*|۩|* قطعه ای از بهشت{ویژه نامه سالروز تخریب بقیع به دست وهابیون کوردل}*|۩|*

[نرگس منتظر]

تخريب قبور ائمه بقيع (ع)

روز هشتم شوال سالگرد حادثه اي جانکاه و تأسف بار در جهان اسلام است. واقعه اي که توسط فرقه متعصب، ضاله و تندروي وهابيت در سال 1344 هجري قمري- 87 سال قبل- در شهر مدينه ايجاد شد و آن تخريب مزار ائمه بقيع سلام الله عليهم اجمعين بود.
بقيع قبرستاني است در شهر مدينه الرسول که مزار و مدفن 4 امام از امامان شيعه است:
امام حسن مجتبي(ع)، امام زين العابدين (ع)، امام محمد باقر(ع)، امام جعفر صادق(ع)، به شواهد دقيق و مستند و بدون خدشه عيني و تاريخي، مزار اين امامان تا اين تاريخ، داراي گنبد و بارگاه بوده است اما متأسفانه بدست اين فرقه با خاک يکسان گرديده است.
در اين سطور قصد داريم به بررسي اين رفتار وهابيت بپردازيم.

مودت، مزد رسالت

اين فاجعه تحقيقاً به معناي ناديده گرفتن آيه معروف مودت است. مودتي که از سوي خداوند متعال، مزد رسالت پيامبر اسلام معرفي شده و قرآن در اين باره فرموده:
« قُل لاَّ اَساَلُکُم عَلَيهِ إِلاَّ المَوَدَهُ فِي القُربِي»(2) اي رسول ما! بگو که من هيچگونه اجر و پاداشي از شما در برابر اين رسالت درخواست نمي کنم، جز مودت اهل بيت.
سوالي که بايد از سران و بزرگان وهابيت پرسيد اين است که شما اگر بخواهيد به اين آيه شريفه عمل کنيد و مودت خود را به ذوي القربي نشان دهيد - که مسلماً اين ذوي القربي، فرزندان حضرت زهرا(س) که امامان شيعه هستند، مي باشند-
آيا اين اظهار مودت با تخريب حرم مطهر آنان سازگار است؟
آيا تخريب به معناي ناديده گرفتن اين آيه نيست؟ آيا به معناي بي اجر و مزد کردن رسالت پيامبر اکرم نيست؟
البته اين جماعت فقط به تخريب حرم بسنده نکرده و به تخريب شخصيت و جايگاه ائمه معصومين (ع) نيز پرداخته اند چرا که اساساً اعتقادات غلطي نسبت به معارف اسلام دارند.

[نرگس منتظر]

حرم مطهر امامان از جمله شعائر الهي است

خداوند متعال در قرآن کريم فرموده است:«وَمَن يُعَظِّم شَعَائِرَ الله فَإِنَّهَا مِن تَقوَي القُلُوب» هرکس شعائر الهي را تعظيم و تکريم نمايد آن نشانه تقواي دلهاست.(3) شعائر جميع شعيره به معناي علامت و نشانه است. مسلماً و قطعاً و بدون ترديد مراد از شعائر الله، نشانه ها و علامتهاي وجود خداوند نيست.
چرا که همه ي عالم نشانه وجود خداوند است و اکرام و تعظيم هر آنچه که در نظام هستي موجود است، نشانه تقوي نيست.
علما و دانشمندان نيز قائل به اين امر نيستند.
مراد از شعائر الله، نشانه ها و علامتهاي دين خداست که اگر اين نشانه ها اکرام شود و تعظيم گردد، نشانه تقوي است.
بر اين اساس، شعائرالله در آيات زير تفسير شده است.
«إِنَّ الصَّفَا وَالمَروَهَ مِن شَعائِرِ اللهِ» (4) دو کوه صفا و مروه از نشانه هاي الهي است.
«وَالبُدنَ جَعنَا لَکُم مِن شَعائِرِاللهِ» (5) شتر فربه را براي شما از نشانه هاي الهي قرار داديم.
بدستور اليه در مناسک حج و در اعمال حج قرآن، زماني که فرد قصد احرام دارد بايد از ميقات آماده شود و لباس احرام بپوشد و لبيک گويان راهي انجام اعمال شود. صورت ديگري نيز براي احرام اين حج وجود دارد که احرام حالت قبلي را ندارد.
در اين حالت، فرد بايد شتري را آماده و تجهيز کند و همراه خود بياورد تا اعمال را انجام دهد و سپس آن را ذبح کند.
در مورد اين شتر چند نکته بايد رعايت شود. اول اينکه از آن سواري نگيرند.
دوم اينکه آن را خريد و فروش نکنند و سوم، علامتي بر روي آن بگذارند تا اگر گم شد، مردم بدانند که اين شتر براي قرباني در حج قرآن آماده شده و آن را خريد و فروش نکنند.
اين شتر از آن جهت که براي قرباني آماده مي شود تا آيين الهي بجا آورده شود، از مصاديق شعائر الهي بحساب مي آيد.
طبق آيه شريفه، چون نمادي براي انجام اطاعت فرمان خداوند است، قابل تکريم است و اين تکريم همان مواردي است که ذکر شد.
مفصل اين بحث در مباحث فقهي و در باب حج قابل پيگيري است.
اما...
آيا مزار اهل بيت که فرزندان رسول خدا هستند و در عبوديت و بندگي حضرت حق و نيز در فضائل و مناقب بي همتا و بي بديل هستند از شعائر الهي نيست؟
مؤمنان و مجاهدان دين خدا در سايه تلاش آنان و مجاهدتهاي آنان به دين مبين اسلام گرايش پيدا کردند، پس چگونه است که مزار آنان از شعائر نباشد؟
کدام عقل سليمي مي پذيرد که قرباني کردن با خصوصيات ذکر شده از شعائر باشد، تکريم و تعظيم آن لازم است.
آيا اين تکريم با تخريب حرم مطهر آنان سازگار است؟ ما از وهابيون سوال مي کنيم که آيا حفظ اين بقاع را از مصاديق آيه نمي دانيد؟

