذر

خوش آن روزي که باشم ياور او

به مانند گدايان بر در او

خوش آن روزي که من پروانه باشم

فداي آن گل يکدانه باشم

خوش آن روزي که من بر عهد ديرين

نثار او کنم اين جان شيرين

الا اي گل کجايي جان فدايت

چه باشد گر که گردم خاک پايت

ز درد انتظارت جان به لب شد

تن فرسوده‌ام در تاب و تب شد

بسي رفتند و مردند از فراقت

نديدند در جهان آن روي ماهت

"نبوي گرگاني"

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

در عبــــــور از گذر لحظه ها،


در تپش مدام زمين و نـــگاه زهرآلود زمان،


دستهاي ما تو را مي طلبد يا مــــــولا!
مهر در سراشيب جاده ي عمل زير چرخهاي سنگين ستــــــم له ميشود در نبودت!
تو ما را رها نخواهي کرد و ما هر روز و هر ساعت و حتي هر ثانيه در آرزوي زيارت رخ چون خورشيدت،


دست بر آسمان داريم و در محمل نياز،


از پــــــــروردگار بلند مرتبه،


ظهور پرشکوه تو را تمنّا مي کنيم!
آقــــاي ما!

بيــــــا که احساس نيازمند توست!


بيــــــا که احساس نيازمند توست!


بيــــــا که احساس نيازمند توست!


بيــــــا که احساس نيازمند توست!


پرنده ها در سلام صبحگاه خود تو را مي خوانند و گلها به اميد نوازشت رخ مي نمايانند!
بيــــــــا که دستهاي نا توان ما در آرزوي ياوري تو مولا،


شب و روز از گونه هامان قطرات شبنم را بر مي چيند


و لطافت باران را به جاده هاي عشق مي پاشد،


بلکه گلستاني بسازد از گلهاي ناز و اطلسي که فرش راهت باشد و خـاک قدمت!
بيا که زمين تشنه ي محبت و سلام توست و زمان در نقطه ي انتظار ايستاده است..........

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

صبـحِ بـی تـو، رنـگ بـعد از ظهر یک آدینه دارد

بی ‌تـو حتـی مهـربـانی حـالتـی از کـینـه دارد

بی ‌تو می‌گویند: تعطیل است کارِ عشق بازی

عشق، امـا کـی خـبـر از شـنـبه و آدینه دارد

جُـغـد، بـر ویـرانه می‌خـواند بـه انـکارِ تـو امــا

خــاک ایـن ویـرانـه‌ها، بویی از آن ویرانه دارد

خـواستــم از رنـجـشِ دوری بگویم، یـادم آمد

عـشق بـا آزار، خـویـشـاونـدی دیـریـنه دارد

رویِ آنــم نـیـسـت تـا در آرزو، دستی بـرآرم

ای خوش آن دستی که رنگِ آبرو از پینه دارد

در هـوای عـشقِ تـو پر می زند با بی قراری

آن کبوترْ چاهیِ زخمی که او در سیـنـه دارد

نـاگـهان قـفـلِ بـزرگ تـیــرگی را می‌گـشاید

آن کـه در دسـتـش کلید شهـر پـر آیینه دارد

[نرگس منتظر]

نگار سفر کرده من

نگار من که سفر کرده باز می‌ آید
چو مهر از پس ابری فراز می ‌آید

از اینکه دیده به راهم چه غم که وقت نیاز
عزیز بنده نوازم به ناز می‌ آید

ملول نیستم از دست رفته چاره کار
که دوش فال زدم چاره‌ساز می‌ آید

دلم ز درد جدایی اگر چه افسردست
غمی مباد مرا دلنواز می‌آید

اگر چه کرده ز سامره مخفیانه سفر
به صد شکوه ز ملک حجاز می ‌آید

حقیقتی که جهان گشته بهر او بر پا
زند ز ریشه نهاد مجاز می‌ آید

به زاهدی که ز دیدار دوست محروم است
دهد به نیل حضورش جواز می‌ آید

[درگاه محبوب]

دعا کنید




دعــا كـنـیـد رسـد آن زمــان كـه یـار بـیاید

خـزان بـاغ جهــان را ز نـو، بـهار بـیاید


دعــا كـنـیـد، دعـــایی كـه آفتاب درخشان

بـه سرپـرستــی گلـهای روزگار بـیاید


زند به گُرده شب زخم، گام تـوسن عزمش

چو از فراز زمان، مهر شب شكار بیاید


هــزار اخـتـر تـابنـده در سپهـر دو دستش

هــزار مهــر منیرش به كوله‌بار، بیاید


قـیـامـتـی كند از قـامتش، بیا كه تو گویی

مـعـاد رویـِش انـسـان دریـن دیار بیاید


دمـد بـه گلشن گیتی، بلوغ صبح رهایی

بـهار خنـده زنـد، گل به شاخسار بیاید


اگـر زمـوج پـرآشوب عـشـق، نـوح زمانه

به ساحلی كه مرا باشد، انتظار، بیاید


هـزار اختر نور از فلك ز شوق و ز شادی

بـرا دیـــدن آن یــار گـلـــعـــزار بــیــاید


جمــال را بـنـمـایــد اگـر ز پـرده غـیـبـت

قــرار بــــر دل یـــاران بــی‌قـــرار بیاید


كتاب عشق گشایید و «ان یكاد» بخوانید

دعــا كنــیـد كـه آن یـار غمگسار بیاید

[خادمه زینب کبری(س)]

عشق
سودابه مهیجی
تو نیستیّ و کسی نیست در حوالی عشق
ببین چه آوردی بر سر اهالی عشق
تو نیستی و کسی نیست تا افاقه کند
برای آغوش و بازوان خالی عشق
همین که ابر نبارد از اعتصاب غمت
همین که قلب کویر و دل سفالی عشق،
ترک ترک به خداوند التماس کند
همین خودش یعنی مرگ احتمالی عشق
نه! التماس هم از او گمان ندارم هیچ
چنین که ایمان آورده ام به لالی عشق
تو نیستی و سکوت آخرین حضور صداست...
صدای فاتح! پژواک پر توالی عشق!
به جست و جوی تو پاپیچ کوه و دره شدیم
کجاست مقصد این جاده شمالی عشق؟...

