▓彡♥♥♥ نيايش امام حسين عليه السلام در صحراى عرفات♥♥♥彡▓

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

22 - اللهم اجعلنى اخشاك كانّى اراك و اسعدنى بتقويك و لا تشقنى بمعصيتك و خرلى فى قضائك و بارك لى فى قدرتك حتى لا احبتعجيل ما اخّرت و لا تاءخير ما عجّلت .

((خداوندا، خشيت از كبريا و عظمت خود را چنان نصيبم فرما كه گويى تو را مى بينم و مرا از آن توفيق تقوى كه به وسيله آن روحم را در مسير كمال از آلودگى ها پاك بداريم ، سعادتمند فرما.
به وسيله ارتكاب معصيت مرا به شقاوت گرفتار مفرما. در فرمان قضايى كه بر من مى رانى ، خير را نصيبم بساز.نقشه قدرت را درباره من چنان مبارك فرما كه در سرنوشتى كه تاءخير روا داشته اى ، شتاب زده نباشم و در آنچه كه اراده تقديم فرموده اى ، آرزوى تاءخير آن را در دل خطور ندهم .))

محروميت ما انسان ها از نعمت عظماى محاسبه و تعظيم و خشيت درباره مقام ربوبى ، معلول آن است كه ما به جاى دريافت حقيقى خدا، مفهومى محدود از خدا را كه حتى از مشخصات بشرى خود نيز به آن ضميمه مى كنيم ، در گوشه اى از درون قرار مى دهيم كه تنها در هنگام گرفتارى ها و اضطراب ها، سراغ آن را مى گيرم : بار الها، حق است كه ما را با خطاب توبيخ ‌آميزت هشدار دهى كه :
ما لكم لا ترجون لله وقارا

((چه شده است شما را كه واقعيت با عظمت خداوندى را به جاى نمى آوريد و اميد به او نمى بنديد!))
به هر شكل ، بايد بدانيم كه براى وصول به سعادت حقيقى ، راهى جز تقواى واقعى كه همان ((صيانت تكاملى ذات )) است نداريم و محال است كه بدون پيوند دادن حيات و موت به خدا، بتوانيم از تقواى واقعى بهره مند گرديم :
ان صلوتى و نسكى و محياى و مماتى لله رب العالمين
((قطعا نماز و عبادات و حيات و موت من از آن خداوند، پرورنده عالميان است .))

مگر ما نمى گوييم : انا لله و انا اليه راجعون
((ما از آن خداييم و به سوى او بر مى گرديم .))

آرى ، اين يك حقيقت قطعى است . آيا وجود ما به يك مفهوم ذهنى وابسته است و در پايان هم به سوى همان مفهوم ذهنى بر مى گرديم !
پروردگارا! آخر محروميت از رابطه حقيقى و ديدار با تو تا كى !
آخر، اين جدايى تلخ و غفلت از تلخى آن ، كه تلخ ‌تر از مرگ است تا كى و تا كجا!

خدايا، اگر از تو دور نيفتاده بودم ، همواره خشيت از تو و هراس از ناپاكى ها داشتم و دور گناهان نمى گشتم . به قضاى ربانى و قدر مبارك تو، آنچنان خشنود مى شدم كه گويى نقشه آن دو را با رغبت كامل و با قلم خود كشيده ام .

اگر با تو بودم و يقين داشتم كه تو با منى ، به غنا و بى نياز ذاتى نايل مى آمدم و همان انسان كامل بودم كه طغرائى خبر داده است :

و انما رجل الدنيا و واحدها

من لا يعول فى الدنيا على رجل

((و جز اين نيست كه يگانه مرد دنيا كسى است كه در دنيا به هيچ مردى تكيه نكند.))

در آن هنگام كه آدمى خود را از حضور پيشگاه خدا محروم مى سازد، نخستين نعمت حيات بخش كه از وى سلب مى گردد، يقين است . در نتيجه ، قلب و مغز او در معرض هجوم انكار و شك و ترديد و گمان و وهم قرار مى گيرد

پس اين كه امام حسين عليه السلام در اين نيايش عرضه مى كند:

23 - اللهم اجعل غناى فى نفسى و اليقين فى قلبى و الاخلاص فى عملى...
اللهم اجعل غناى فى نفسى و اليقين فى قلبى و الاخلاص فى عملى و النور فى بصرى و البصيرة فى دينى و متعنى بجوارحى و اجعل سمعى و بصرى الوارثين منّى و انصرنى على من ظلمنى و ارنى فيه ثاءرى و ماءربى و اقرّ بذلك عينى .

((پروردگارا، بار الها، بى نيازى را در نفسم قرار بده و يقين را در قلبم ، اخلاص را در عملم ، نور را در ديدگانم و بينايى را در دينم تثبيت فرما.معبودا، مرا از اعضايى كه لطف فرموده اى بهره مند فرما. چشم و گوشم را وارث من قرار بده [تا از دوران زندگى ام امتيازهاى قابل ذخيره براى سعادت ابدى ام ، تهيه نمايند.] مرا بر آن كسى كه بر من ستم كرده است يارى فرما و گرفتن خونم را و انتقام آن امتيازهايى كه اگر زنده مى ماندم كسب مى كردم ، بر آن ستمكار ارائه فرما و با اين لطف چشمم را روشن بساز.))

در آن روز نهايى كه قيامت ناميده اى و پايان آن آغاز ابديت است ، ما را از عهده مسؤ وليت و درباره چشم و گوش و ديگر اعضا و قوا كه به ما عنايت فرموده اى ، بر آور.

خداوندا، آن ستمكار شقى كه شمشير به دست ، به قتل من اقدام كرد، به آن حياتم پايان داد كه هر لحظه اش به جهت حضور در پيشگاه تو براى من طعم ابديت مى داد و در هر لحظه اى كه در احساس و انجام فرمان هاى تو به سر مى بردم ، شكوفايى بيشترى در سعادتم مى ديدم .

اى باغبان باغ بزرگ هستى ، او با ستم و تعدى بر من ، شاخه اى باردار از نهال باغ تو را شكست و يا آن نهال را از ريشه بر انداخت . عظمت و ارزش حقيقى اين نهال در نزد توست و انتقام ظلم آن نابكار نهال برانداز هستى را تو دانى .

24 - اللهم اكشف كربتى و استر عورتى و اغفرلى خطيئتى و اخساء شيطانى و فكّ رهانى واجعل لى يا الهى الدّرجة العليا فى الاخرة و الاولى .

((خداوندا، رحيما، اندوهم را برطرف گردان و پنهان كردنى هاى مرا بپوشان و گناهم را ببخشا، و شيطانم را از من دور فرما و ذمه ام را از همه تكاليف و حقوقى كه بر عهده دارم آزاد بساز. خداى من ، درجات عاليه اى را در آخرت و دنيا نصيبم فرما.))

انسان ها با كمال تاسف از دو شيطان قوى ((شيطان برونى كه رانده درگاه خداست و شيطان درونى كه نفس اماره يا به اصطلاح ديگر، خود طبيعى مهار نشده ماست )) در غفلت شگفت انگيز و شرم آورى به سر مى برند، چنان كه گويى موجودى به نام شيطان در صدد اغواى ما نيست و چيزى در درون به نام ((نفس اماره يا خود طبيعى )) نداريم و با اين غفلت خجلت آور، چنان آسوده خاطر زندگى مى كنيم كه گويى هيچ محاسبه اى در كار ما وجود ندارد.

خداوندا، براى آنكه زندگى ما از جوهر و هدف اصلى برخوردار باشد، ما را به عظمت حياتى بودن احساس تكليف و انجام آن ، و از ضرورت ايفاى حقوقى كه بر عهده داريم ، مطلع فرما.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

25 - اللهم لك الحمد كما خلقتنى فجعلتنى سميعا بصيرا...
اللهم لك الحمد كما خلقتنى فجعلتنى سميعا بصيرا و لك الحمد كما خلقتنى فجعلتنى خلقا سويّا رحمة بى و قد كنت عن خلقى غنيا رب بما براءتنى فعدّلت فطرتى رب بما انشاءتنى فاحسنت صورتى رب بما احسنت الىّ و فى نفسى عافيتنى رب بما كلاءتنى و وفّقنى رب بما اطعمتنى و سقيتنى رب بما اغنيتنى و اقنيتنى و اعززتنى رب بما البستنى من سترك الصافى و يسّرت لى من صنعك الكافى صل على محمد و آل محمد.

