روزجوان , بر جوانان سرافراز و امید آفرین ایران اسلامی مبارک باد

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

طی شد این عمر ، تو دانی به چه سان؟
پوچ و بس تند ، چنان باد رَمان
همه تقصیر من است این که خود می دانم
که نکردم فکری ، که تامل ننمودم روزی، ساعتی یا آنی، که چه سان می گذرد عمر گران
***
کودکی رفت به بازی به فراغت به نشاط ، فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات
همه گفتند کنون تا بچه است، بگزارید بخندد شادان ،
که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست
بایدش نالیدن
من نپرسیدم هیچ ، که پس از این ز چه رو
بایدم نالیدن؟!
هیچکس نیز نگفت، زندگی چیست؟ چرا می آییم؟
بعد از این چند صباح، به کجا باید رفت؟
به چه سان باید رفت؟
با کدامین توشه، به سفر باید رفت؟
من نپرسیدم هیچ ، هیچکس نیز نگفت!


زنده یاد دکتر علی شریعتی

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

نوجوانی سپری گشت به بازی، به فراغت به نشاط
فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات
بعد از آن باز نفهمیدم من، که چه سان عمر گذشت؟
لیک گفتند همه: که جوان است هنوز بگذارید جوانی بکند...
بهره از عمر برد ، کامروایی بکند
بگذارید که خوش باشد و مست
بعد از این باز وِرا عمری هست
یک نفر بانگ برآورد که او
از هم اکنون باید، فکر آینده کند
دیگری آوا داد: که چو فردا بشود، فکر فردا بکند
سومی گفت: همان گونه که دیروزش رفت، بگذرد امروزش، همچنین فردایش!
با همه این احوال، من نپرسیدم هیچ که چه سان دی بگذشت؟
نه تفکر ، نه تعمق و نه اندیشه دمی ،
عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی!
آن همه قدرت و نیروی عظیم، به چه ره مصرف گشت؟
چه توانی که ز کف دادم مفت
من نفهمید و کس نیز مرا هیچ نگفت.
قدرت عهد شباب، می توانست مرا تا به خدا پیش برد
قدرت عهد شباب، می توانست مرا تا به خدا پیش برد
لیک بیهوده تلف گشت جوانی هیهات!

زنده یاد دکتر علی شریعتی

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

آن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه؟ رهنمایم بودند!
عمرشان طی می شد، بیخود و بیهوده
و مرا می گفتند ؛ که چو آنها باشم،
که چو آنها دایم فکر خوردن باشم ، فکر گشتن باشم
فکر تامین معاش، فکر ثروت باشم
فکر یک زندگی بی جنجال، فکر همسر باشم


زنده یاد دکتر علی شریعتی

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

کس مرا هیچ نگفت، زندگی ثروت نیست
زندگی داشتن همسر نیست
زندگانی کردن، فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست
من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت
ای صد افسوس که چون عمر گذشت، معنی اش می فهمم!
حال می پندارم؛ هدف از زیستن این است عزیز:


من شدم خلق که با عزمی جزم،
پای از بند هواها گسلم پای در راه حقایق بنهم
با دلی آسوده، فارغ از شهوت و آز
و حسد و کینه و بخل
مملو از عشق و جوانمردی و زهد
در ره کشف حقایق کوشم
شربت جرأت و امید و شهامت نوشم
زره جنگ برای بد و ناحق پوشم
ره حق پویم و حق جویم و بس حق گویم
آنچه آموخته ام بر دگران نیز نکو آموزم
شمع راه دگران باشم وبا شعله خویش
ره نمایم به همه، گر چه سراپا سوزم
من شدم خلق که مثمر باشم،
نه چنین زاید و بی جوش و خروش ،
عمر بر باد و به حسرت خاموش


ای صد افسوس که چون عمر گذشت، معنی اش می فهمم
کاین سه روز از عمرم ، به چه ترتیب گذشت
کودکی در غفلت ، نوجوانی و جوانی شهوت ، وقت پیری حسرت


زنده یاد دکتر علی شریعتی

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

خداوندا !

