دختر خورشید در خرابه شام { ویژه نامه شهادت مظلومانه حضرت رقیه علیها السلام}

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

وداع زینب علیهاالسلام با رقیه علیهاالسلام





وقتی کاروان اسیران کربلا، به مدینه بر می گشت،
غمی جان کاه وجود زینب علیهاالسلام را می آزرد؛

چگونه از خرابه و شام دل بکند؟
نو گلی از بوستان حسین علیه السلام در این خرابه آرمیده

شام بوی رقیه علیهاالسلام را می دهد،
رقیه ای که یادگار برادر بود و نازدانه پدر
و در دست زینب علیهاالسلام امانت.

زینب علیهاالسلام بی رقیه چگونه به کربلا و مدینه وارد شود؟
غم سراسر شام را گرفته و گریه ها

باز هم سکوت شهر را در هم شکسته است.

[خادمه زینب کبری(س)]

اين جا خرابه های شام،
منزل گاه اهل بيت پيامبر(ص) است...

و او رقيه ی حسين(ع) است...

امشب رقيه، فقط پدر و نوازش های پدر را می خواهد.
امشب رقيه(س) است و عمه،
امشب رقيه(س) است و سر بابا،

امشب ملائک آسمان از غم دختر حسين(ع) در جوش و خروشند،
امشب شب وداع رقيه(س) و زينب(س) است...

رقیه جان...

بابا، امشب به مهمانی دلِ بی قرارت آمده!!
بگو از سيلی خوردن ها و تازيانه ها و آتش خيمه های عصر عاشورا...!!
بگو از درد غربت و محنت غريبی...

بگو از صورت های نيلی و اسيری و بيابان های بی رحمی...
بگو از بی شرمی يزيديان و کوفيان سست پيمان و استقبال شاميان...

آرام، نازنين عمه!!!
آرام!!!
اکنون تو، به مهمانی بابا می روی...

سفر به سلامت!

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

اندوه هجرت





امشب به وعده گاه نخستین باز می گردی.
آن جا پدر و ملائک، به اشتیاق، در انتظار تو هستند.

امشب آسمان گرفته و تاریک است و باد
خزان غبار مرگ می پاشد.

گریه امان اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم را
بریده است و عشق از غم این هجران، و اندوه هجرت تو
گل تازه شکفته و معطری که در قلب بهار می پژمرد، زار می نالد،

آرام و قرار زینب علیهاالسلام ، رفته است.
سرانجام آن لحظه فرا رسید و رقیه علیهاالسلام
کوچک زینب، از خاک تا افلاک پر کشید.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زيارتنامه حضرت رقيه(ع)

بسم الله الرحمن الرحيم

السلام عليك يا سيدتنا رقيه

عليك تحيه والسلام و رحمه الله و بركاته

السلام عليك يا بنت امير المومنين علي ابن ابي طالب

السلام عليك يا بنت فاطمه الزهراء سيده نساء العالمين

السلام عليك يا بنت خديجه الكبري ام المومنين و المومنات

السلام عليك يا بنت ولي الله

السلام عليك يا اخت ولي الله

السلام عليك يا بنت الحسين الشهيد

اسلام عليك ايتها الصديقه الشهيده

السلام عليك ايتها الرضيه المرضيه

السلام عليك ايتها التقيه النقيه

السلام عليك ايتها الزكيه الفاضله

اسلام عليك ايتها المظلومه البهيه

صلي الله عليك و علي روحك و بدنك

فجعل الله منزلك و ماواك في الجنه

مع ابائلك و اجدادك الطيبين الطاهرين المعصومين

السلام عليكم بما صبرتم فنعم عقبي الدار

و علي الملائكه الحافين حول حرمك الشريف

و رحمه الله و بركاته

و صلي الله علي سيدنا محمد وآله الطيبين الطاهرين

برحمتك يا ارحم الراحمين .

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

پروانه در آتش





همه شمع ها خاکستر شدند و پروانه ها آتش.

عشق، در حوالی غربتت پرپر شد و کوچه های دمشق، دلتنگ.
چند روز است که صدای هق هق غربتت،
خواب بی خیالی شام را در هم نمی ریزد.

چند شب است که در نبود ستاره اشک هایت،
آسمان شام، در بی ستارگی دق کرده است.

تا چند می شود همه غم های تو را شمرد؟
ما، بارانی تر از همه ابرهای جهانیم؛

کاش غم های تو ما را بگریاند!






عباس محمدی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

پرستویی سه ساله

سه سالگیِ خسته و تاب و توان بریده، سه سالگی بیابان دویده
و خارزار پیموده، اینک پرستوی زخمی و نفس بریده ای است

که از پسِ طوفان و شن باد کویر، از پس برهنه پاییِ هروله هایش
در تنور کربلا، دیگر حوصله ای به روزگار ندارد.

رمق بال و پر پرستو، اندک است؛
پرستوی سه ساله ای که از طواف رأس بریده قرآن
باز می گرددو دیگر هیچ آرزویی در این خراب آباد ندارد.