(( خداوندا، تو را سپاس گويم در برابر نعمت آفرينش كه به من اعطا فرمودى و لباس وجود كه بر من پوشاندى و مرا شنوا و بينا قرار دادى .تو را سپاس گويم كه مرا وارد عالم خلقت نمودى و موجودى معتدل ساختى ، با اين كه از وجود من بى نياز بودى . لطف بى كرانت از نعمت خلقت برخوردارم ساخت و از فطرت طبيعت تعديل شده و داراى استعداد كمال بهره ورم نمود.پروردگار من ، وجودم را انشا و ابداع نمودى بدون آنكه سابقه اى از هستى داشته باشم ، آنگاه صورتم را نيكو ساختى .پروردگار من ، تو را سپاس گويم كه احسانم فرمودى ، عافيت نفس به من ارزانى داشتى و نظاره بر حالم فرمودى و توفيقم دادى ، انعام كردى و هدايتم فرمودى .پروردگار من ، سپاس گزار تواءم كه مرا بر الطافت برگزيدى و از هر خيرى براى من عنايت فرمودى ، اطعامم كردى ، سيرابم نمودى ، بى نيازم كردى و سرمايه ام دادى و عزت نصيبم ساختى . و از لباس منزه مرا پوشاندى و كار در مصنوعات كارگاهت را براى من آسان فرمودى . اين همه عنايت ها كه درباره ما بندگانت روا داشتى ، بر محمد و آل محمد درود بفرست .))

اگر همه ساعات و روزها و شب هاى عمرمان را براى شمارش اين نعمت و ارزش هاى آنها سپرى كنيم و اگر با همه كائنات عالم هستى ، هم زبان و گوياى حمد و ثناى خداوند شويم ، چگونه مى توانيم از عهده چنين كارى برآييم ؛ در صورتيكه خود باز كردن دهان و حركت دادن زبان ، از فيض آن فياض مطلق است كه خود سزاوار حمد و سپاس جداگانه مى باشد.

26 - و اعنّى على بوآئق الدهور و صروف الليالى و الايام...
و اعنّى على بوآئق الدهور و صروف الليالى و الايام و نجّنى من اهوال الدنيا و كربات الاخرة و اكفنى شر ما يعمل الظالمون فى الارض اللهم ما اخاف فاكفنى و ما احذر فقفنى و فى نفسى و دينى فاحرسنى و فى سفرى فاحفظنى و فى اهلى و مالى فاخلفنى و فيمارزقنى فبارك لى و فى نفسى فذلّلنى و فى اعين الناس فعظّمنى و من شرّ الجن و الانس فسلّمنى و بذنوبى فلا تفضحنى و بسريرتى فلاتخزنى و بعملى فلا تبتلنى و نعمك فلا تسلبنى و الى غيرك فلا تكلنى الهى الى من تكلنى الى قريب فيقطعنى ام الى بعيد فيتجهّمنى ام الى المستضعفين لى و انت ربى و مليك امرى اشكو اليك غبتى و بُعددارى و هوانى على مَن ملّكته امرى الهى فلا تُحلل علىّ غضبك فان لم تكن غضبت علىّ فلا ابالى سواك سبحانك غير انّ عافيتك اوسع لى .

(( يارا، ياورا، هنگام ناملايمات روزگاران و دگرگونى هاى شب ها و روزها يارى ام فرما و از خطرهاى هولناك دنيا و مشقت هاى آخرت نجاتم بده و از شر ستمكارانى كه در روى زمين فساد به راه مى اندازند، كفايتم فرما.خداوندا، از آنچه مى ترسم در امانم بدار و از آنچه كه بيم دارم ، حفظم نما و مرا در شؤون نفسم و دينم حراست فرما. در سفر نگهدارم باش و دودمانم را در كنف حمايتت قرار بده . و آنچه را كه روزى فرموده اى مبارك فرما و مرا در برابر نفسم ذليل و خوار و در ديدگان مردم بزرگ بساز و از شر جن و انس ‍ سالم فرما و به وسيله گناهانم رسوايم مساز و با درون ناشايسته ام مفتضحم مفرما و به وسيله عملم گرفتارم منما و نعمت هايت را از من مگير و به جز خود به هيچ كس واگذارم مساز.خداى من ! به چه كسى مرا وامى گذارى ؟ آيا به نزديكانم كه از من خواهند گسيخت ، يا به آن ها كه دور و بيگانه اند، كه به من خشونت رواخواهند داشت ؟ تويى پروردگار و مالك امر من ، از تنهايى و دورى منزل و از اهانت كسى كه امر من در اختيار اوست شكايت مى كنم .الهى ! غضبت را بر من فرود نياور و اگر تو بر من غضبناك نشوى ، از هيچ كس ‍ باكى ندارم . عافيت و رحمت و مغفرت تو براى من فراگيرتر از همه چيز است .))

خداوندا، براى تحمل و شكيبايى در برابر ناگوارى ها و مصائب و خطرهاى هولناك زندگى و سختى هاى آخرت ، هيچ نيرويى و هيچ عاملى جز الطاف و عنايات بى چون خداوندى تو وجود ندارد. ظرفيت ما آدميان در مقابل خوشى ها و ناخوشى ها، محدودتر از آن است كه تلقين هاى بى اساس و تقويت هاى جسمى و روانى با اسباب و وسايل مادى ، بتواند زجر و مشقت هاى ما را برطرف سازد.
از طرف ديگر، تعدى ها و تجاوزهاى ستمكاران ستم پيشه كه افساد در روى زمين براى آنان شغل افتخارآميز تلقى شده است ، همواره در كمين انسان هاى بى دفاع آماده سركشى و طغيان است . تنها عدل و رحمت بى پايان توست كه بر ظرفيت و تحمل ما مى افزايد و ما را بر آن هه موانع زندگى چيره مى سازد.

خودخواهى خودكامگان تاريخ ، از آغاز زندگى اجتماعى انسان ها در روى زمين ، همواره فضاى جوامع را براى ناتوانان و بينوايان ، آلوده به ترس و وحشت نموده است . اگر استحكام فوق العاده طبيعت حيات انسان ها - كه با حكمت بالغه خداوندى تعبيه شده است - نبود، اين بيم و هراس ، زندگى در روى زمين را برمى چيد. به اين ترتيب ، نخست كه نيرومندان ، ناتوانان را از زندگى ساقط مى كردند، سپس به همان ملاك ((پيروزى نيرومندان بر ناتوانان )) قوى تران هم آن نيرومندان را تضعيف مى نمودند و به قول انسان شناسانى مانند ((هابز)) تنها ((لوياتان ))ها( در روى زمين پرسه مى زدند.

پروردگارا، تا آنجا كه عنايات ربانى تو مقتضى است ، عوامل ترس و وحشت بندگانت را كه از هر طرف به وسيله درندگان خودخواه ، سر بر مى آورند، با اصول و ارزش هاى انسانى آشنا فرما. اگر پليدى هاى آنان در حدى است كه از قابليت عنايات و الطاف الهى تو ساقط گشته اند، به خودشان مشغول بدار و اگر حكمت ربانى تو اقتضا كند، آنان را از صفحه روزگار برانداز.
بار الها، با قدرت مطلقه خود، من ناتوان را كه عوامل ضعف در برابر نيروهاى هوى و هوس و غرايز حيوانى احاطه ام ساخته اند، حراست فرما.

روزى هاى حيات بخشى را كه در اختيار من گذاشته اى مبارك فرما؛ باشد كه دست به لقمه هاى حرام نيالايم و در تحصيل آنها بر حقوق ديگران تعدى ننمايم . ساعات و روزها و شب هاى زندگى ما انسان ها چنان نيست كه همواره توانايى حفظ مستقيم اشيا يا انسان هايى را كه تحت حمايت و تربيت ما هستند، حراست نماييم . اوقاتى وجود دارند كه ما از حفظ و نگه دارى آن چه تعلقى به ما دارد عاجزيم ؛ در آن موقع است كه از خداوند بينا و شنوا و ناظر بر همه هستى و محيط به آن مساءلت مى داريم كه خود با لطف عميمى كه دارد، از رفتن آنها از دست ما كه موجب خسارت مى گردد، جلوگيرى فرمايد.

خداوندا، رحم و فيض خداوندى ات را شامل حالم فرما، تا همواره نياز خود را به تعالى و نقص خود را در برابر كمالاتى كه امكان رسيدن به آنها را در نهادم قرار داده اى دريابم و در صدد رفع آن برآيم . در عين حال ، ما را از خوارى ذلت در ميان مردم ، كه موجب شكست شخصيت و ناهنجارى گوناگون مى گردد، محفوظ فرما.

كريم خداوندا، گناهانى كه از ما سر مى زند، ما را از پيشگاه ربوبى تو دور مى كند و هر گاه كه درون ما را تيرگى هاى معاصى و زشتى ها تاريك مى سازد، هيچ كس جز تو نيست كه ما را از عواقب آن گناهان و تيرگى هاى درونى نجات بدهد. در اين هنگام است ذكه ما با ناله ها و مناجات هايى كه جمله اولين و آخرين آنها؛ يا اله العاصمين ((اى خداى گنهكاران )) است ، سراغ پيشگاه تو را مى گيريم و تويى كه ما را از سقوط در ورطه نوميدى ها نجات مى بخشى .

مردمى كه من به آنان روى خواهم آورد، يا نزديكان من هستند كه اگر هم روزى چند بر مبناى عوامل طبيعى يا ثانوى با من بپيوندند، بالاخره روزى فرا خواهد رسيد كه از من قطع كنند و دنبال منافع خود را گيرند. يا اگر دشمن باشند، خاصيت بيگانگى آنها، از تكيه و اطمينان بر آنان مانع خواهد گشت .
آفريدگارا، تويى پروردگار و مالك مطلق من . اگر بخواهم با احساس تكليف و وظايف مقرر خود در اين دنيا حركت كنم و عدالت و حقيقت را پيشه خود بسازم ، تنها خواهم ماند. براى من آن قدرت را عنايت فرما كه از تنهايى و دورى منزل و بيمناك بودن آن نهراسم ؛ اين زندگانى را پيشگاه تو بدانم و با انس به عنايات تو، با احساس تنهايى ، اندوهى به خود راه ندهم .

