✿๑۩๑ ✿ امام حسین (ع) گل خوشبوی محمد صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله ✿๑۩๑ ✿

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

هم نشین پیغمبر صلی‏ الله ‏علیه‏ و‏آله

پیامبر گرامی اسلام صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله ، بسیاری از زمان‏ها به امام حسن و امام حسین علیهماالسلام ابراز محبت می‏کرد و لزوم دوستی آنان را به یاران و مسلمانان یادآور می‏شد.

یکی از یاران آن حضرت نقل می‏کند: روزی پیغمبر صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله از منزل خود بیرون آمد، در حالی که حسن را بر یک دوش و حسین را بر دوش دیگر نهاده بود.

یک بار حسین را می‏بوسید و بار دیگر حسن را، تا اینکه پیش ما رسید و فرمود: «هر کس اینها را دوست بدارد، مرا دوست داشته و هر کس آن‏ها را دشمن بدارد، مرا دشمن دانسته است.»

آن حضرت در روایتی دیگر فرمود: «هر کس مرا و این دو کودک و پدر و مادر این دو را دوست بدارد، در روز قیامت همراه من و در درجه من خواهد بود».

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

مردی از بهشت

امامان، مظهر پاکی و تجلی اسمای الهی در زمینند. آنان با علوم اولین و آخرین خویش، بیان‏کننده دین خدا و حجت خداوندگاری هستند و تقدس و احترام والایی در پیشگاه باری تعالی دارند.

پیامبر صلی ‏الله ‏علیه‏ و‏آله در عظمت شأن امام حسین علیه‏السلام ، او را سرور جوانان اهل بهشت معرفی می‏کند. جابربن‏عبداللّه‏ انصاری، صحابی بزرگ رسول خدا صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله می‏گوید: خودم از پیامبر شنیدم که فرمود: «هرکس دوست می‏دارد یا شادمان می‏شود که به مردی از اهل بهشت یا سید و سرور جوانان اهل بهشت بنگرد، به حسین بن علی علیه‏السلام نگاه کند».

میوه درخت نبوت

جابر بن عبداللّه‏ انصاری می‏گوید: پیغمبر صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله در عرفات بود. به من و علی علیه‏السلام اشاره کرد، ما هم خدمت ایشان رفتیم.

آن حضرت به علی علیه‏السلام فرمود: نزدیک من بیا. امام علی علیه‏السلام نزدیک رفت و پیغمبر فرمود: دستت را در دست من بگذار، سپس فرمود: «ای علی! من و تو از یک درختیم. من اصل و ریشه، تو ساقه و حسن و حسین علیهماالسلام شاخه‏های آن هستند.

هر کس به یکی از شاخه‏های آن آویزان گردد، خدا او را وارد بهشت می‏نماید.» در روایتی دیگر پیامبر اکرم صلی‏ الله ‏علیه‏ و‏آله ، امام حسین علیه‏السلام را میوه درخت نبوت معرفی می‏کند و می‏فرماید:

«من ریشه و اصل درخت نبوت، علی ساقه آن، حسن و حسین علیهماالسلام میوه و ثمر آن و شیعیان برگ‏های آن درخت هستند».

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

مظهر تجلی حق

سلمان فارسی رحمه‏ الله ضمن حدیثی ارزشمند، از پیامبر اکرم صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله نقل می‏کند که آن حضرت فرمود: «خداوند برای ما نام‏هایی از اسمای خودش مشتق ساخته است. خداوند محمود است و من محمد؛ خداوند اعلی است و برادرم علی است؛ خداوند فاطر است و دخترم فاطمه؛ خداوند محسن است و دو پسرم حسن و حسین هستند».

برنامه هدایت

هنگام بیماری رسول خدا صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله و نزدیک رحلت آن بزرگوار، حضرت زهرا علیهاالسلام دو فرزند خود، حسن و حسین علیهماالسلام را به نزد ایشان آورد و عرض کرد: یا رسول اللّه‏! این دو پسران تو هستند.

آنها را ببخش و عطایی مخصوص فرما. پیغمبر فرمود: «به حسن، عظمت و بزرگواری و به حسین جود و مهربانی می‏بخشم». آن حضرت در روایت دیگری فرمود: «هیبت و آقایی من برای حسن است، و جود و جرأت و شجاعت من برای حسین می‏باشد».

