✿۩۞۩✿ سالروز شهادت مردانی که «وحدت» را پرچمداری کردند ✿۩۞۩✿

[نرگس منتظر]

آخرین سخنرانی قبل از شهادت

قبل از آخرین همایش که قرار بود در پیشین برگزار شود، در جلسه ای با حضور برخی از سران طوایف و معتمدین سیستان و بلوچستان گفت:
«اگر امروز هم هر دیوانه و هر ابلهی دستش به این کشور دراز شود، دستش را قطع می کنیم.
ما همان آدم ها هستیم و با همان انگیزه و همان اراده.
حالا درست است که موهای‌مان سپید شده است، اما امروز برای شهید شدن بیشتر آماده هستیم، چون آن روز یک آرزوهایی توی دل‌مان بود، اما امروز همه آرزوهای‌مان تمام شده.
امروز برای شهادت از هر روزی آماده تر هستیم.»

[نرگس منتظر]

بهانه ای برای خنده

از همسر شهید شوشتری نقل شده است:
حاج آقا چهار روز پیش از شهادت، چهارشنبه بیست و دوم مهرماه سال 88 بود که به خانه آمد. انگار چراغ کاشانه آمده باشد.
دستم را گرفت و تکان داد و احوال همه را پرسید.
بچه‌ها هم جمع شدند. دور هم بودیم. پس از استراحت کوتاهی گفت:
می‌روم کنگره شهدا، جلسه دارم، زود بر می‌گردم.
ظهر که بازگشت، موقع ناهار گفت: چه غذای بلوچی خوبی درست کردی؟!
گفتم: همین طوری درست کردم. و هر دو خندیدیم، بدون این که نیاز به بحث خنده داری داشته باشیم.

در جشن تولد نوه

[نرگس منتظر]

سفر آخر

مشهد که بود خادم حرم امام رضا هم شد.
یک‌بار یکی از خادمین به او گفته بود "من چند سالی در سیستان و بلوچستان بوده ام و به لحاظ محرومیت با هیچ جای ایران قابل قیاس نیست، بهتر است که دیگر از خدمت کردن دست بکشید و بیایید مشهد و استراحت کنید، سردار هم جواب داده بود:
نه!، الان خدمت کردن در سیستان و بلوچستان لازم است و باید به مردم محروم این استان خدمت کرد.”
برای آخرین بار که در سفر آخرش برای خادمی حرم امام رضا مشهد آمده بود، به یکی از خادمین گفته بود که شاید این آخرین کشیک من دم در طلا حرم باشد!

[نرگس منتظر]

شهید شوشتری در کنار سه پسرش

ساعت پرواز ۹ صبح

محل همایش بعدی، منطقه پیشین بلوچستان بود.
شب قبل از حادثه تروریستی پیشین برخی از بلوچ‌ها تابلوهایی با شعارهای "‌ای رهبر آزاده آماده‌ایم، آماده”، "ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند”، در سالن همایش نصب کردند و معتقد بودند که این شعارهای ملی و مذهبی ماست و ما به حمایت رهبری زنده هستیم.
برخی از برادران پاسدار گفتند در محل همایش با توجه به اوضاع امنیتی یک ایست بازرسی برپا کنیم ولی این کار را نکردند زیرا شوشتری همه برنامه‌ها را به خود مردم واگذار کرده بود و هیچ دخالتی نداشت و این‌بار هم با ایست بازرسی مخالفت کرد و گفت:
این کار را نکنید و بگذارید مردم بلوچ خودشان کارها را بکنند.
عقربه های ساعت، ۹ صبح را نشان می داد که شوشتری وارد محل برگزاری همایش شد و در ابتدای کار به قسمتی رفت که تعدادی از بلوچ ها در حال حصیر بافی بودند.
یک پیرمرد به همراه نوه خردسالش هم در میان حصیرباف‌ها بودند.
عامل انتحاری ریگی که قبلا به جرم حمل کراک و دزدی دستگیر شده بود و صبح زود از پاکستان برای اقدام تروریستی به همایش آمده بود نیز خود را در میان حصیر باف‌ها پنهان کرده بود که ناگهان صدای مهیبی همه را در بهت فرو برد.
هرکسی به گوشه ای پرتاب شد. پیرمرد و کودک خردسال جنازه‌های‌شان تکه تکه شد.
برخی افراد که کمی از شوک خارج شده بودند، به دنبال شهید شوشتری می گشتند.
سردار کمی حالت نشسته به خود گرفته بود با همان حال شهادتین را به زبان جاری می کرد و لحظاتی بعد هم بههم‌رزمان شهیدش کاظمی، باکری و برونسی پیوست.

روحش شاد و راهش پر رهرو باد




منبع

[شهیده]

سردار شهید شوشتری:
اگر امروز هم هر دیوانه و هر ابلهی دستش به این کشور دراز شود، دستش را قطع می کنیم.
ما همان آدم ها هستیم و با همان انگیزه و همان اراده. حالا درست است که موهای‌مان سپید شده است،
اما امروز برای شهید شدن بیشتر آماده هستیم، چون آن روز یک آرزوهایی توی دل‌مان بود،اما امروز
همه آرزوهای‌مان تمام شده. امروز برای شهادت از هر روزی آماده تر هستیم

روحش شاد و راهش پر رهرو باد