اگر اعمال من موجب فرود آمدن غضب تو گردد، هيچ كسى توانايى برگرداندن آن را ندارد. لذا، تو آن توفيق را شامل حالم فرما تا موجبات غضب تو را فراهم نياورم . در همه احوال مى دانم كه مغفرت و رحمت و كرم و بخشايش تو از همه چيز وسيع تر و براى وجود من فراگيرتر از همه كس و همه چيز است .

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

27 - فاسئلك يا رب بنور وجهك الذى اشرقت له الارض و السموات...
فاسئلك يا رب بنور وجهك الذى اشرقت له الارض و السموات و كشفت به الظلمات و صلح به امر الاولين و الاخرين ان لا تميتنى على غضبك و لا تنزل بى سخطك لك العتبى لك العتبى حتى ترضى قبل لذلك .

((بار پروردگارا، تو را با توسل به نور جمالت كه زمين و آسمان را روشن ساخته و تاريكى ها به وسيله آن برطرف گشته و امور اول و آخر همه مخلوقات تنظيم و اصلاح شده است ، مساءلت مى دارم كه مرا در حال قهر و غضبت از دنيا مبر و خصومت خود را بر من فرود مياور.آرى ، تنها از الطاف خاص توست كه پيش از فرود آمدن غضب ، از بندگانت راضى شوى و بازگشت از غضب و قهر فرمايى ، تا خشنود گردى .))

پروردگارا، براى سوگند به نور جمالت ، نخست مشاهده نور فراگير جمالت را كه زمين و آسمان ها را روشن ساخته و تاريكى ها به وسيله آن برطرف گشته ، ما را ديده اى بينا عنايت فرما كه چونان نادانى نباشيم كه با روشنايى ناچيز، نور آفتاب جهان افروز را مى جويد!

آن نور با عظمت را نصيب بينايى ما فرما كه به ديدار ملكوت آفاق و انفس ‍ نايل گرديم و نظام عالى هستى را دريابيم .

آنگاه به همان نور هستى بخش تو كه چراغ وجود را برافروخته ، سوگند ياد مى كنيم كه ما را در حالى كه از ما خشنود نيستى نميران .
اگر رضايت تو شامل حال ما نگردد، خسارت ابدى هجران و فراق ديدار تو، ما را به نهايت پستى ساقط خواهد كرد.

28 - لا اله الا انت رب البلد الحرام و المشعر الحرام و البيت العتيق الذى احللته البركة و جعلته للناس امنا.

((خدايى جز تو، اى خداى شهر مقدس [مكه ] و شهر حرام و بيت قديم كه آن را مبارك ساخته و براى مردم ماءمن قرار دادى ، وجود ندارد.))

ما را قدردان اين بيت مقدس قرار بده و از آيات و مزاياى عالى طواف و سعى و وقوف ها و الغاى همه آلايش ها به وسيله احرام و ديگر مناسك حج ، برخوردار فرما.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

29 - يا من عفا عن عظيم الذنوب بحلمه يا من اسبغ النعمآء بفضله...
يا من عفا عن عظيم الذنوب بحلمه يا من اسبغ النعمآء بفضله يا من اعطى الجزيل بكرمه يا عدّتى فى شدتى يا صاحبى فى وحدتى يا غياثى فى كربتى يا وليى فى نعمتى يا الهى و اله ابائى ابراهيم واسمعيل و اسحق و يعقوب و رب جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و رب محمد خاتم النبيين و اله المنتجبين و منزل التورة و الانجيل و الزبور و الفرقان و منزّل كهيعص و طه و يس و القرآن الحكيم انت كهفى حين تعيينى المذاهب فى سعتها و تضيق بى الارض برحبها و لو لا رحمتك لكنت من الهالكين و انت مقيل عثرتى و لو لا سترك اياى لكنت من المفضوحين و انت مؤ يّدى بالنصر على اعدائى و لو لا نصرك اياى لكنت من المغلوبين .

((اى خداوندى كه با صبر و حلم خود، گناهان بزرگ ما را مورد عفو قرار دادى . اى خداوندى كه با احسان ربانى خود، نعمت ها را ارزانى فرمودى و با كرم خود عطاهاى بزرگ افاضه نمودى . اى آن كه يارى و نصرت او ذخيره سختى هاى ماست . اى همدم تنهايى هاى ما! اى پناه دهنده بندگان در مشقت ها، اى ولى نعمت من ، اى خداى پدرانم ابراهيم و اسحاق و اسماعيل و يعقوب و خداى جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل ، خداى محمد خاتم پيامبران و اولاد برگزيده او عليهم السلام ، اى فرستنده تورات و انجيل و زبور و قرآن و نازل كننده كهيعص و طه و يس و القرآن الحكيم ، تويى پناه دهنده من در آن هنگام كه راه هاى مختلف زندگى مرا ناتوان مى سازند و زمين با پهناى بسيارى كه دارد، براى من تنگ مى آيد. و اگر رحمت تو نبود، من از هلاك شدگان بودم ، تويى كه خطاى مرا از تلازم كيفر دور مى دارى و اگر پرده روى گناهان من نمى پوشيدى ، قطعا من از گروه رسواشدگان مى گشتم . تويى كه مرا در پيروزى به دشمنانم يارى فرمودى ؛ و اگر لطف تو نبود من از مغلوب شدگان بودم .))

خداوندا، با اين ناتوانى كه ما در مهار كردن غرايز حيوانى داريم ، با اين غفلت و نسيانى كه از بى اعتنايى به عظمت حيات ، اوقات زندگى ما انسان ها را فرامى گيرد؛ جز حكمت ربوبى و عفو و حلم الهى تو، چيزى توانايى محو گناهان بزرگ و آثار آنها را ندارد؛ كه كيمياى اصلى تبديل اعيان به دست توست .

در هنگام سختى ها، آنگاه كه فضاى درون مرا تاريكى ها فرا مى گيرد و اميدها از همه جا قطع مى گردد و آرزوها و انتظارها همه و همه از بين مى روند و هيچ روزنه اى براى ارائه روشنايى ديده نمى شود، نورى حيات بخش بار ديگر از كوى رحمت پروردگارى تو درخشيدن مى گيرد، چنان كه گويى ناخودآگاه در انتظارش بوديم .
در اين هنگام است كه حيات جديدى در كالبد ما دميده مى شود و دنيا چهره آشيانه محبوب خود را براى ما مى نماياند.

خدايا، اى پيشگاه تو پناهگاه همه پناهندگان ! در هنگام هجوم امواج اندوه ها، ما را در كنف حمايت پروردگارى خود، به آسايش و راحتى نايل فرما.

سر به بالا نموده و منتظر باران رحمت تو مى مانم كه بى نياز از عوض و مبادله ، به گل هاى پژمرده درون بندگانت مى فرستى و بار ديگر آنها را احيا مى نمايى .

بار الها، تويى آن بخشاينده بزرگ كه لغزش هايم را از دست انتقام و نتايج ناگوار آنها، باز مى گيرى و نمى گذارى پرده ها برداشته شود و رسوايى مهلك ، آبرو و شرف و حيثيت مرا به باد فنا بسپارد. در برابر دشمنانى كه از همه جا احاطه ام كرده اند، تويى كه يارى و نصرت را بر من مى فرستى تا از زجر و شكنجه شكست و زوال در امان بمانم .

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

30 - يا من خص نفسه بالسُّموّ والرفعة فاوليائه بعزه يعتزّون يا من جعلت له الملوك نير المذلة على اعناقهم فهم من سطواته خائفون يعلم خائنة الاعين و ما تخفى الصدور و غيب ما تاءتى به الازمنة و الدهور يا من لا يعلم كيف هو الا هو يا من لا يعلم ما هو الا هو يا من لا يعلمه الا هو يا من كبس الارض على الماء و سدّ الهواء بالسماء يا من له اكرم السماء يا ذالمعروف الذى لا ينقطع ابدا.
((بار پروردگارا، تويى آن خداوندى كه عظمت و علو مطلق را به ذات و صفات خود اختصاص داده است كه دوستانت به انتساب به تو به عزت نايل گشته اند.

اى خدايى كه پادشاهان ، طوق ذلت در مقابل او به گردن انداخته اند كه از سطوت و هيمنه او در بيم و هراسند. خداوندى كه بر نگاه از گوشه چشم ها و آنچه را كه سينه ها آن را پنهان مى دارند، داناست .
اى آن ذات اقدس كه هيچ كس جز خود او چگونگى او را نمى داند. اى آن ذات بى نهايت كه كسى جز خود او، علم به ذات او ندارد. آن خدايى كه درياها را بر زمين احاطه داد و فضا را با آسمان ها محدود ساخت . با عظمت ترين اسماء از آن اوست . اى احسانگرى كه احسان و نيكى هايش ‍ هرگز قطع نمى شود.))