بگذار روزهای جوانی ام را با نفس فرشته هایت شماره کنم !
جوانی ام راخوش بوتر از پیراهن یوسف کن !
روزهای جوانی ، دلنشین اند ؛ دلنشین تر از نگاه لیلی ؛
خوش آواتر از صدای تیشه فرهاد و خواستنی ترند از عشق .
جوانی ، روزگارماندنی ترین خاطره هاست . . .
جوانی پلی میان کودکی و پیری است .
خوشبخت آن کسی است که این پل را به سلامت بگذراند
تا می توانی جوانی کن و جوان باش
اما یادت نرود که درگذشت زمان را چاره ای نیست که درمان کند
و این ناچاری به خاطر این است که قدر جوانی ات را بدانی . . .

روزجوان مبارک باد

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

هان ای عزیز فصل جوانی به هوش باش
در پیری از تو هیچ نیاید به غیر خواب

پسرم! تا نعمت جوانی را از دست نداده ای، فکر اصلاح خود باش
که در پیری همه چیز را از دست می دهی، باید توجه کنی.

برای جوانان، توجه آسان تر و اصلاح نفس
و تربیت باطن سریع تر می تواند باشد.

در پیران، هواهای نفسانی و جاه طلبی و مال دوستی
و خودبزرگ بینی بسیار افزون تر از جوانان است.

دخترم! آفات زیاد بر سر راه است.
هر عضو ظاهر و باطن ما آفت ها دارد که هر یک حجابی است
که اگر از آنها نگذریم، به اول قدم سلوک الی الله نرسیده ایم.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«جواني ام به سمند شتاب مي شد و از پي
چو گرد، درقدم او دويدم و نرسيدم»(1)

جوان، دلي شاداب دارد و جاني بي قرار و بي تاب.
جوان، دلي بي کينه دارد و جاني همچون آيينه.

جوان، زنگار دل، آسوده تر مي زدايد و عشق و مهرباني را مي سرايد.
جوان، بر بلنداي قله انديشه و ايمان مي نشيند و حقايق را نيکوتر مي بيند.

و جواني، بهار زندگي است و هنگام رستن از بردگي و بندگي .
جواني، دوران شکفتن است و گل گفتن و شنفتن...

افسوس، اين گنج شايگاني سرانجام از کف مي رود
و بهار عمر و صفا و شادماني، بر آدمي، خزان عجز و
ناتواني مي شود؛

که امام علي عليه السلام فرمود:
«شيئان لا يعرف فضلهما الا من فقدهما؛ الشباب و العافية».(2)

و ما کاشکي جواني و سلامت را - پيش از آنکه باغ زندگاني،
رخت بر بندند- غنيمت بشماريم و عزيزشان بداريم.
مگر جوانان ما، هشت فصل عشق را طي نکردند؟!

جوانان امروز، مردان و زنان سرنوشت ساز فردايند و هرگز
در تارهاي تنيده و غرور لحظه ها وتلاطم عصيان ها گرفتار نمي آيند؛

که نيک مي دانند «سعادت» و «کاميابي»، يعني: «هدف»
را شناختن؛ ابزار و امکانات رسيدن به آن را فراهم ساختن
و با «توکل به خدا» و «اعتماد به نفس» به سوي آن، تاختن.

جوانان، اراده اي سترگ دارند و دل هايي دريايي و بزرگ؛
که مي توانند در آرامش سرسبز عشق، نيکي هاي و زيبايي ها
را بسرايند و دري به خانه خورشيد بگشايند.

فقط بايد با ستاره ها آشتي کرد و روي
به آستان عاشق ترين معشوق آورد.

فقط بايد بر بال عنقاي «وحدت» نشستن، از دام «کثرت»
رستن، زنجير هواها و هوس ها را گسستن و دل به خدا، بستن.

مگر ديگران، چه دارند؟ تنها و تنها فلسفه هايي پوشالي ومکتب هايي که
هيچ گاه پاسخي براي خواسته هاي واقعي و بنيادينآدمي ندارند!

آنان رفتند تا ما بمانيم و با کوله باري از عشق و
اميد، تا قله توحيد برانيم. فرصت را از دست ندهيم

اين فرصت طلايي را از دست ندهيم .
اگر چشم هايمان را به صداقت «ديدن» و پاهايمان را به
شکوه «دويدن» عادت بدهيم، «رسيدن»، عاقبت محتوم همه ماست.

