پس از انقلاب اسلامی ایران با تصویب قانون تعزیرات (مصوب سال 1362) ماده 105 این قانون به جرم ترک انفاق اختصاص یافت و چنین مقرر داشت: "هر کس با داشتن استطاعت مالی، نفقه زن خود را در صورت تمکین ندهد یا از تادیه نفقه سایر اشخاص واجب النفقه امتناع نماید، دادگاه می تواند او را به شلاق تا 74 ضربه محکوم نماید." با تصویب قانون مجازات اسلامی مصوب خرداد ماه 75 ، مجازات جرم ترک انفاق از شلاق به حبس تغییر یافت (م 642 ق.م.ا)
از مقایسه مواد قانونی ترک انفاق در قبل و بعد از انقلاب اسلامی ملاحظه می شود قانونگذار ، قبل از انقلاب نسبت به مجرم تارک انفاق سخت گیری بیشتری داشته و مجازات حبس سه ماه تا یک سال را برای او در نظر گرفته بود. بعد از انقلاب اسلامی این مجازات ابتدا به شلاق و سپس به سه ماه و یک روز تا پنج ماه حبس تبدیل شده است. از آنجا که ارتکاب چنین جرمی، نتیجه بی اعتنایی مرتکب به افراد خانواده خصوصا زوجه بوده و با توجه به احترامی که نهاد خانواده باید در جامعه داشته باشد و اهمیت این نهاد، قرار دادن مجازات سنگین تر ، شاید بتواند در جلوگیری از وسعت یافتن این جرم مؤثر باشد.
هر چند این واقعیت نیز غیر قابل انکار است که وجود عواملی از جمله بینش و نگرش جامعه نسبت به تارک انفاق از طرفی، و امید به فرار از مجازات از طرف دیگر می تواند در جلوگیری از گسترش جرم ترک انفاق مؤثر باشد چرا که هرگاه جامعه و افراد آن قادر به درک شناعت چنین ترک فعلی گردیده و از طرف دیگر هر گاه از طریق در پیش گرفتن سیستم دادرسی صحیح و سریع، امکان فرار از مجرم سلب شود تمایل افراد به ارتکاب فعل مجرمانه تا حدود زیادی سرکوب خواهد گردید.
نقل قول