31 - يا مقيّض الركب ليوسف فى البلد القفر و مخرجه من الجب...
يا مقيّض الركب ليوسف فى البلد القفر و مخرجه من الجب و جاعله بعد العبودية ملكا يا رآدّه على يعقوب بعد ان ابيضّت عيناه من الحزن فهو كظيم يا كاشف الضر و البلوى عن ايوب و يا ممسك يدى ابراهيم عن ذبح ابنه بعد كبر سنّه و فنآء عمره يا من استجاب لزكريافوهب له يحيى و لم يدعه فردا وحيدا يا من اخرج يونس من بطن الحوت يا من فلق البحر لبنى اسرائيل فانجاهم و جعل فرعون و جنوده من المغرقين يا من ارسل الرياح مبشّرات بين يدى رحمته يا من لم يعجل على من عصاه من خلقه يا من استنقذ السحرة من بعد طول الجحود و قد غدوا فى نعمته ياءكلون و يعبدون غيره و قد حادّوه ونادّوه و كذّبوا رسله .

((اى نگهدارنده كاروان مصر براى نجات يوسف در بيابان بى آب و علف و بيرون آورنده او از چاه و رساننده او به سلطنت .اى برگرداننده يوسف به يعقوب پس از آن كه چشمانش از اندوه سفيد گشت و غم و غصه اش را به دل زد.اى برطرف كننده ضرر و ابتلا از ايوب ، و نگهدارنده دست هاى ابراهيم از ذبح فرزندش پس از رسيدن به پيرى و قرار گرفتن زندگى اش در معرض فنا و زوال .اى آن كه دعاى ذكريا را اجابت كرد و يحيى را به او عنايت فرمود و او را تنها نگذاشت .اى خداوندى كه يونس را از شكم ماهى بيرون آوردى ، و اى تواناى مطلق كه دريا را براى بنى اسرائيل شكافته و آنان را از ستم فرعون نجات دادى و فرعون و لشكريانش را در همان دريا غرق ساختى .اى خداوند رحمن و رحيم ، تويى كه بادها را بشارت دهنده رحمتش ‍ مى فرستد و آنگاه بندگانش را مشمول رحمت خود مى سازد.اى دانا و توانا كه سرچشمه فناناپذير صبر از صفات عالى توست ، براى كشيدن انتقام از گنهكاران شتاب نمى ورزى .اى نجات دهنده ساحران فرعونى پس از انكار وجود تو در زمان طولانى ؛ ساحرانى كه در نعمت هايت غوطه ور بودند و روزى تو را مى خوردند و جز تو را مى پرستيدند و با او از در خصومت و شرك وارد شدند و پيامبران تو را تكذيب نمودند.))

عظمت و كبريا، عزت و صفات عليا، همه از آن خداوند ذوالجلال است ، كسى را توانايى و ياراى شركت در آنها با خدا نيست .يك آگاهى روشن بينانه مى خواهد كه انسان به ناچيزى و ناتوانى مطلق خود در برابر آن ذات اقدس اعتراف نمايد.

چه نابخردند آن بى خبران از معناى ارتباط با عظمت و كبرياى خداوندى كه مى گويند:
انسان بايد روى پاى خود بايستد و در زندگى استقلال داشته باشد و به هيچ چيزى تكيه نكند، حتى به خداوند عزوجل ! بهترين سخن براى پاسخ اينان اگر از گوش شنوا برخوردار باشند، اين است كه مى بايد نخست مفهوم خدا و عظمت و جلال او را در مى يافتند، سپس به شناخت انسان توفيق پيدا مى كردند و آنگاه ارتباط انسان با خدا را مى فهميدند.

اين ارتباط از مقوله تكيه يك ضعيف به يك قوى با ادامه ضعف و ناتوانى نيست ، بلكه تكيه يك ناتوان به آن تواناى مطلق است كه هر لحظه مى تواند خود را در معرض بهره بردارى از آن قدرت مطلق درآورد.كسى تاكنون در اين حقيقت ترديدى نكرده است كه انبيا و ائمه و اولياى راستين كه تكيه به خدا داشته اند، نيرومندترين مردمان بوده اند. يك نگاه راستين به اميرالمؤ منين على بن ابى طالب عليهماالسلام ، كافى است اين حقيقت را اثبات كند كه اين بزرگ بزرگان بعد از خاتم انبيا صلى الله عليه و آله و سلم قدرتمندترين فرد تاريخ بشرى بوده است كه زمامدارى بيش از ده كشور را ناچيزتر از يك لنگه كفش مى داند، مگر در صورتى كه حقى را احقاق و باطلى را نابود كند.

او مالك خويشتن بود. او هرگز از انبوه دشمنان بيمى به دل راه نداد. هم او بود كه صريحا درباره دشمنانش فرمود:
انى والله لو لقيتهم واحدا و هم طلاغ الارض كلها ما ولّيت و ما استوحشت
((سوگند به خداوند، اگر من به تنهايى با آن تبهكاران در حالى كه همه روى زمين را پر كرده اند روياروى شوم ، هيچ پروايى نخواهم داشت و هيچ وحشتى به خود راه نخواهم داد.))

اين كه همه از خداوند غالب و قاهر بايد بيمناك باشند، بدين معنا نيست كه او مخلوقات خود را با قهر و غضبى كه در ما انسانها براى انتقامجويى يا خودخواهى ها بروز مى كند، منكوب مى كند؛ زيرا او به آفرينش مخلوقات نيازى ندارد، و تنها براى افاضه فيض و خيرات و كمالات ، آنها را به وجود آورده است .

انتقام گيرى و خودخواهى براى او هيچ مفهومى ندارد، بلكه اين نتايج اعمال و حركات و گفتار و انديشه هاى ماست كه بر مبناى قانون خداوندى گريبانمان را مى گيرد.

خداوندا، اى برتر از قياس و گمان و فهم ما انسان ها، اى منزه تر از هر مفهوم و صفتى كه از مخلوقات تو انتزاع نموده و مى خواهيم آنها را معرف چگونگى ذات تو قرار بدهيم ! كارايى حواس محدود، ابزار محدود، نيروهاى مغزى متكى به اين حواس و ابزار ما، هرگز به شناخت آن حقيقتى كه فوق همه اين امور است ، نخواهد رسيد. آنچه مساءلت داريم ، اين است كه ، دل ما را از انوار ربوبى خود روشن فرمايى .

همان گونه كه در جملات بعدى همين نيايش خواهيم ديد، اگر خود را در معرض ارتباط با ان وجود برين قرار بدهيم ، لطف خداوندى او، ما را از دريافت فروغ وجود خود محروم نخواهد فرمود.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

32 - يا الله يا الله يا بدى ء يا بديع لاندّلك يا دائما لا نفاد لك...
يا الله يا الله يا بدى ء يا بديع لاندّلك يا دائما لا نفاد لك يا حيّا حين لا حى يا محيى الموتى يا من هو قائم على كل نفس بما كسبت يا من قل له شكرى فلم يحرمنى و عظمت خطيئتى فلم يفضحنى و رانى على المعاصى فلم يشهرنى يا من حفظنى فى صغرى يا من رزقنى فى كبرى يا من اياديه عندى لا تحصى و نعمه لا تجازى يا من عارضنى بالخير و الاحسان و عارضته بالاسائة و العصيان يا من هدانى للايمان من قبل ان اعرف شكر الامتنان يا من دعوته مريضا فشفانى و عريانافكسانى و جآئعا فاشبعنى و عطشان فاروانى و ذليلا فاعزّنى و جاهلا فعرّفنى و وحيدا فكثّرتنى و غائبا فردّنى و مقلّا فاغنانى و منتصرافنصرنى و غنيّا فلم يسلبنى و امسكت عن جميع ذلك فابتداءنى فلك الحمدو الشكر يا من اقال عثرتى و نفس كربتى و اجاب دعوتى و ستر عورتى و غفر ذنوبى و بلغنى طلبتى و نصرنى على عدوى و ان اعد نعمك و مننك و كرائم منحك لا احصيها.