[نرگس منتظر]

مکانهاي مقدس از منظر قرآن و عقل

سوال ديگري که از آنان داريم اينست که ساختن بنا يا مسجد بر قبور اوليا الهي چه اشکالي دارد؟
از دو منظر قرآن و عقل به بررسي اين امر مي پردازيم.
* از منظر قرآن
- حضرت حق درباره ي حضرت ابراهيم اين بزرگ منادي توحيد فرموده است:
«وَاتَّخِذُوا مِن مَّقَامِ اِبراهِيمَ مُصَلَّي»(6) از مقام ابراهيم عبادتگاهي برگيريد. خداوند امر کرد که بر محل استقرار حضرت ابراهيم(ع)، در آنجا که ايستاد و به کمک حضرت اسماعيل(ع) کعبه را بنيان نهاد، بنايي ساخته شود.
نام آن را مقام ابراهيم گذاردند تا ياد آن پيامبر الهي زنده بماند.
چون خداوند امر کرده، پس اين کار به هيچ وجه شرک نيست بلکه توحيد عبادي است و عين اطاعت از خداي سبحان است.
- در مورد اصحاب کهف، وقتي داستان آنان معلوم گرديد، قرآن چنين نقل مي کند:
«فَقالُوا ابنُوا عَلَيهِم بُنيَاناً رَّبُهُم أَعلَمُ بِهِم قَالَ الَّذينَ غَلَبُوا عَلَي أَمرِهِم لَنَتَّخَذَنَّ عَلَيهُم مَسجِداً»(7) درباره مدفن آنها نزاع کردند که چه کنيم؟
گروهي گفتند بر روي قبر آنها بنايي بسازيم. گروه ديگر که در اين کار پيروز شده بودند گفتند مدفن آنان را مسجد مي سازيم.
قرآن کريم هر دو نظريه را مطرح مي کند بدون آنکه از کار آنها انتقاد کند و يا لحن اعتراض آميزي نسبت به نظر آنها داشته باشد.
جريان را نقل کرده و با آن مخالفت نکرده، يعني درست بودن آن عمل را امضاء فرموده است.
پس اولاً خداوند با اينکه بر مزار اهل ايمان مسجدي ساخته شود تا او را عبادت کنند موضع مخالفي ندارد و آن را عملي شرک آلود نمي داند. ثانياً ساختن مسجد بر مزار اوليا الهي، عملي بوده که در امتهاي پيشين نيز رايج بوده است.

*از منظر عقل:
عقل هم مخالفتي ندارد.
در کشورهاي مختلف براي يادبود سربازاني که در راه دفاع از ميهن خود کشته شده اند، بنايي بر سر مزار آنان مي سازند تا اين جانفشاني را تکريم کرده و قدردان زحمات کشته شدگان باشند.
اين عمل نه تنها مذموم نيست بلکه از نظر عقل ممدوح و قابل ستايش است.