فقط «جور ديگر بايد ديد» (3)
باز هم بايد رفت، تا رسيد!


«مهدي خليليان»

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

عطر جوانی را نگاهبان باشیم




جوانی، موسم عطرافشانی بوستان عمر و فصل شکوفه باران زندگی است.
جوانی، ستاره ای است که فقط یک بار در آسمان عمر طلوع می کند.

روزگار پرشور جوانی که گاه به مستی شباب تعبیر می شود،
آن چنان کوتاه مدت است که بسیاری از بزرگان و اندیشمندان علم و دین، آن
را چون گوهری پنداشته اند که بر اثر غفلت و سستی از دست خواهد رفت.

ازاین روست که مولای جوان مردان، حضرت علی(ع) می فرماید:

دو چیز است که جز کسی که از دستشان داده، ارزش آنها را نمی داند:
یکی جوانی و دیگری تندرستی.

دو چیز است اندر جهان نیک تر
جوانی یکی، تندرستی دگر

پس ای جوان!
عطر جوانی را نگاهبان باشیم و گوهر عمر را قدر بدانیم

پیش از آنکه چون نسیمی روح نواز بگذرد و از آن بهره ای نبریم.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

بر بالاترین قدها




کوچه های غرور این سرزمین را که قدم می زنی
پر است از هیاهوی جوانانی که ردای همت بر دوش، در
پی کشف ستاره های خودکفایی، آسمان های اندیشه را نقب می زنند.

اینان، خورشید خوشبختی را در بی روزن ترین ثانیه ها یافته اند.
جوان، بشارت رویش است و روشنی.
جوان ایرانی، تلاش و تکاپو را زندگی می کند.

نگاهش، بطالت را خوار و درمانده، به انزوا می فرستد.
شناسنامه روحش ورق می خورد در گذرگاه کوه و جنگل و باران.
برمی خیزد، می کاود و پیش می رود تا خستگی، انگشت نمای ثانیه ها شود.

شادی اش را با چشم های خیس، قسمت می کند؛
آن گونه که خورشید روشنایی اش را با زمین.
بر بلندترین قله ها قدم می فرساید تا ثابت کند که
انسان آمده است تا محال ها را ممکن کند.

جوان، تجسم اراده است در سنگلاخ ترین جاده ها.
در سلول سلول جانش، پویایی، چون رودی خروشان جریان دارد.

استقلال و آزادی این کهن بوم و بر راه هر روز، حنجره
هنرمندش به ترانه می آید.

غیرت، خلاصه ای است از چهره پرغرورش؛
آن گاه که پرچم افتخار و سربلندی را بر بلندای تاریخ، به اهتزاز درمی آورد.

میدان های حماسه را که مرور کنی، حضور شکوهمند
اوست که خاکریزهای دفاع را پشت سر می گذارد.

هراس، در قاموس مردانگی جوان ایرانی، مفهومی ندارد.
او می آید و صحنه های خلاقیت، چراغان حضور روشنش می شود.

دیر نیست روزی که جهان علم و هنر
در پیشگاه پرابهتش، سر تسلیم فرود می آورد.


معصومه داوود آبادی

[ال یاسین]

در سنن ترمذي از أبي برزه‌ أسلمي رضي الله عنه روايت شده‌ که‌ ‎پيامبر الله صلي الله عليه وسلم فرمود:

«لا تزول قدما عبد يوم القيامة، حتى يسأل عن عمره فيم أفناه، وعن علمه فيم فعل، وعن ماله من أين اكتسبه وفيم أنفقه؟ وعن جسمه فيم أبلاه؟»

جامع الاصول (10/436) وشماره آن: 7969‏.

(در روز قيامت هيچ کس نمي‌تواند قدم بردارد تا اينکه‌ در مورد چهار چيز از او سؤال نشود:
1- عمرش را در چه‌ چيزي صرف نمود.

2- مقطع جواني را با چه‌ چيزي بسر برد.

3- تا کجا به‌ علم و دانشش عمل کرد.

4- مال و ثروتش را از چه‌ راهي کسب کرد و در چه‌ چيزي خرج نمود).