((خدايا، خداوندا، اى به وجودآورنده مخلوقات ، بى سابقه هستى ، مانندى براى تو وجود ندارد. اى آنكه دوام و بقاى ابدى در ذات توست ، اى زنده حقيقى كه هيچ زنده اى سبقت بر تو ندارد. اى زنده كننده مردگان ، خداوندى كه پايداركننده هر نفسى به آنچه كه اندوخته است ، با شكر اندكى كه به او دارم ، مرا از نعمت هايش محروم نمى سازد.گناهى بزرگ مرتكب شدم ، رسوايم نفرموده ، مرا در معصيت ها مشاهده نمود و آنها را براى مردم آشكار نساخت .در دوران كودكى حفاظت نموده و در بزرگى روزى ام داد. عزيزا، معبودا، اى پروردگارى كه احسان هايش براى من به شمارش در نيايد و نعمت هايش ‍ فوق شكر و سپاس است . حليم خداوندا، كه در تمامى طول عمرم با خير و احسان ، روى به من نمودى و من با بدى و معصيت با تو مواجه گشتم .خداوندا، هدايتگرا، راهنماى آگاهى كه پيش از آنكه شكر احسان را بشناسم ، هدايت به ايمانم فرمود.آن شفابخش بزرگ كه بيمار گشتم ، به وسيله دعا به بارگاهش شفايم داد و برهنه بودم لباس پوشاند؛ گرسنه بودم اشباعم فرمود. تشنه بودم سيرابم كرد و ذليل بودم ، عزيزم ساخت .نادان بودم معرفتم عنايت فرمود. تنها بودم تكثيرم كرد. غايب بودم به وطنم برگرداند. بى نوا گشتم بى نيازم ساخت . يارى از او مساءلت نمودم يارى ام كرد. غنى گشتم ، غنايم را از من سلب ننمود و اگر از دعا و مساءلت در اين موارد نياز امساك كردم ، آن فياض على الاطلاق آغاز به افاضه الطاف فرمود. پس حمد و شكر از آن توست اى مسبب الاسباب بدون سبب ، اى روشنگر انوار هستى و اى عطاكننده فضل ، اى خداوندى كه قلم عفو بر لغزشم مى كشى و مشقت و رنجم را برطرف مى سازى . دعايم را مستجاب و آنچه را كه مخفى كردنى است پنهان فرمودى و نيازم را بر آوردى و بر دشمنم پيروز ساختى و اگر نعمت ها و احسان ها و بخشش هاى گرامى ات را بشمارم ، ناتوان خواهم ماند.))

دستگاه بزرگ خلقت را با تمامى موجودات و قانونمندى هايش بى سابقه هستى به وجود آورد و به جريان انداخت .خداوندى كه وجودش فراسوى زمان و مكان و ابديت ، و سر مديريت از ذات اوست . حيات حقيقى از آن اوست و اوست حيات بخش همه زندگان چه ابتدائا و چه بعد از مرگ . قيوم خداوندى كه قدرت اصلى همه كارها و فعاليت هاى آدميان از اوست كه : لا حول و لا قوة الا بالله . بى نياز مطلقى كه شكر و سپاس ما را بهاى نعمت هايش قرار نمى دهد. اگر از بينايى بهره اى داشته باشيم ، ما انسان ها براى درك ناب ابتدائى اين الطاف عاليه ، حقايقى روياروى خود داريم .

ستار و ودود پروردگارا، گناهانى را انجام دادم ، تو پرده بر روى آنها انداختى .
حليم و حكيم خداوندا، چگونه با تو از در نيايش درآيم و سر سخن باز كنم كه روى آن را ندارم . چگونه دست مساءلت به بارگاهت بردارم كه همواره در برابر خير و احسان و تكريمت بدى ها كرده و معصيت ها نموده ام !

اى هدايت كننده همه هدايت شده ها، و اى به راه اندازنده همه رهروان راه كمال ، پيش از آن كه به وسيله شكر و سپاس ، استحقاق نعمت ايمان را پيدا كنم ، هدايت به ايمانم فرمودى .
در اين نيايش بسيار با عظمت كه از پيشتاز شهيدان راه حق و حقيقت ، امام حسين عليه السلام به يادگار مانده است ، در موارد متعدد، اعتراف به خطا و معصيت و طلب عفو از خدا درباره آنها ديده مى شود. به همين جهت ، اين مساله جاى بحث است كه با اين كه آن حضرت مانند ديگر انبيا و ائمه عليهم السلام مرتكب هيچ گونه گناهى نشده اند، علت چيست كه آن پيشوايان اين همه اصرار بر اعتراف به بدى ها و گناهان و طلب آمرزش آنها از خداوند سبحان را مطرح مى نمايند؟
براى پاسخ به اين مساله ، بايد در نظر گرفت كه اعتراف هاى معصومين را در دو قسمت مى توان تحليل كرد:

قسمت يكم - مربوط به استعداد خطاست كه در ممكن الوجود ((موجوديت غير از واجب الوجود كه خداست )) وجود دارد، زيرا اگر استعداد خطا نباشد، اطاعت و تقوا و جميع حركات تكاملى جبرى مى باشد، كه خارج از فضيلت و ارزشهاست كه بدون اختيار قابل تحقق نمى باشد.

بنابراين ، معناى اعتراف به خطا و اظهار توجه و ندامت در حقيقت ، توجه به آن خطاها و ناروايى هاست كه معصوم در حركت تكاملى اختيارى مى بيند و از آلوده شدن به يكايك آنها به خدا پناه مى برد و توبه مى نمايد.

قسمت دوم - يك معناى بسيار عالى را نشان مى دهد كه عبارت است از:

احساس يك وحدت فوق طبيعى بين پيشوايان كمال يافته و انسان هايى كه در اين دنيا در مسير كمال در حركتند، ولى گاهى خطاها و گناهانى از انسان ها سر مى زند، ((نه در حد شرك و تجرى و ديگر گناهان تباه كننده )).

اين معنا را مى توان از آن دو روايت منقول در كافى استفاده كرد كه از امام صادق عليه السلام نقل شده است :

المومن اءخو المومن كالجسد الواحد اءن اشتكى شيئا منه وجد اءلم ذلك فى سآئر جسده و اءرواحهما من روح واحدة و اءنّ روح المومن لاشدّ اءتّصالا بروح الله من اءتّصال شعاع الشمس بها.

((مومن برادر مومن است ، مانند ((اعضاى )) يك بدن . اگر از عضوى ناراحتى داشته باشد، درد آن را در ساير اعضاى بدن احساس مى كند. و ارواح آنان از يك روح است ، و اتصال روح انسان مومن به روح الهى شديدتر از اتصال شعاع نور خورشيد، به خورشيد است )).

امام صادق عليه السلام خطاب به مردم فرمود:

ما لكم تسوئون رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم فقال رجل كيف نسوؤ ه ؟ فقال : اءما تعلمون اءنّ اءعمالكم تعرض عليه فاذا راءى فيها معصية سائه ذلك فلا تسونوا رسول الله و سرّوه

((چرا رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را ناراحت مى كنيد؟
مردى گفت : چگونه او را ناراحت مى كنيم ؟
فرمود: اعمال شما به آن حضرت عرضه مى شود؛ وقتى كه معصيتى در آن اعمال ببيند، ناراحت مى گردد. او را ناراحت نكنيد، بلكه مسرورش ‍ بسازيد.))

دو روايت ديگر در همين مضمون از امام محمد باقر و امام رضا عليهم السلام با تطبيق به آيه شريفه : قل اعملوا فسيرى الله عملكم و رسوله و المومنون چنين آمده است :

((بگو هر كارى مى خواهيد، انجام بدهيد. زود باشد كه خدا و رسول خدا عمل شما را خواهد ديد[نتيجه اش را خدا به شما نشان خواهد داد.]))

بنابراين احاديث ، دعاى معصومين و اعتراف آنان به خطا و ابراز تاءثر و ندامت ، در حقيقت بيان كننده تاءثر آن پيشوايان از اعمال زشت مردم خطاكار و توبه و ندامت براى اصلاح حال آنان مى باشد.

33 - يا مولاى انت الذى مننت انت الذى انعمت...
يا مولاى انت الذى مننت انت الذى انعمت انت الذى احسنت انت الذى اجملت انت الذى افضلت انت الذى اكملت انت الذى رزقت انت الذى وفقت انت الذى اعطيت انت الذى اغنيت انت الذى اقنيت انت الذى اويت انت الذى كفيت انت الذى هديت انت الذى عصمت انت الذى سترت انت الذى غفرت انت الذى اقلت انت الذى مكّنت انت الذى اعززت انت الذى اعنت انت الذى عضدت انت الذى ايّدت انت الذى نصرت انت الذى شفيت انت الذى عافيت انت الذى اكرمت تباركت و تعاليت فلك الحمد دآئما و لك الشكر واصبا ابدا ثم انا يا الهى المعترف بذنوبى فاغفرها لى انا الذى اساءت انا الذى اخطاءت انا الذى هممت انا الذى جهلت انا الذى غفلت انا الذى سهوت انا الذى اعتمدت انا الذى تعمّدت انا الذى وعدت انا الذى اخلفت انا الذى نكثت انا الذى اقررت انا الذى اعترفت بنعمتك علىّ و عندى و ابوء بذنوبى فاغفرها لى يا من لا تضرّه ذنوب عباده وهو الغنىّ عن طاعتهم و الموفّق من عمل صالحا منهم بمعونته و رحمته .