[درگاه محبوب]

یاد ز ما می‌كردی



كاش از لطف شبی یاد ز ما می‌كردی
یاد از عاشق افتاده ز پا می‌كردی

كاش بیمار فراقت كه ز پا افتاده
با نگاه ملكوتی تو دوا می‌كردی

كاش می‌آمدی با یك نظر ای نخل امید
گره از كار من زار تو وا می‌كردی

كاش یك شب تو برای فرجت مالك من
با دل سوخته خویش دعا می‌كردی

همچو باران به سر شیعه بلا می‌بارد
كاش می‌آمدی و دفع بلا می‌كردی

پرچم ظلم برافراشته شد در همه جا
كاش تو پرچمی از عدل بپا می‌كردی

كاش یك روز رضایی ز وفا
مهدی فاطمه از خود تو رضا می‌كردی


"سید عبدالحسین رضایی نیشابوری"

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

یک عمر به دل دادگی یار نشستیم
افسوس و دریغا به وصالش نرسیدیم

هر جمعه به سر شد به هلال رخ ماهش
هیهات بجز حسرت و زاری نچشیدیم

در عطر گلستان ولایت همه در حسرت دیدار
عمری به صفای گل نرگس چو هزاریم

دردایره عشق مگر منتظران را نظری نیست
ما را نظری کن که گرفتار سرابیم

این برکه ی بی أب نه جولان گه ما هست
ما ماهی دریای فرج تشنه ی أبیم

ما چشم نداریم بجز در گه پر فیض ربوبی
یا رب فرجی کن که بسی غرق گناهیم

ما منتظر مقدم یار و قدمش منتظر ما
من در عجبم تا به کجا در تب و تابیم

یا رب مددی کن که این عشق نمیرد
گر عشق بمیرد همه در دام فناییم

یاران به وصالش نرسیدند ولی نیک رهیدند
ما در چه مرامیم نه اینیم و نه أنیم

یاران، بخودأییم و نگاهی بخود أریم
این وصل نشاید که تا ما، من و ماییم

[نرگس منتظر]

به نام رب مهدی لب گشایم

سرود غیبتش را می سرایم

سخن از غربت مهدی زهراست

سخن از بی وفایی من و ماست

غم مهدی غمی جانكاه باشد

از آن كمتر كسی آگاه باشد

كجا یوسف چنین زندان كشیده؟

كجا یعقوب این هجران كشیده ؟

هزار و یكصد و هفتاد سال است

كه می داند،كه مولا در چه حال است ؟

فدای غربتش یاور ندارد

به این غربت كسی باور ندارد

به غیبت سوز و اشك و آه دارد

چو جد خویش سر در چاه دارد

تو گویی خار در چشمش نشسته

دلش از غفلت شیعه شكسته

قسم بر صورت زهرا كه نیلی است

به رخساری كه آزرده ز سیلی است

در این غم اشك آل الله جار ی است

حدیث قرن ها چشم انتظاری است

به مهدی عرصه عالم چو تنگ است

چنین غفلت برای شیعه ننگ است

همه كردیم مهدی را فراموش

رسد هل من معین همواره بر گوش

به سینه سوز هجرانش نداریم

خبر از اشك چشمانش نداریم

ولی اندوه او بر ما گران است

دعا گوی تمام شیعیان است

بیا هجرت كنیم اینك به سویش

رویم العفو گویان رو به سویش

ز رنج غربتش یادی نمائیم

امام خویش را یاری نمائیم

بیا زهرای اطهر شاد سازیم

ز زندان یوسفش آزاد سازیم

خدایا پرچمش را باز گردان

به زهرا یوسفش را باز گردان

خداوندا ظهورش دیر گردید

بسا عاشق در این ره پیر گردید

خدایا دشمنانش خوار فرما

ذلیل و جمله بی مقدار فرما

بیا غیر از تو ما منجی نداریم

اگر آیی دگر رنجی نداریم

بیا ما را سعادتمند گردان

رها از هر چه قید و بند گردان

همه عالم فدای تار مویت

نگاه عالمی باشد به سویت

امید فاطمه برگرد برگرد

به هستی قائمه برگرد برگرد

[نصرالله عاشق خداومولا]

دلـم ز هـجر تو در اضطراب مـی افتـد
به سان زلف تـو در پیچ و تاب می افتد
شـبی كـه بی تو اَم ای ماه محفل افروزم
دلـم زهجر تـو از رنگ و آب می افتد
تـو آن مـهی كه اگـر مهر رخ بَر اَفروزی
زچشـم اهل نظـر آفتاب مـی افتـد
تـو آن گـلی كه ز پاكـی طراوتی داری
كه گل به پیش تو از رنگ و آب می افتد
بـه یاد روی تـو اِی گُل، عبور خاطر مـن
به باغ صبر غـزل های نـاب می افتـد
اگر به گوشه ی چشمی نظر كنی اِی دوست
دعای خسته دِلان مستجـاب می افتـد