[نرگس منتظر]

فتواي بزرگان وهابيت

وهابيت در خصوص صدور فتاوي بدون مبنا، هيچگونه ابايي ندارند.
نمي دانيم که اين فرقه دست ساز انگليسي بر چه اساسي فتوي صادر مي کند.
نمونه بارز آن که منجر به تخريب قبور امامان بقيع شده اينست:
ابن قيم جوزي از شاگردان اين تيميه در کتاب زادالمعاد في هدي خير العباد، در صفحه 661 چنين فتوا داده است:«يَجبُ هَدمُ المَشاهِدِ الّتي بنيت علي القبور و لا يجوز ابقاعها بعد القدرة علي هَدمِها و إبطالِهَا يَوماَ واحِداً» ويران کردن نشاني که روي قبور ساخته شده، واجب است و پس از رسيدن به قدرت بايد منهدم و ويران شود و باقي گذاشتن آن حتي براي يک روز هم جايز نيست.
اي فتوي نه فقط متعلق به او بلکه متعلق به همه کساني است که به اين فرقه اعتقاد دارند.
اما ذکر سند از اين شخص صورت گرفته است.
نکته بسيار مهمي که از اين فتوي آشکار مي شود اينست که وهابيت اگر هنوز مزار پيامبر اکرم را تخريب نکرده، چون قدرت لازم براي انجام اين کار را ندارد. از جهان اسلام - شيعه و سني- مي ترسند و گرنه طبق اين فتوي، ابائي از تخريب ندارند.

پي نوشت ها :

1)بقره/120.
2)شوري/23.
3) حج/32.
4) بقره/158.
5) حج/36.
6)بقره/125.
7) کهف/21.

منبع: ماهنامه راه قرآن، شماره35.

[نرگس منتظر]

غربت ائمه بقيع(علیهم السلام)
نويسنده:براتعلى چگيني
منبع:روزنامه رسالت

فضيلت بقيع
در فضيلت بقيع احاديث و روايات متعددى از پيامبراکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) نقل گرديده است از جمله اينکه در حديثى فرمودند:
‌”از بقيع هفتاد هزار نفر که صورتشان مانند ماه شب چهارده است محشور خواهند شد و بدون حساب وارد بهشت مى‌شوند.
”و در حديث ديگر آمده است که رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) در بقيع حضوريافتند و اهل قبور را بدين‌گونه خطاب مى‌کردند:
“درود بر شما، خداوند ما و شما را بيامرزد شما پيشاهنگان ما بوديد و ما هم در پى شما خواهيم آمد.”
حرم ائمه بقيع در کتب تاريخ به عنوان مشهد و حرم اهل بيت(علیه السلام) معروف گرديده است و در اين حرم مطهر قبر چهار تن از ائمه هدي- امام مجتبي، امام سجاد، امام باقر و امام صادق عليهم‌السلام- در کنار هم و به فاصله 2 تا 3 مترى اين قبرها، قبر عباس عموى گرامى رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) قرار گرفته و در کنار آن نيز قبر ديگرى است که متعلق به فاطمه بنت اسد مى‌باشد.
قبل از ويرانى ساختمان اين حرم مطهر همه قبور شش‌گانه در زير گنبد و داراى ضريح زيبايى بودند.
همچنين مدفن تعدادى از همسران، فرزندان، اقوام و عشيره پيامبر اکرم و جمع کثيرى از صحابه و ياران آن حضرت و تعداد بى‌شمارى از شهدا و علما در اين قبرستان قرار دارند.

[نرگس منتظر]

پيشينه قبرستان بقيع
بقيع اولين مدفن و مزارى است که به دستور رسول‌اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) و به‌وسيله مسلمانان صدراسلام به‌وجودآمده است.
در بقيع اولين کسى که از انصار دفن شده اسعدبن زراره و از مهاجرين عثمان بن مظعون مى‌باشد.
سمهودى مى‌گويد: پس از فوت ابراهيم فرزند رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) آن حضرت به صحابه فرمودند:‌
”ابراهيم رابه سلف ما عثمان لاحق کنيد و در کنار او به خاک بسپاريد.
” او مى‌گويد پس از دفن شدن ابراهيم در بقيع، مردم مدينه علاقه‌مند شدند پيکر اقوام و عشيره خود را در آنجا دفن کنند و هر يک از قبايل مدينه درختان و ريشه‌هاى بخشى از بقيع را قطع و زمين آن را براى همين منظور آماده نمودند.