((مولاى من ! تويى كه احسانم فرمودى ، انعامم كردى ، نيكى نمودى ، فضل و كرامت نصيبم ساختى و نعمت هايت را به اكمال رساندى ، روزى ام دادى ، توفيقم عنايت فرمودى ، غنايم بخشيدى ، سرمايه اكتساب مرحمت فرمودى ، پناهم دادى . در مهمات كفايتم كردى ، مرا به راه راست هدايتم فرمودى ، از لغزش ها حفظ نمودى .عيوبم را پوشاندى ، مورد مغفرتم قرار دادى ، نتايج گناهانم را محو كردى ، مرا در زندگانى متمكن ساختى . عزتم بخشيدى و يارى ام فرمودى ، كمكم كردى ، تاييدم نمود، شفا و عافيتم عنايت كردى ، برخوردار از اكرامم فرمودى . تويى خالق بركات و تويى موجود برين ، حمد دائمى از آن تو و شكر و ستايش براى ابد شايسته توست .پس بار الها، من اعتراف به گناهانم مى نمايم ، آنها را مشمول مغفرتت فرما.مهربان خداوندا، منم كه بدى كردم ، مرتكب خطا شدم ، تصميم به گناه گرفتم ، نادانى نمودم . دچار غفلت گشتم ، مبتلا به سهو شدم . به خويشتن تكيه كردم ، تعمد در گناه روا داشتم ، وعده كردم و تخلف نمودم ، عهدشكنى كردم ، اقرار به خطايم كردم ، اعتراف به نعمت نمودم .
بار ديگر مرتكب معصيت ها شدم ؛ عفو و مغفرت را شامل حالم فرما،اى خداوند بخشايشگرى كه گناهان بندگانش ضررى به او نمى زند و اوست خداوند بى نياز از اطاعت آنان و توفيق دهنده هر كسى از بندگانش را كه به يارى و رحمت او، عمل صالح انجام مى دهد.))

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

34 - فلك الحمد الهى و سيدى الى امرتنى فعصيتك و نهيتنى فارتكبت نهيك...
فلك الحمد الهى و سيدى الى امرتنى فعصيتك و نهيتنى فارتكبت نهيك فاصبحت لا ذا برآئة لى فاعتذر و لا ذا قوّة فانتصر فباىّ شى ء استقبلك يا مولاى ابسمعى ام ببصرى ام بلسانى ام بيدى ام برجلى اليس كلها نعمك عندى و بكلها عصيتك يا مولاى فلك الحجة و السبيل علىّ يا من سترنى من الابآء و الامّهات ان يزجرونى و من العشائر و الاخوان ان يعيّرونى و من السلاطين ان يعاقبونى و لو الطلعوا يا مولاى على ما اطلعت عليه منى اذا ما انظرونى و لرفضونى و قطعونى فها اذا ذا يا الهى بين يديك يا سيدى خاضع ذليل حصير حقير لا ذو برآئة فاعتذر و لا ذو قوة فانتصر و لا حجة فاحتج بها و لا قآئل لم اجترح و لم اعمل سوء و ما عسى الجحود و لو علىّ بما قد عملت و علمت يقينا غير ذى شك انّك سائلى من عظائم الامور و انك الحكم الحكيم العدل الذى لا تجور و عدلك مهلكى و من كل عدلك مهربى فان تعذبنى يا الهى فبذنوبى بعد حجتك علىّ و ان تعف عنى فبحلمك و جودك وكرمك

((سپاس و ستايش مر تو راست اى معبود و مولاى من . امر فرمودى ، امر تو را نافرمانى كردم .
مرا نهى فرمودى ، نهى تو را مرتكب شدم . اكنون نه شايسته تبرئه از سوى تو هستم تا پوزشى بطلبم ، و نه قدرتى دارم كه از تو يارى بخواهم . حال ، مولاى من ! با چه رويى با پيشگاهت مواجه گردم !
آيا با گوشم ، با چشمم ، با زبانم ، با دستم ، با پايم ؟ مگر اين اعضا، نعمت هاى تو نبود كه به من عطا فرموده بودى و من با همه آنها تو را معصيت نمودم . مولاى من ، حجت عليه من و راه براى مؤ اخذه من از آن توست .اى پروردگار عالم هستى ! عيوب ونواقص مرا از پدران و مادران پوشيده داشتى كه زجرم ندهند و از قبيله و برادران هم مخفى فرمودى تا براى من عيب نگيرند؛ و از قدرتمندان پوشاندى تا عذابم ندهند.اگر اى مولاى من ، اينان از وضع من اطلاع داشتند - همان گونه كه تو دانايى - مهلتم نمى دادند و مرا طرد مى كردند و رابطه خود را از من مى گسيختند.اينك ، اى مالك و معبود من ! در پيشگاهت ايستاده ام ، خاضع ، ذليل ، حقير. نه شايسته تبرئه اى كه پوزش بطلبم و نه داراى قدرتى كه از وى يارى بجويم . حجت و دليلى ندارم كه به وسيله آن حجت بياورم و نمى توانم گناهى را كه مرتكب شده ام منكر شوم و بگويم من آن عمل زشت را انجام نداده ام . چنين انكارى چه سودى به حال من دارد؛ در صورتى كه تمامى اعضايم به عملى كه انجام داده ام شاهدند. در يقين من شك و ترديد وجود ندارد كه تو از همه حوادث و امور بزرگ ، از من سؤ ال خواهى كرد. تويى آن حاكم دادگر كه هرگز ستم نمى كند. عدالت محض تو، مرا كه مرتكب تباهى ها شده ام ، هلاك خواهد ساخت . من از دادگرى تو به عدالت كلى تو كه منشاء لطف و كرم توست پناه خواهم برد.داورا، دادگرا، اگر عذابم كنى ، در نتيجه گناهانى است كه مرتكب شده ام و علت اين عذاب شامل حال من است و اگر با دست عفو و كرمت قلم بخشش بر گناهانم بكشى ، مقتضاى حلم وجود و كرم توست .))

35 - لا اله الا انت سبحانك انى كنت من الضالمين...
لا اله الا انت سبحانك انى كنت من الضالمين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من المستغفرين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من الموحدين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من الخائفين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من الوجلين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من الرّاجين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من الراغبين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من المهلّلين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من السائلين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من المسبّحين لا اله الا انت سبحانك انى كنت من المكبرين لا اله الا انت سبحانك ربى و رب آبائى الاولين .

((خدايى جز تو نيست ، پاك پروردگارا من از ستمكارانم .
خدايى جز تو نيست ، من از استغفاركنندگانم .
خدايى جز تو نيست ، من از موحدانم .
خدايى جز تو نيست ، من از قهر تو ترسانم .
خدايى جز تو نيست ، من از سطوت و سيطره تو بيمناكم .
خدايى جز تو نيست ، من از اميدوارانم .
خدايى جز تو نيست ، من از مشتاقان شهود جمال و كمال توام .
خدايى جز تو نيست ، من از معتقدان توحيد و يگانه پرستانم .
خدايى جز تو نيست ، من از سائلان درگاه كبرياى توام .
خدايى جز تو نيست ، من از تسبيح كنندگانم .
خدايى جز تو نيست ، پاك پروردگارا! من از تكبيرگويانم .
خدايى جز تو نيست ، تويى خداى من و پدران گذشته من .))

سرور شهيدان راه حق و حقيقت ، امام حسين عليه السلام ، با تكرار اين جمله ؛ ((خدايى جز تو نيست ، پاك پروردگارا))، مطالبى را به بارگاه خداوندى عرضه مى دارد. آنچه را كه در اعماق قلب مباركش بوده است ، با تذكر به وحدانيت و خلاقيت و پرورندگى خداوندى ، با كمال صفا و قاطعيت ابراز مى نمايد.

هنگامى كه عرض مى كند: من از استغفاركنندگانم ، آنچه را كه در دل دارد و مورد ايمان اوست ، بيان مى كند.وقتى كه مى گويد: من از مشتاقان شهود جمال و كمال توام . در حقيقت ، موجى از اشتياق شهود از قلب نازنينش سر مى كشد و تا بارگاه ربوبى اوج مى گيرد.
بنابراين ، هر چند جملات در ظاهر تكرارى به نظر مى رسد، ولى در حقيقت ، مفاهيم آنها امواجى است كه پشت سر هم مى كشند و به ابديت صعود مى كنند.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

36 - اللهم هذا ثنآئى عليك ممجدا و اخلاصى لذكرك موحدا و اقرارى بالآئك معددا...
اللهم هذا ثنآئى عليك ممجدا و اخلاصى لذكرك موحدا و اقرارى بالآئك معددا و ان كنت مقرا انى لم احصها لكثرتها و سبوغها و تظاهرها و تقادمها الى حادث ما لم تزل تتعهدنى به معها منذ خلقتنى و براءتنى من اول العمر من الاغناء من الفقر و كشف الضر و تسبيب اليسر و دفع العسر وتفريج الكرب و العافية فى البدن و السلامة فى الدين و لو رفدنى على قدر ذكر نعمتك جميع العالمين من الاولين و الاخرين ما قدرت و لا هم على ذلك تقدست و تعاليت من رب كريم عظيم رحيم لا تحصى الاؤ ك ولا يبلغ ثنآؤ ك و لا تكافى نعماؤ ك صل على محمد و آل محمد و اتمم علينا نعمك و اسعدنا بطاعتك .

