(●*۩*●) با كاروان نيزه شبي را سحر كنيد .. باران شويد و با همه تن گريه سر كنيد (●*۩*●)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بند یازدهم

از شرق نیزه، مهر درخشان بر آمده‌ست
وز حلق تشنه، سوره‌ی قرآن بر آمده‌ست

موج تنور پیرزنی نیست این خروش
طوفانی از سماع شهیدان بر آمده‌ست

این کاروان تشنه، ز هرجا گذشته‌است
صد جویبار، چشمه ی حیوان بر آمده‌ست

باور نمی‌کنی اگر از خیزران بپرس
کآیات نور، از لب و دندان بر آمده‌ست

انگشت ما گواه شهادت که روز مرگ
انگشتری ز دست شهیدان در آمده‌ست

راه حجاز می‌گذرد از دل عراق
از دشت نیزه، خار مغیلان بر آمده‌ست

چون شب رسید، سر به بیابان گذاشتیم
جان را کنار شام غریبان گذاشتیم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بند دوازدهم

گودال قتلگاه، پر از بوی سیب بود
تنهاتر از مسیح، کسی بر صلیب بود

سرها رسید از پی هم، مثل سیب سرخ
اول سری که رفت به کوفه، حبیب بود!

مولا نوشته بود: بیا ای حبیب ما
تنها همین، چقدر پیامش غریب بود

مولا نوشته بود: بیا، دیر می‌شود
آخر حبیب را ز شهادت نصیب بود

مکتوب می‌رسید فراوان، ولی دریغ
خطش تمام، کوفی و مهرش فریب بود

اما حبیب، رنگ خدا داشت نامه اش
اما حبیب، جوهرش «امن یجیب» بود

یک دشت، سیب سرخ، به چیدن رسیده‌بود
باغ شهادتش، به رسیدن رسیده‌بود

[شهاب منتظر]

سلام.

ممنون.

مرحبا بر استاد علیرضا قزوه

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بند سیزدهم

تو پیش روی، و پشت سرت آفتاب و ماه
آن یوسفی که تشنه برون آمدی زچاه

جسم تو در عراق و سرت رهسپار شام
برگشته‌ای و می‌نگری سوی قتلگاه

امشب، شبی ست از همه شب ها سیاه‌تر
تنهاتر از همیشه‌ام ای شاه بی‌سپاه

با طعن نیزه‌ها به اسیری نمی‌رویم
تنها اسیر چشم شماییم، یک نگاه!

امشب به نوحه‌خوانی‌ات از هوش رفته‌ام
از تار وای وایم و از پود آه آه

بگذار شام، جامه‌ی شادی به تن کند
شب با غم تو کرده به تن، جامه‌ی سیاه!

بگذار آبی از عطشت نوشد آفتاب
پیراهن غریب تو را پوشد آفتاب

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بند چهاردهم

قربان آن نی‌یی که دمندش سحر، مدام
قربان آن می‌یی که دهندش علی‌الدوام

قربان آن پری که رساند تو را به عرش
قربان آن سری که سجودش شود قیام

هنگامه‌ی برون شدن از خویش،چون حسین علیه السلام
راهی برو که بگذرد از مسجدالحرام

این خطی از حکایت مستان کربلاست:
ساقی فتاد، باده نگون شد، شکست جام!

تسبیح گریه بود و مصیبت، دو چشم ما
یک الامان ز کوفه و صد الامان ز شام

اشکم تمام گشت و نشد گریه‌ام خموش
مجلس به سر رسید و نشد روضه‌ام تمام

با کاروان نیزه به دنبال، می‌روم
در منزل نخست تو از حال می‌روم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سری بر نیزه می خندد و دشتی سرخ و خون آلود
غروری منتشر از خاکِ ما تا اوج نامحدود

نگاه بی نیاز کودکی شش ماهه اما مرد
و آن سوتر نشسته غرق موج بی نیازی رود

گلستانی پر از یک فوج ابراهیم در آتش
و روی خاک، در مانده تمام جبهه‌ی نمرود

هنوز از دشت می خیزد صدای عاشقان، گویا
که گاه وصل نزدیک است، آی ای زندگی بدرود

و دستان ظریف بچه ها در خویش افسرده است
جواب پرسش «انسان چگونه باید آیا بود»

