حرم در روز شهادت
دیوارهای صحن، با پارچه سیاه پوشیده شده بود.
کبوترای حرم، روی سقاخونه نشسته بودند و با چشم های
غمگینشون و با زبون بی زبونی، به همه خوش آمد می گفتند.
زائرها، لباس سیاه پوشیده بودند.
یک عده زنجیر به دست داشتندو به حالت
دسته های زنجیرزنی وارد صحن می شدند.
یک عده عزاداری و سینه زنی می کردند و
همه با هم سرود عزا می خوندند.
همه نگاه ها به یک سمت بود؛ به سمت ضریح امام رضا
و همه یک عالمه حرف تو دلشون داشتند که به امام رضا بگن.
همه اول سلام می دادن و بعد به امام رضا می گفتند
که چقدر دلشون برای امام تنگ شده بود.
حرف هاشون رو یکی یکی با امام رضا درمیون
می ذاشتن و درد دل می کردند.
ای کاش به همین زودی ها، ما هم مهمون امام رضا بشیم
و طعم شیرین مهمون نوازی این امام بزرگ رو درک کنیم.
ان شاءاللّه
نقل قول