(( بار الها، اين است شكر و سپاس من براى تمجيد و تعظيم تو، و اين است اخلاص من براى ابراز توحيدت . اين است اقرار من به نعمت هاى تو كه برشمردم ؛ اگر چه اعتراف مى كنم كه به جهت نامحدود بودن و فراوانى و وضوح و قدمت آنها، نتوانسته ام شمارشم را به نهايت برسانم . بار پروردگارا، نعمت هايى را پيش از ورود من به اقليم وجود و از آغاز خلقتم به من عنايت فرمودى و از اول زندگانى ام ، فقرم را به غنا مبدل ساختى و ضرر را از من دفع و عوامل سهولت و دفع دشوارى ها و برطرف كردن مشقت ها و عافيت در بدن و سلامت در دين را نصيبم فرمودى . اگر اى مولاى من ، همه عالميان - از اولين و آخرين - مرا به ذكر قدر نعمت هايت يارى نمايند، نه من توانايى آن را دارم و نه آنان قدرت آن را خواهند داشت . اى پروردگار كريم و عظيم و مهربان ، نعمت هايت قابل شمارش نبوده و فوق پاداش ‍ است . خدايا چگونه ستايشت كنم ، با اين كه به ستايشت - آنگونه كه شايسته توست - نتوان رسيد.درود بر محمد و آل محمد بفرست و نعمت هايت را بر ما تكميل و با توفيق اطاعتت ما را سعادتمند بفرما.))

در اين هنگام ، سرور شهيدان ، فخر يگانه پرستان ، سر سلسله نيايشگران پيشگاه ربوبى ، حضرت حسين بن على عليهماالسلام ، بار ديگر موقعيت بندگى خود را در برابر معبود مطلق عالم هستى شهود مى كند و در مى يابد و اين كه در آن مكان و فضاى مقدس ((صحراى عرفات )) حالى او را در برگرفته كه او خويشتن خالص خود را در ارتباط با خالق كائنات - در حالى كه از رگ گردن به او نزديك تر است - درك مى نمايد و با كمال صراحت اعتراف مى كند كه اگر همه عالميان از اولين آنها گرفته تا آخرين آنها، با او هم صدا باشند و يكديگر را يارى كنند كه قدر و منزلت و ارزش و اندازه نعمت هاى مادى و معنوى را كه خداوند به آنان عنايت فرموده است بيان نمايند، از توانايى آنها ساخته نخواهد بود.

سعادت در اطاعت اوست . آرى چنين است ، كسانى كه در اين دنيا خوشى ها و كامورى هاى مادى را سعادت تلقى مى كنند، محروم ترين مردم از سعادت واقعى مى باشند. اگر امكان داشت ، لحظاتى اين گونه مردم را با وجدان خويش رو به رو مى ساختيد و از آنان مى خواستيد كه همه تصورات و تخيلات و آمال تيره و تار و آلوده خود را كنار بزنند و با آن وجدان صاف و خالص ، سؤ ال شما را پاسخ بگويند، قطعا بر سعادت از دست رفته خويشتن تاسف ها مى خوردند و آه هاى سوزان از اعماق دل بر مى آوردند.

در اين حال ، كار خود را شروع كنيد؛ يعنى پس از آن كه توانستيد آنان را با آيينه حق نماى وجدان صاف خويش روياروى نماييد، آهسته آهسته از آنان بپرسيد:
هيچ در اين باره فكر كرده ايد كه براى تهيه وسايل عيش و نوش لذت بار شما، چه محروميت هايى كه بايد بى نوايان دور و نزديك متحمل شوند؟

آيا مى دانيد كه هر اطاعتى كه از غرايز حيوانى از شما سر مى زند، نوعى ركود به فعاليت هاى عقلانى وارد مى گردد؟مسلم است كه شما هم مانند ديگر آگاهان از ((من )) خويش مى دانيد، همان گونه كه همه اجزاى جهان برونى براى خود اصلى و قانونى دارد، جان آدمى هم براى خويشتن اصلى و قانونى دارد. حال ، پرداختن به آن قسم خوشى ها و لذايذ را كه سد راه ((حيات و جان قانونمند)) آدمى است ، با كدامين منطق تفسير مى كنيد؟

آيا تاكنون از فكر شما خطور نكرده است كه خوشى ها و لذايذ محدود و نسبى عالم محسوسات ، هرگز توانايى اشباع احساس و اشتياق به كمال را كه مطلق است و وصل به آن نياز به تلاش و تحمل زحمات و فداكارى ها دارد، دارا نمى باشد؟آيا با توجه به اين كه هيچ زندگى بشرى بدون پاسخ به سؤ ال هاى شش گانه :

1 - من كيستم ؟
2 - از كجا آمده ام ؟
3 - به كجا آمده ام ؟
4 - با كيستم ؟
5 - براى چه آمده ام ؟
6 - به كجا مى روم ؟

قابل تفسير و شايسته هدفدار بودن نيست ؛ با اين حال ، بدون اين كه پاسخى به اين سؤال ها آماده نموده و حيات خود را بر طبق آن پاسخ به جريان بيندازيد، خود را سعادتمند مى دانيد؟

آيا اتفاق افتاده است كه در حالت هشيارى ((نه هنگام مستى هاى متنوع )) لحظاتى در اين انديشه باشيد كه اكنون كه من خوشى ها و لذايذ شخصى خود را آرمان مطلق براى زندگى ام تلقى كرده و در آنها غوطه ورم ، ميليونها نفر از انسان ها در محروميت هاى اقتصادى و حقوقى و علمى و فرهنگى و اخلاقى و سياسى ، با جان كندن هاى بسيار تلخ كه قدرت پرستان خودكامه ، نام آنان را اجزاى زندگان ثبت مى كنند، به سر مى برند. با اين همه مسائل ، باز خود را سعادتمند مى دانيد! قطعا از معناى سعادت بى اطلاع و در محروميت از آن به سر مى بريد!

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

37 - سبحانك لا اله الا انت اللهم انك تجيب المضطر...
سبحانك لا اله الا انت اللهم انك تجيب المضطر و تكشف السوء و تغيث المكروب و تشفى السقيم و تغنى الفقير و تجبر الكسير و ترحم الصغير و تعين الكبير و ليس دونك ظهير و لا فوقك قدير و انت العلى الكبير يا مطلق المكبّل الاسير يا رازق الطفل الصغير يا عصمة الخائف المستجير يا من لا شريك له و لا وزير صل على محمد و آل محمد و اعطنى فى هذه العشية افضل ما اعطيت و انلت احدا من عبادك من نعمة توليها و الاء تجدّدها و بلية تصرفها وكربة تكشفها و دعوة تسمعها و حسنة تتقبّلها و سيّئة تتغمّدها انك لطيف بما تشاء خبير و على كل شى ء قدير اللهم انك اقرب من دعى و اسرع من اجاب و اكرم من عفى و اوسع من اعطى و اسمع من سئل يارحمن الدنيا و الاخرة و رحيمهما ليس كمثلك مسئول و لا سواك ماءمول دعوتك فاجبتنى و سئلتك فاعطيتنى و رغبت اليك فرحمتنى وثقت بك فنجيتنى و فزعت اليك فكفيتنى اللهم فصل على محمد عبدك و رسولك و نبيك و على اله الطيبين الطاهرين اجمعين و تمّم بنا نعمآئك و هنّئنا عطآئك و اكتبنا لك شاكرين لالآئك ذاكرين امين امين رب العالمين اللهم يا من ملك فقدر و قدر فقهر و عصى فستر و استغفر فغفريا غاية الطالبين الراغبين و منتهى امل الراجين يا من احاط بكل شى ء علما و وسع المستقيلين راءفة و رحمة و حلما.

(( پاك پروردگارا، خداوندى جز تو نيست . خدايا، تويى كه بندگان مضطر خود را اجابت فرموده ، ناگوارى را از آنان برطرف مى سازى . و غوطه وران در اندوه را نجات مى دهى و بيمار را شفا و فقير را بى نياز و شكسته را جبران و كودك را مورد ترحم و بزرگسالان را يارى مى دهى .كسى را جز تو يار و پشتيبانى نيست و قدرتمندى بالاتر از تو وجود ندارد.خداوندا، علو مرتبه و بزرگى مطلق از آن توست ، اى رهايى بخش اسيران فشرده در زنجير، اى روزى دهنده كودك شيرخوار، اى پناه دهنده گرفتاران ترس و وحشت كه پناهنده بارگاه تو گشته اند. اى خداوند بزرگ كه شريك و وزيرى براى او نيست . درود بر محمد و آل محمد بفرست و در اين هنگام كه شب فرامى رسد، از بهترين عطايايى كه بنده اى از بندگانت را مورد عنايت قرار داده اى به من نيز محبت فرما. نعمتى كه آشكار مى بخشى ، نعمت هايى باطن كه آنها را تجديد مى نمايى ؛ بلايى كه برمى گردانى ، مصيبتى كه برطرف مى سازى و دعايى كه مى شنوى و اجابت مى فرمايى و عمل نيكى كه آن را قبول مى نمايى و گناهى كه آن را مى پوشانى .
تويى آن خداوند آگاه ، كه لطفت شامل هر چيزى است كه بخواهى . و تو بر همه چيز توانايى .
خداوندا، تويى نزديك ترين كسى كه مى توان او را دعوت نمود و تويى كسى كه سريع تر از همه ، مساءلت بندگان را اجابت مى نمايى و كريم ترين كسى كه قلم بر خطاها مى كشى . تويى كه گسترده ترين عطا از آن توست و شنواترين كسى كه مورد سؤ ال قرار مى گيرد.اى خداى مهربان و اى منبع رحمت در دنيا و آخرت ، جز تو كسى اجابت كننده مسالت ها نيست و جز تو كسى براى آرزوها وجود ندارد. تو را خواندم ، اجابتم كردى ؛ مساءلت نمودم ، عطايم فرمودى ؛ رغبت به تو نمودم ، مورد رحمتم قرار دادى . در ناملايمات و سختى ها، اعتماد به تو نمودم ، نجاتم دادى ؛ ناله و زارى را به پيشگاهت كردم ، كفايتم فرمودى .درود بر محمد، بنده و رسول و پيامبر گرامى ات و بر دودمان پاك و پاكيزه او بفرست و نعمت هايت را بر ما تكميل و عطايت را بر ما گوارا فرما و ما را از جمله شكرگزاران و يادآوران نعمت هايت قرار بده ! آمين ، آمين ، اى پروردگار عالميان .خداوندا، اى كسى كه مالك جهان هستى و توانا بر آن . و اى دانايى كه غلبه مطلق از آن توست . اى ستار مهربان كه معصيت مى شود و تو آن را با آن محبت الهى مى پوشانى . اى مقصود نهايى مشتاقان بارگاهش و اى غايت آرزوى اميدوارانش ، اى خداوندى كه علمش بر همه چيز احاطه دارد و راءفت و رحمت و حلم او فراگير همه خطاكارانى است كه به اميد بخشش ، به درگاهش روى مى آورند.))