این تعبیرات، به روش خاص امام حسن و امام حسین علیهماالسلام و چگونگی رهبری آن دو اشاره دارد وگرنه هر دو روش، از سیره پیامبر جدا نیست و هردو بزرگوار، جامع تمام کمالات اخلاقی هستند.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

جان رسول صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله

روایات و تاریخ گویای این حقیقتند که پیامبر اسلام صلی ‏الله‏ علی ه‏و‏آله ، حضرت علی علیه‏السلام ، فاطمه علیهاالسلام و حسن و حسین علیهماالسلام را از تمام مردم و نزدیکان خویش بیشتر دوست می‏داشت و دوستی آنان، فقط دوستی ساده پدر به فرزند نبود؛

بلکه ریشه آن بر مبانی عمیق و یگانگی روحی استواری داشت و رمز یک اتحاد و اتصال ناگسستنی معنوی و توافق کامل فکری بود.

از این جهت است که آن حضرت فرمودند: «حسین از من است و من از حسین.» یا در روایتی دیگر فرمودند: «هر کس با اینان در صلح و سازش باشد، من نیز در صلح و سازشم و با هر کس که در جنگ و نبرد باشند، من نیز در نبردم».

گل خوشبوی پیامبر

بسیاری از محدثان نامدار اهل سنت، از اصحاب پیامبر اکرم صلی‏ الله‏ علیه ‏و‏آله روایت کرده‏ اند که پیامبر فرمود: «حسن و حسین، دو ریحانه و گل خوشبوی من در دنیا هستند.»

از اختلاف کلمات حدیث معلوم می‏شود که آن حضرت، این مضمون را فراوان و با جمله‏های مختلف فرموده ‏اند. از جمله سعید بن راشد می‏گوید: حسن و حسین به سوی پیغمبر می‏دویدند.

پیامبر آن‏ها را در آغوش گرفت و فرمود: «حسن و حسین دو ریحانه و گل خوشبوی من از دنیا هستند. هر کس مرا دوست می‏دارد، باید آن‏ها را نیز دوست داشته باشد».

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

مولود مبارک

امامان معصوم علیهم‏السلام ، حجت خدا در زمین هستند و به واسطه وجود ایشان است که چرخه هستی می‏چرخد و جهان پایدار است.

آنان هستند که قلبشان مالامال از معارف الهی و سینه‏شان آکنده از حقایق هستی است. خداوند در حدیثی قدسی، در مدح امام حسین علیه‏السلام می‏فرماید: «مبارک باد مولودی که صلوات و رحمت من بر اوست».

نیز در جای دیگری، امام حسین علیه‏السلام را نور اولیا، حجت خدا بر خلق، و خزانه‏دار علم الهی معرفی می‏نماید.

زیور هستی

پیامبر(ص) ، امام حسین علیه‏السلام را با صفات شگفتی مدح کرده است. از جمله روزی فرمود: «مرحبا بر تو ای زینت آسمان و زمین.» ابی بن کعب عرض کرد: آیا غیر از تو کسی زینت آسمان و زمین است؟ فرمود:«قسم به خداوندی که مرا به راستی به رسالت فرستاده، حسین بن علی در نزد اهل آسمان‏ها، بزرگ‏تر است از آنچه در زمین است.

به درستی که خداوند بر طرف راست عرش نوشته حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است». رسول خدا صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله دست امام حسین علیه‏السلام را می‏گرفت و می‏فرمود: «این حسین بن علی است. او در بهشت است و دوستان او و دوستان دوستان او نیز در بهشت خواهند بود».

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

جلوه‏ای از حقیقت

همه امامان معصوم علیهم‏السلام صاحب کرامت بودند و آنجا که برای اثبات امامت و هدایت برخی اشخاص به بروز آن نیاز می‏شد، جلوه‏ای از علم خدادادی و کرامت‏های خود را نشان می‏دادند.

امام سجاد علیه‏السلام در این باره فرمودند: یکی از اعراب اطراف مدینه که قدرت امام حسین علیه‏السلام به گوشش رسیده بود، برای یقین کردن به این امر وارد مدینه شد و به خدمت آن حضرت آمد.

همین که امام حسین علیه‏السلام او را دید فرمود: «آیا حیا نمی‏کنی که ناپاک پیش امام خود می‏آیی؟» آن مرد به مقصود خود رسید و از حضور ایشان بیرون رفت و خود را تطهیر نمود و سپس برگشت و پرسش‏هایی که در دل داشت، از آن حضرت پرسید.

کرامات

شیخ حر عاملی، یکی از محدثان بزرگ شیعه، در کتاب اثبات الهداة، 86 کرامت از امام حسین علیه‏السلام نقل کرده است.

عبداللّه‏ بن عباس از مفسران هم عصر آن حضرت نقل می‏کند: نزد حسین بن علی علیه‏السلام نشسته بودم. یک نفر عرب روستایی آمد و به ایشان گفت: شتری داشتم که گم شده و من شتر دیگری ندارم. تو پسر پیغمبری، مرا در یافتن آن راهنمایی کن.

امام حسین علیه‏السلام محل شتر را به او گفت و آن مرد رفت و شترش را پیدا کرد.