۩ミ✿ミ۩ آبشار رحمت ミ✿ミ برداشتی از دعای کمیل ۩ミ✿ミ۩

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

منزلت دعای کمیل




امامِ مؤمنان، امام علی علیه السلام ، درباره دعای شریف کمیل
خطاب به کمیل بن زیاد می فرماید:

«ای کمیل، چون این دعا را حفظ کنی و هر شب جمعه یک مرتبه، یا
در هر ماه یک مرتبه، یا در هر سال یک مرتبه یا دستِ کم در
تمام عمر یک مرتبه آن را بخوانی

شرّدشمنان از تو دفع می شود و خدا تو را یاری می کند و
روزیِ تو فراوان، و گناهان تو آمرزیده می شود».

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

شِکوه از درده



خدای من؛ مولای من؛ مهربان من، از چه با تو شکوه کنم؟
از کدام اندوه بنالم و اشک بریزم؟

از دردناکی و سختی عذابی که برخاسته از
خشم توست، یا از پایداری و ماندگاری آن؟

ای بزرگ ترین و ای مهربان ترین، اگر در میان دشمنانت
کیفرم دهی و با اهل بلا همنشینم گردانی و از دوستانت دورم داری،
گیرم که بر عذابت تاب آورم، امّا با دوریت چگونه صبوری کنم؟

گیرم که بر سوز آتش صبر کنم، چگونه
چشم از مهربانی و لطفت بردارم؟

با کدام موج صبر آتش عذاب را تاب آورم درحالی
که دلم لبریز از امید به بخشایش توست؟

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

تو را صدا می زنم




به بزرگی ات سوگند، ای بزرگ ترین، که اگر در بین دوزخیان زبانم
را گویا داری، در میانشان امیدوارانه ضجّه می زنم

فریاد یاری سر می دهم، گریه می کنم و اشک می بارم و تو را صدا می زنم.
تو را ندا می کنم که نگاه مهرت کجاست؟

ای یاور مؤمنان، ای منتهای آرزوی عارفان، ای فریادرس فریادخواهان؛

ای محبوب دل راست گویان، و ای پروردگار جهانیان.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

باور مهربانی تو




مهربانا؛ ای پاک ترین؛ ای ستوده ترین، آیا باور کنم روزی را که بنده
مسلمان تو به عصیان و نافرمانی اش، دربند عقاب تو باشد و
مزه تلخ عذاب را بچشد و به بدکاری اش در لایه های دوزخ گرفتار آید
و فریاد امیدواری به لطف تو را سر دهد

تو را به توحید و یگانگی برخواند و به دامن پر مهر ربوبی ات پناه آورد؟
ای مولای من، چگونه او دربند عذاب تو گرفتار خواهد ماند درحالی که به
بردباری ات چشم امید دوخته است؟

چگونه آتش بر او شعله کشد، حال آن که امید به لطف و مهربانی تو بسته است؟
چگونه زبانه های آتشِ دوزخ او را دربرکشد و تو ندایش را بشنوی
و بیچارگی اش را بنگری؟

چگونه آتش بر او چیره شود و تو بر ناتوانی اش دانا باشی؟
چگونه در لایه های آتش دوزخ پیش رود و تو گواهِ راستگویی اش باشی؟

چگونه زبانه های آتش عذابش کند و او هم چنان تو را بخواند؟
یا چگونه با همه امیدواری اش به مهربانی و لطفت، او را در میان
شعله هایِ عذاب رها سازی؟

هرگز چنین باوری از تو نخواهم داشت؛
از چون تو مهرورزی، این انتظار نمی رود و در آینه
مهربانی ات با یکتاپرستان چنین نقشی بر نبندد.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

خنکای مهر و سلام




از این یقین لبریزم که اگر حکم تو بر عقاب منکران و عذاب جاودانی
دشمنان نبود، آتش دوزخ را به خنکای مهر و سلام بدل می کردی
و پای هیچ بنده ای را به این وادی خشم نمی گشودی،

امّا تو، ای سراسر پاکی و بزرگی، سوگند خورده ای که آن وادی لبریز
از شراره خشم را از آنان که به تو کفر ورزیدند سرشار کنی
و دشمنانت را جاودانه دچار خشمت سازی.

ای شکوهمندترین، تو از آغاز بندگان مؤمنت را کریمانه
نواختی و فرمودی:

«آیا آن که ایمان آورد ماننده کسی است که از
راه به درشده است؟ هرگز برابر نیستند».

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

طلب عفو



مهربان من؛ آقای من، به توانایی ات و به قضای حتمی
و یقینی ات سوگند می دهم

که در این شبانگاه و در این لحظات، بر هر گناهی که کرده ام
و هر عمل زشتی که بدان دست آلوده ام

و هر بدکاری که در نهان به سویش شتافته ام و بر همه
نادانی های پنهان و پیدایم، پرده عفو و غفران برکشی.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

زلال بخشایش



مهربانا، فرشتگانِ مأمور تو گناهانم را برنوشته اند،
دست و پا و بدنم بر گناهم شاهدند

و تو نیز در ورای آن هر دو، بر هر آن چه کرده ام
و از آنان پوشیده مانده است گواهی.

تو به مهربانی ات گناهانم را پوشانده ای و به لطف
بر آنها پرده اغماض کشیده ای.

عزیزا، همه آن گناهانم را ببخشای و از باران خیر و نیکی ات
که به مهر بر بندگانت می باری، و از زلال بخشایشت مرا بهره بسیار ده.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

یکسره در خدمت تو



مهربان من؛ خدای من؛ پروردگار من؛ آقا و مولای من؛
ای همه اختیارم به دست تو؛ ای گواه پریشانی و بیچارگی ام؛

ای باخبر از فقر و نداری ام؛ ای مهربانِ من؛ خدای من؛
مولای من، به حقانیتت، و به پاکی و بزرگواری ات،

از تو می خواهم که لحظه لحظه بودنم را از زلال نام و یادت
آبادانی بخشی و مرا یکسره به خدمت خود درآوری

و کرده هایم را مُهر قبول زنی آن چنان که همه کردار
و گفتارم تنها ذکر تو و یکسره در خدمت تو باشد.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

لبریز از شوق




مولای من؛ ای همه تکیه گاهم؛ ای شنوای دردهای سینه ام؛
ای خدای من؛ ای مهربان من؛ ای پروردگار من

در خدمتت نیرویم ده، در عزم بر خدمت خود استوارم دار
خوف و خشیت از خود را در درونم بیفشان

و قدمم را در بندگی ات پایداری بخش، آن گونه که در میدانِ پیشتازی
به سویت، از همگان پیشی گیرم و در جادّه رقابت به سویت شتابان آیم؛

لبریز از شوق به سویت پر کشم و پاک و پیراسته به تو تقرّب جویم؛
سرشار از یقین و ایمان، دل را از خوف تو پرسازم و در جمع مؤمنان گرد تو آیم.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

فقط به رحمت تو




بار الها، آن که بر من ناپسندی پسندد، بدی اش را به خودش باز گردان
و آن که به فریبم کشاند، به مکر خود گرفتارکن.

از دریچه راستی که بر بهترینِ بندگانت می گشایی بهره مندم کن
و در جایگاه نزدیک ترینِ بندگانت به خود، جایم ده

و منزلتِ مقرب ترینِ بندگانت را عطایم کن که جز
به مهر و رحمتت بدین سعادت دست نیابم.