در اين نيايش ، مانند آيات قرآنى و نيايش ها و دعاهاى ديگر، نجات انسان ها از اضطرار و ناگوارى و اندوه و بيمارى و فقر و شكست و امثال اين ناملايمات به خداوند سبحان داده شده است . درباره اين نسبت ، مطلب مهمى را بايد مورد توجه قرار بدهيم :

آيا در آن موارد كه انسان ها از ناملايمات نجات پيدا مى كنند، به وسيله دخالت خداوندى است ؟ آيا علل و عوامل است كه كارگر مى شوند و بندگان خدا را نجات مى دهند؟

پاسخ اين سؤ ال با نظر به اين كه قراردهنده سببيت ها در علل و عوامل ، خداوند متعال مى باشد، بسيار آسان است . به اين معنا كه خداوند سبحان مسبب الاسباب است كه سببيت ها را در اسباب و علل قرار مى دهد؛ همان گونه كه نگهدارنده روابط موجود ميان اجزاى قوانين حاكم در عالم هستى به خداوند متعال مستند است . اين همان تفسير مقبول درباره ماهيت قوانين است كه با يك توضيح كامل مى تواند به عنوان مفسر نهايى قوانين بوده باشد.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

38 - اللهم انا نتوجه اليك فى هذه العشيّة التى شرّفتها و عظّمتها بمحمد نبيك...
اللهم انا نتوجه اليك فى هذه العشيّة التى شرّفتها و عظّمتها بمحمد نبيك و رسولك و خيرتك من خلقك و امينك على وحيك البشير النذير السراج المنير الذى انعمت به على المسلمين و جعلته رحمة للعالمين اللهم فصل على محمد و آل محمد كما محمد اهل لذلك منك يا عظيم فصل عليه و على اله المنتجبين الطيبين الطاهرين اجمعين و تغمّدنا بعفوك عنا فاليك عجّت الاصوات بصنوف اللغات فاجعل لنا اللهم فى هذه العشيّة نصيبا من كل خير تقسمه بين عبادك و نور تهتدى ورحمة تنشرها و بركة تنزلها و عافية تجلّلها و رزق تبسطه يا ارحم الراحمين اللهم اقلبنا فى هذه الوقت منجحين مفلحين مبرورين غانمين و لا تجعلنا من القانطين و لا تخلنا من رحمتك و لا تحرمنا ما نؤ مّله من فضلك و لاتجعلنا من رحمتك محرومين و لا لفضل ما نؤ مّله من فضلك و لا تجعلنا و لا تردّنا خائبين و لا من بابك مطرودين يا اجود الاجودين و اكرم الاكرمين اليك اقبلنا موقنين و لبيتك الحرام امين قاصدين فاعنّا على مناسكنا و اكمل لنا حجّنا واعف عنا و عافنا فقد مددنا اليك ايدينا فهى بذلّة الاعتراف موسومة .

(( بار الها، در اين لحظات كه به غروب آفتاب نزديك مى شويم ، تو آن را شرف و قداست بخشيده اى ، توسل مى جوييم به محمد صلى الله عليه و آله و سلم پيامبر و رسول برگزيده تو از ميان مخلوقاتت و امين تو بر وحى كه بشارت دهنده و تهديدكننده است . چراغ روشنگرى كه او را به مسلمانان عنايت فرمودى و آن را براى عالميان رحمت قرار دادى .خداوندا، درود بر محمد و آل محمد بفرست ؛ آن چنان درودى كه از مقام ربوبى تو شايسته آن است . اى معبود با عظمت ! بر او و جميع فرزندان برگزيده و پاك و پاكيزه او درود بفرست و ما را در عفو خود بپوشان . در اين موقع از روز كه لحظه به لحظه ، به پايان مى رسد، صداهاى نيايش بندگانت با لغت هاى گوناگون به سوى تو سر مى كشد.حال خداوندا، در اين موقع ، از هر خيرى كه براى بندگانت قسمت مى كنى ، بهره اى براى ما قرار بده و در اين وقت از آن نورى كه بندگانت را هدايت مى كنى و رحمتى كه براى آنان منتشر مى سازى و بركتى كه نازل مى كنى و عافيتى كه با آن مى پوشانى و آن روزى كه براى بندگانت مى گسترانى . ما را نيز مشمول الطافت قرار بده . اى مهربان ترين مهربانها.بار الها، ما را در اين لحظات ، موفق و رستگار و از اميدى كه به فضل تو داريم محروم مساز و از برندگان غنيمت محسوب فرما و ما را از گروه نوميدان قرار مده و از رحمت خود ما را بركنار مفرما، ما را از آرزوى كرامت خود محروم مساز و از رحمتت ماءيوس مفرما. ما را از بارگاهت نااميد برمگردان و از درگاهت مردود مفرما. اى بخشاينده ترين بخشايشگرها و با كرامت ترين كريمان ! در حال يقين به سوى تو روى آورده و دعوت به خانه با عظمتت را لبيك گفته ايم . ما را به اعمال مقرر يارى فرموده ، حج ما را تكميل و ما را مورد عفو و گذشت قرار بده .پروردگارا، در اين لحظات مقدس ، دست ها را با اعتراف به خطا به بارگاهت بلند نموده ايم ؛ دست هايى كه به ذلت و حقارت اعتراف دارد.))

سرور شهيدان راه عدل و حق و ارزشهاى والاى انسانى ، در اين نيايش ها بارها از ياءس و و نوميدى پناه بر بارگاه خدا برده است و در جملات فراوان بر عفو و بخشايش و كرام و لطف و عطا و احسان او پناهنده شده و به آنها تمسك نموده است .

اين امام بزرگ و مطيع واقعى خداوند، جلت عظمته ، و اين شهيد عزت و عظمت و آزادى انسان ها از قيود و زنجيرهاى گرانبار ظلم و ستم و بت پرستى هاى برونى و درونى ، خدايى را در اين نيايش براى بندگان او معرفى مى كند كه هيچ انسانى را عذرى براى دورى از حضور در پيشگاه خداوندى باقى نمى گذارد. اين نزديكى و اين حقيقت سازنده كه خداوند سبحان با آن عظمت و كبريايى كه دارد بندگانش را به مجاورت خود مفتخر فرموده است :

و هو معكم اءينما كنتم
((و او با شماست هر كجا كه باشيد؛))

از مجموع منابع اسلامى و دريافت هاى عقلى و وجدانى به اين نتيجه مى رسيم كه قهر و غضب الهى ، معلول عللى است كه خود مردم آنها را به وجود مى آورند، مانند خطاها و گناهان و ستم و تعدى و دورى از خدا و غير ذلك . پس در حقيقت ، منشاء انتزاع قهر و غضب خداوندى ، اعمال ناشايسته خود مردم است ((نه غضب كه صف ذاتى خداوند نيست )) در صورتى كه عفو و راءفت و رحمت و كرم و لطف وجود و احسان .

منشاءيى جز ذات حكيم و فياض و عادل خداوندى ندارد. مى توان جمله : سبقت رحمته غضبه (( رحمت او بر غضبش سبقت دارد)) را كه در منابع اسلامى آمده است ، به همين معنى تفسير نمود. همچنين ، در هيچ موردى ديده نشده است كه خدا بفرمايد، غضب من بر همه چيز سبقت دارد؛ در صورتى كه خداوند در گسترش رحمت بر همه چيز چنين مى فرمايد:

ربنا وسعت كلّ شى ء رحمة و علما
((اى پروردگار ما، رحمت و علم تو بر همه چيز گسترده است .))