و این تصویر رویایی فقط یک چیز کم دارد
زنی درد آشنا با بانگ «زیبا بود، زیبا بود»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عهد الست

شنیدستم که در روز ازل آن خالق یکتا

بگفتا: کز می وصلم لبالب ساغری دارم

که می نوشد می وصلم، که می پوید ره عشقم؟

که می گوید که من در سر، عشق داوری دارم؟

تمام انبیاء زآن می به قدر حوصله خوردند

حسین بن علی گفتا: در این سودا سری دارم

ندا آمد دو دست بی گنه از تن جدا خواهم

بگفتا: حضرت عباس میر لشگری دارم

ندا آمد جوانی بایدت صد پاره از خنجر

بگفتا: هیجده ساله علی اکبری دارم

ندا آمد که طفلی را نشان تیر می خواهم

بگفتا: بارالها شیرخواره اصغری دارم

ندا آمد که مطبخ را گلستان می کنی یا نه؟

بگفتا: بارالها بهر آن مطبخ سری دارم

ندا آمد ز سیلی عارض گلنار می خواهم

بگفتا: بارالها یک سه ساله دختری دارم

فاطمه سلیمانی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ترکیب بند عاشورایی صبح ازل

صبح ازل چو خیمه برون از عدم زدند
آهنگ "کن" زپرده ساز قدم زدند

احمد که شد تعین ذات احد به میم
ازعشق او صحیفه هستی رقم زدند

از نور روی او صور هشت و چهار را
اندر حریم عرش به لوح حرم زدند

نقشی به خلوت ازهمه اغیار در حجاب
از بهر انس حوری جنت قلم زدند

ساقی چو ریخت جام بلا از خم الست
مست ارادتش همه جام نعم زدند

آمد به دیده ام که به حسنش نظر کند
خون شد دلم دمی که درآن زلف خم زدند

زآن انبیا بلا کش دیر بلا شدند
با پای شوق در طلب از سرقدم زدند

در دولت خراب چشم تو بر نقد قلب ما
ضرب حیات عشق تو بر نقش غم زدند

صوفی زعجب خرقه تقوا به آب داد
رندان تشنه لب زخرابات دم زدند

فیضش گرفته عالم امکان و ای دریغ
بر ما و مردمی که دم از بیش و کم زدند

زاهد مکن نصیحتم که به سر دفتر قضا
ما را نصیبه ازلی این رقم زدند

صبح ازل که تیغ ارادت کشیده بود
جام بلی نداده بلی را شنیده بود

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بند دوم

آن شاهد ازلی چوبه عرش استوا گرفت
پیمان حب علی ز همان ابتدا گرفت

راضی ازو خدا و رضایش رضای اوست
زین نکته یار من لقب مرتضی گرفت

چون کیمیاست مهر علی بر مس وجود
زر می شود وجودت اگر کیمیا گرفت

بر این امید دل که شود خاک درگهش
بیمار چشم او پی باد صبا گرفت

تا شیعیان او همه اهل یمین شدند
هنگام واقعه دل شیطان عزا گرفت

روز غدیر ختم رسل یاد عهد کرد
از مردمان ز حاضر و غائب بلی گرفت

اما چه سود زآنکه نپائید عهدشان
جهل و عناد رفت و بسی فتنه پا گرفت

از سیلی خزان رخ یاسش کبود شد
داغی زمیخ در به دل لاله جا گرفت

بر غربت علی دل هفت آسمان گریست
اندر گلوی چاه چو بغض سما گرفت

پس شرحه شرحه شد جگر مجتبی ززهر
شبه رسول بود و چنان ابتلا گرفت

از حد گذشت ناله و اندوه قدسیان
زان آتشی که در حرم و خیمه هاگرفت

امشب گره ززلف خوشش باز می کنم
از شرح عشق قصه ای آغاز می کنم