تخريب بقيع
روز هشتم شوال سال 1344هجرى قمرى روزى سياه براى مسلمانان جهان به‌شمار مى‌رود.
در اين روزها وهابيان دين‌ناشناس حرم امامان معصوم بقيع را با خاک يکسان کردند.
بنابر نقل مورخان آنچنان بقيع خراب گرديد که به تپه‌اى از پاره‌سنگ و پاره‌آجر تبديل شد و از کينه وهابيان به گونه‌اى زير و رو گشت که به منطقه‌اى زلزله زده شباهت پيدا کرد.
لازم به ذکر است آفات بزرگ و خطرناک در ميان تمام مذاهب و آئين‌ها کج‌فهمى و تندروى‌ها وبرداشت‌هاى غلط وانحرافى است که به اصطلاح قرائت‌هاى خود ساخته از دين مى‌باشد که از زمان‌هاى مختلف در ميان پيروان همان مذاهب به‌وجود آمده و موجب تضعيف و تفرقه در آن مذهب شده است.
يکى از اين نمونه‌هاى بارز انحرافات فکرى و برداشت‌هاى غلط گروه خوارج هستند.
از جمله اوصاف آنها که در روايات به آنها اشاره شده، کثرت عبادت و تقيد آنان به نماز و روزه و قرائت قرآن است به‌طورى که عبادت ساير مسلمانان نسبت به عبادت آنها حقير و کم مى‌باشد.
ويژگى بعدى آنها اين بود که به‌خاطر غرور و تحجر حاضر نبودند از هيچ ناصحى نصيحت بپذيرند.
از ديگر ويژگى خوارج تکفير مسلمانان بود تا جايى که هر مسلمان متعهدى را که با عقيده و تفکرات انحرافى آنان موافق نبود مرتد و خارج از اسلام مى‌دانستند.

[نرگس منتظر]

