خطبه عقد
مرحوم صدوق در كتاب من لا يحضره الفقيه و شيخ كلينى دركتاب شريف كافى با مقدارى اختلاف خطبه عقدى را كه بوسيله ابو طالب ايراد شده نقل كرده اند كه متن آن طبق روايت شيخ صدوق(ره) اينگونه است:
«الحمد لله الذى جعلنا من زرع ابراهيم و ذرية اسماعيل، و جعل لنا بيتا محجوجا و حرما آمنا يجبى اليه ثمرات كل شىء، و جعلنا الحكام على الناس فى بلدنا الذى نحن فيه ، ثم ان ابن اخى محمد بن عبد الله بن عبد المطلب لا يوزن برجل من قريش الا رجح ، و لا يقاس باحد منهم الا عظم عنه،و ان كان فى المال قل، فان المال رزق حائلو ظل زائل، و له فى خديجه رغبة و لها فيه رغبة،و الصداق ما سالتم عاجله و آجله، و له خطر عظيم و شان رفيع و لسان شافع جسيم». (4)
يعنى: سپاس خداي را كه ما را از كشت و محصول ابراهيم و ذريه اسماعيل قرار داد، و براى ما خانه مقدسى را كه مقصود حاجيان است و حرم امنى است كه ميوه هر چيز بسوى آن گرد آيد بنا فرمود، و ما را در شهرى كه هستيم حاكمان بر مردم قرارداد.
سپس برادر زاده ام محمد بن عبد الله بن عبد المطلب مردى است كه با هيچ يك از مردان قريش هم وزن نشود جز آنكه از او برتر است، و به هيچ يك از آنها مقايسه نشود جز آنكه بر او افزون است، و او اگر چه از نظر مالى كم مال است ولى مال پيوسته در حال دگرگونى و بىثباتى و همچون سايه اى رفتنى است، و او نسبت به خديجه راغب و خديجه نيز به او مايل است، و مهريه او را نيز هر چه نقدى و غير نقدى بخواهيد آماده است، و محمد را داستانى بزرگ و شانى والا و شهرتى عظيم خواهد بود.
و در كتاب شريف كافى اينگونه است كه پس از اين خطبه عموى خديجه خواست بعنوان پاسخ ابوطالب سخن بگويد ولى به لكنت زبان دچار شد و نتوانست، از اينرو خديجه خود بسخن آمده گفت:
عموجان: اگر چه شما بعنوان گواه اختياردار من هستى ولى در اختيار انتخاب من خود شايسته تر از ديگران هستم، و اينك اى محمد من خود را به همسرى تو در مى آورم و مهريه نيز هر چه باشد بعهده خودم و در مال خودم خواهد بود، اكنون به عموى خود(ابوطالب) دستور ده تا شترى نحر كرده و وليمه اى ترتيب دهد و بنزد همسر خود آى!
ابوطالب فرمود: گواه باشيد كه خديجه محمد(ص) را به همسرى خويش پذيرفت و مهريه را نيز در مال خود ضمانت كرد!
برخى از قريشيان با تعجب گفت: شگفتا! كه زنان مهريه مردان را بعهده گيرند؟!
نقل قول
