{}{}{دوست داريد روي :::سنگ قبرتان::: چي بنويسن؟؟}{}{}

[ملکوت* گامی تارهایی *]

تا که بودیم ، نبودیم کسی
کشت ما را غم بی هم نفسی
تا که رفتیم همگی یار شدند
تا که خفتیم همه بیدار شدند
قدر آن شیشه بدانید که هست
نه در آن موقع که افتاد و شکست

[ملکوت* گامی تارهایی *]

تا بودم ای رفیق ندانستی که کیستم

روزی به سراغ حال من آمدی که نیستم

[ملکوت* گامی تارهایی *]

اگر به خانه من آمدی

برای من ای مهربان ، چراغ بیار

و یگ دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم!

[فریبا شرکت]

سلام به همه دوستان
دوست دارم روی سنگ قبرم بنویسند
فاتحه ای چو امدی بر سر خسته ای بخوان

لب بگشا که میدهد لعل لبت به مرده جان

[شهاب منتظر]

امّا حیف که از قدیم گفته اند:

آرزو بر جوانان عیب نیست...

[آستان جانان]

[یاس بهشتی* خادمه باب الحوائج جواد الائمه (ع)*]

سوال خیلی خوبی بود ممنون از دوست عزیز و گرامی من دلم می خواد روی سنگ قبرم دعا بنویسند چون فکر میکنم بیشتر از هر چیزی زمانی که مردم به دعا

احتیاج داشته باشم چون دیگه دستم از دنیا کوتاست و نمیتون ذخیره ای برای اخرت جمع کنم شاید با نوشتن این دعا کسی بیاد سر مزارم و با خوندن این دعا

خدا به حق صاحب الزمان کمی از گناهانم را ببخشه .

[شهاب منتظر]

بار الها!

من نمی خواهم كه در بستر بمیرم

یاریم كن تا به راهت در دل سنگر بمیرم


دوست دارم در میان آتش و خون و گلوله

دور از این كاشانه و از مادر و خواهر بمیرم


دوست دارم تا شوم خمینی را قربانی

همچنان پروانه در جانم فتد آذر بمیرم


دوست دارم همچو باران بر تنم خمپاره بارد

پیكرم گردد بمانند گل پرپر بمیرم


دوست دارم لاله گون گردد لباس پاسداری
آخر از خون تنم با جسم از خون تر بمیرم


دوست دارم تشنه لب باشم با هنگام شهادت

جرعه ای نوشم ز دست ساقی كوثر بمیرم


دوست دارم چهره مهدی زهرا(س) را ببینم

با تبسم بر رخ آن حجت اكبر بمیرم


دوست دارم راه دین یابد ادامه من

به خون غلتان شوم هم چون علی اكبر بمیرم

[شهاب منتظر]

خاطره‌ای از همسر شهید علی تجلایی:

آمده بود مرخصی، سرنماز بود که صدای آخ شنیدم، نمازش قطع شده بود ، پرسیدم چی شد؟

گفت: «چیزی نیست» توی حمام باندهای خونی بود، نگرانش شدم، فهمیدم پایش گلوله خورده، زخمی است.

دکتر گفته بود باید عمل شود تا یک هفته هم نمی‌توانی باندش را باز کنی. باند را باز کرده بود تا وضو بگیرد.

گریه کردم و گفتم: «با این وضع به جبهه می‌روی؟»

رفیقش که دنبالش آمده بود، گفت: «نگران نباش خواهر، من مواظبشم»

با عصبانیت گفتم: «اشکالی ندارد، بروید جبهه، ان‌شاءالله پایت قطع می‌شود، خودت پشیمان می‌شوی و برمی‌گردی».

علی بهم نگاه کرد و گفت: «ما برای دادن سر می‌رویم، شما ما را از دادن پا می‌ترسانی؟!»؛

هیچ وقت حرفش از یادم نمی‌رود، دوباره مرا شرمنده کرده بود.

علی می‌گفت: «خدا کند که جنازه من به دستتان نرسد، دوست ندارم حتی به اندازه یک وجب هم که شده، از این خاک را اشغال کنم»؛

همان طور شد که می‌خواست.

[شهاب منتظر]

بار الها!


چنان لیاقتمان ده که چگونه آمدنمان را خود انتخاب کنیم...