پس از گذشت چندين قرن از ظهور خوارج و در آستانه قرن هشتم بود که نمونه‌اى ديگر از اين انحرافات در جامعه اسلامى ظاهر شد و آن ظهور احمدبن تيميه بود که در شام مطالبى را در مسائل اسلامى خلاف مسلمات اسلام و مخالف با فتاواى علما و پيشينيان به شکل‌هاى سخنرانى و مکتوب منتشر کرد.
در اين هنگام بود که بسيارى از علما و دانشمندان از شام و مصر و بغداد در مخالفت با نظريات او به ميدان آمده و به نقد عقايد او پرداخته و بر انحراف و ارتداد او فتوا صادر کردند.
ابن تيميه پس از چندين بار زندانى شدن در مصر و شام، سرانجام در سال 728 هـ ق در زندان دمشق از دنيا رفت. اوضاع به همين گونه گذشت تا اينکه در قرن يازدهم در شهر نجد حجاز شخصى به نام محمدبن عبدالوهاب ظهور کرد و پس از چهار قرن بار ديگر به ترويج عقايد و افکار ابن تيميه پرداخت.
از آنجا که مردم شهر نجد افرادى دور از تمدن و معارف بودند عبدالوهاب در فعاليت خود موفق شد.
يکى از مهمترين فتاواى فقهى وهابيان ،حرمت سفر براى زيارت قبور پيامبران و صالحان و حرمت تبرک وتوسل به آنان و ساختن حرم و بارگاه بر قبور آنهاست. بنابراين هرگونه توسل و تبرک جستن به ساحت پيامبران و ائمه معصومين(علیه السلام) اظهار شرک و کفر و بت‌پرستى محسوب و موجب حلال شدن مال و جان چنين افرادى است.
مرحوم آيت‌الله امين عاملى در کتابش پيرامون عقايد وهابيان مى‌نويسد:
“اعتقاد وهابيان درباره عموم مسلمانان اين است که مسلمين پس از ايمان به کفر برگشته‌اند و پس از توحيد به شرک گراييده‌اند زيرا آنان در دين بدعت گذاشته‌اند و به‌جهت زيارت و تبرک جستن به انبيا و صالحين به کفر و شرک روى آورده‌اند لذا جنگ با آنان واجب و ريختن خون آنان و تصرف اموالشان بر مسلمانان (وهابيان) حلال است.”جالب اينکه صنعانى وهابى در رساله‌اش با عنوان تطهير الاعتقاد‌به اين حقيقت اعتراف کرده که زيارت مرقدها و آثار اولياى خدا سيره مسلمين بوده است و آنان از زمان‌هاى گذشته اين کار را انجام مى‌دادند.
(1)براساس اين افکار غلط و نادرست بود که آنها به هرجا و هر شهر و ديارى که دست مى‌يافتند قبل از هر چيز به تخريب مشاهد شريفه و بقاع متبرکه مى‌پرداختند، کشتار وهابيان در عتبات عاليات صحنه‌اى سياه در تاريخ اسلام است.
در سال 1216 هـ ق اميرسعود با لشکرى بسيار به شهر کربلا حمله‌ور شد و تعداد بيست هزار نفر از اهالى کربلا و زوار کشته شدند، خزانه حرم و تمام تزئينات و جواهرات حرم به تاراج رفتند.
همچنين آنان به هنگام تسلط بر طائف و مکه قبور جد و عموى پيامبر، خديجه همسر پيامبر و بسيارى از اماکن مقدسه را ويران کردند.
در ماه رمضان 1344 هـ ق وارد مدينه شدند و پس از گذشت چند روز در هشتم شوال گنبد و بارگاه ائمه معصومين(علیه السلام) در بقيع را به‌طورکلى منهدم کردند و از اين حرم و قبور به جز قطعه سنگ‌هايى که در اطراف قبور نصب کردند اثر وعلامتى باقى نماند.
به کارگرانى که اين عمل ننگين را انجام دادند مبلغ هزار ريال سعودى دستمزد پرداخت گرديد. در اين ماجرا تنها حرم پيامبراکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) محفوظ ماند و وهابيان در ادامه هتاکى‌هاى خود تصميم داشتند قبر مطهر رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) را نيز تخريب کنند اما از بازتاب اين کار در جهان اسلام و برانگيخته شدن احساسات مسلمانان بر ضد خويش ترسيدند و به‌طور موقت از اين عمل منصرف شدند.
غارت اموال و طلا و جواهرات خزانه عظيم حرم رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمه بقيع يکى ديگر از اعمال شنيع اين گروهک بوده است. (2)
بعضى از نويسندگان و هابى اين مصونيت را اين‌گونه توجيه مى‌کنند: “که ما اين گنبد را به عنوان يکى از گنبدهاى مسجد مى‌شناسيم نه به عنوان گنبد و بارگاه حرم پيامبر والا...” يکى از جهانگردان غربى به نام ميسترکه به فاصله کوتاهى از ويرانى اين حرم بقيع را ديده، ويرانى و خرابى آنجا را اين‌گونه ترسيم مى‌کند:
“چون وارد بقيع شدم، آنجا را همانند شهرى ديدم که زلزله شديدى در آن به‌وقوع پيوسته و به ويرانه‌اى تبديل شده است،زيرا در جاى جاى بقيع به جز قطعات سنگ و کلوخ به‌هم ريخته و تيرهاى چوب کهنه چيز ديگرى نمى‌توان ديد.
ولى اين ويرانى‌ها و خرابى‌ها در اثر وقوع زلزله و يا حادثه طبيعى بلکه با عزم و اراده انسانها به‌وجود آمده بود و همه آن گنبد و بارگاه‌هاى زيبا و سفيدرنگ که نشانگر قبور فرزندان و ياران پيامبر اسلام بود،‌با خاک يکسان گرديده است.”

پى‌نوشتها:

1- تبديد الظلام، ص 389
2- لمعات الشهاب فى سيره محمدبن عبدالوهاب، ص 108

[نازنین رقیه* خادمه گل نرگس*]

درون قلب جهان، انقلاب گشته بیا
نفس،بدون تو همچو عذاب گشته بیا

نظاره کن به فراسوی بقیع و ببین
حرم به دست حرامی خراب گشته بیا

سالروز حمله وحشیانه وهابیون کوردل ، به بهشت بقیع

بر همه دلسوختگان آن دربهای بسته تسلیت باد.

[نازنین رقیه* خادمه گل نرگس*]

از صفای ضریح دم نزنید
حرفی از بیرق و علم نزنید

گریه های بلند ممنوع است
روضه كه هیچ سینه هم نزنید

كربلا رفته ها كنار بقیع
حرفی از صحن و از حرم نزنید

زائری خسته ام نگهبانان
به خدا زود می روم نزنید

زائری داد زد كه نا مردان
تازیانه به مادرم نزنید

[نازنین رقیه* خادمه گل نرگس*]

عکسهائی از بقیع قبل از تخریب

بشکند دستی که ویران کرد این گلخانه را

در عزا بنشاند او، شمع و گل و پروانه را


بشکند دستی که هتک حرمت این خانه کرد
شیعه را سوزاند و خون در قلب صاحبخانه کرد