از گریه آمده؛ از بغض، از حماسه سازی اساطیر توحید و
شمشیرهای خداخواه، از غارتگری چشمْ بستگان به روی آفتاب
و حرامیان منع آب و ایمان، از تلاقی پیکرهای شهید، با نیزه های بی آبرو؛

همان نیزه هایی که با شرابخوارگی بیعت می کنند و
به حریم رسول اللّه صلی الله علیه و آله آتش می پراکنند.

آوار این همه اندوه، این همه کوردلی، این همه ستم پیشگی
برسراین کبوتربچه بی آشیان، ادامه کاروان را برنمی تابد.

آه از این سفر دور و دراز! آه از این توشه مصیبت که منزل
به منزل سنگین تر، بر شانه هایش پیش می آید.

آه از این لشکر بی فرمانروا که رسالتِ از این به بعدش
بر شانه های به جا مانده داغدار است... .



سودابه مهیجی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

ضریح کوچک تو



تو، بخشی از یک اقیانوس بودی که خورشید گرم چشم هایت،
ما را با ابرها باران می کرد و هر شب، باران های هزار ساله
بغضمان از ناودان های دلتنگی حرمت سرازیر می شد.

چقدر تلخ است این همه فاصله از حریم حرمت!
چقدر تلخ است که کبوتر باشیم و نتوانیم بر شانه های حرمت بوسه بزنیم!

نمی دانم کی دست های تشنه زیارت، مرا به ضریح مقدس تو می رساند.
هر روز ساعت هفت صبح، هفت گل سرخ غنچه می شوند تا
صدای تشنگی تو را هفت بار در گوش هفت دریا بخوانند.

هر روز ساعت هشت، هشت پرنده، هشت بار نامت را در همه هشتی های
خشتی دلتنگت آواز می کنند. هر روز ساعت نُه، نسیم نه بار از شش
جهت، نامت را در تمام طبقات آسمان جار می زند.

کاش نسیم صدایت را به خواب هایم می فرستاد تا از این سکوت
سربی شب و روز که لبریز تنهایی ام کرده است، رهایی یابم!

کاش می توانستم پرواز کنم تا
حریم حرم کوچکت، ای دریایی ترین!

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

شام، حرم یادگار حسین علیه السلام


رقیه کوچک و یادگار حسین علیه السلام ،
پس از رحلت در خرابه شام، همان جا مدفون گردید،

کم کم مقبره ای به روی قبر بی چراغ او ساخته شد
و بارگاهی برای عاشقان شد.

حرمش، میعادگاه عاشقان دل سوخته اباعبداللّه است
بوی حسین، از هر گوشه اش روح و جان را می نوازد

نیازمندان، دست حاجت به سویش دراز می کنند
و خسته دلان بار سنگین دل را در کنار او می گشایند.

زیارت حرم و بارگاهش آرزوی هر دل داده ای است.

سوختم ز آتش هجر تو پدر تب کردم
روز خود را به چه روزی بنگر شب کردم

تازیانه چو عدو بر سر و رویم می زد
ناامید از همه کس روی به زینب علیهاالسلام کردم

[خادمه زینب کبری(س)]

رسیده موج موهایت به دست خسته ی ساحل

به دنبال تو می گشتم تمام این چهل منزل


به تو حق می دهم با سر به سوی دخترت آیی

که یک عاشق شبیه تو ندیدم شاه دریادل


به اشکِ چشم و مژگانم زنم من آب و جارویت

کمی خاک است و خاکستر میان ما شده حائل


ز دندانت خبر دارم، ز دندانم خبر داری؟!

هزارن دردسر دارد، همین یک بوس ناقابل


فقط قاری من باش و دگر قرآن نخوان جایی

اگر هم آیه ای بر تو به روی نیزه شد نازل


ز چشمت خواندم انگاری که پرسیدی ز احوالم

خبر داری که با صورت، زمین خوردم من از محمل؟


پدر بعد از عمو جانم، رسیده بر گلو جانم

زمین خوردم مرا از مو کشید آن رومی جاهل


عدو دنبالم افتاد و ز ترسش زیر لب گفتم:

أغثنی یا اباالقربة، أغثنی یا ابافاضل


لگد زد سمت پهلویم، ولی من در تکاپویم

چرا بوی تو را دارد شیار چکمه ی قاتل؟


پدر شیرین زبان بودم ولی دستان سنگینش

گرفت از من توان گفتن یک جمله ی کامل


شبیه مادرت دستم مرا از پا در آورده

نمازم دردسر دارد، قنوت من شده مشکل


ز دلسوزی زنی آمد به دستش نان و خرمایی

به من رو کرد و تعارف زد: "بگیر این لقمه را سائل"


اگر عمه نبود اصلا نمی دانم چه می کردم

جسارت کرد آن شامی در آن بزم و در آن محفل


شدم خسته دگر بابا، مرا باخود ببر بابا

هزاران حرف ناگفته، شود کتمان میان دل


تمام شاعران بی بی فدای تار گیسویت

هزاران چون فرزدق ها هزاران همچنان دعبل


محمد جواد شیرازی

[خادمه زینب کبری(س)]