تاریخچه کامل اسلحه کلاشینکف

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

بنابراین، اگر شما قصد دارید به سمت هدفی شلیک کنید که دویست کیلومتر دورتر در حال دویدن است آـ کا سلاحی مزخرف است. اما اگر مثلا شما در جنگلهای ویتنام که نیروهای آمریکایی برای اولین بار با آ ـ کا ۴۷ روبرو شدند، در حال نبرد باشید، وضعیت اینطور است: شما با گروهانتان در حال پیشروی از جنگلهای متراکم و مرطوب هستید. به خاطر پوشش‌های گیاهی زیاد قدرت دید فواصل زیاد را ندارید؛ شما از لحاظ روانی در وضعیت مناسبی قرار ندارید چون هر لحظه ممکن است با گروهان دشمن مواجه شوید.

در چنین موقعیتی، دقت امتیاز ویژه‌ای به حساب نمی آید. تقریباً در نیمی از مواقع، شما بدون اینکه دشمن را ببینید اقدام به شلیک می‌کنید؛ تنها چیزی که راهنمای شماست نور لوله‌های تفنگ دشمن و سر و صداهایی است که به گوش می‌رسند. در چنین سناریویی از جنگ، عدم دقت آ ـ کا ۴۷ می‌تواند امتیاز تلقی شود، چون هر مجموعه‌ای از تیرهای شلیک شده در مقیاسی وسیع‌تر از تیرهای یک تفنگ دقیق پراکنده می‌شود و بنابراین شانس تیرهای شما برای اصابت به چیزی، بیشتر است.

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

حالا که شرایط ویتنام را تصور کردیم این را هم باید به خاطر داشته باشیم که تفنگ آ ـ کا توسط یک مکانیک تانک برای عمل در سرمای جانفرسای روسیه ساخته شده بود که هم ناپلئون و هم هیتلر را به زانو درآورده بود. با این سلاح، شما می‌توانید مطمئن باشید که در حال کشتن و وارد کردن ضربه به دشمنید و مطمئنید که آ ـ کا ۴۷، فارغ از اینکه بعدش چه شود، شلیک خواهد کرد.

قابلیت اعتماد این تفنگ هم شکفت‌انگیز است. جستجویی کوتاه در اینترنت ویدئوهایی از آ ـ کا ۴۷ نشان می‌دهند که این اسلحه از میان شن، گل و لای و آب بیرون آورده می‌شود و با آن شلیک می‌شود.
مجموعه این ویژگی‌های مثبت باعث شده بود در ویتنام هنگامی که تفنگ ام ـ ۱۶ آمریکایی در جنگ‌های جنگلی گیر می‌کرد، نیروهای آمریکایی اغلب تفنگ‌های پیشرفته و خوش دستشان را دور بیندازند و آ ـ کا ۴۷ مربوط به سربازان کشته شده دشمن را بردارند. بنابراین، این وضعیت باعث شده بود حرف و حدیث‌هایی پیش بیاید مبنی بر اینکه تمام قدرت و ثروت آمریکا نتوانست سلاحی بهتر از سلاح ارزان و ساده کلاشنیکف کمونیست بسازد.

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

رتباط آ ـ کا با سرمای زمستان روسیه باعث شد این سلاح به مزایای دیگری آراسته شود که در درگیری‌های دوران جنگ سرد کارساز بودند. به خاطر اینکه این سلاح باید طوری ساخته می‌شد که کاملاً با دستان پوشیده در دستکش های قطور زمستانی فرد استفاده کننده سازگار و قابل باز و بست باشد، میخائیل کلاشنیکف آن را طوری طراحی کرد که استفاده، تمیز کردن و سوار کردن قطعات آن ساده باشد. به همین دلیل است که شما می‌توانید هر کسی را از خیابان بیاورید، بنشانید و طرف تنها چند ساعت، نحوه کار کردن با آ ـ کا ۴۷ را به وی یاد بدهید. برای تمیز کردن آ ـ کا هم به تجهیزات خاصی نیاز نیست: اگر چند گره به یک بند پوتین زده شده و به روغن موتور آغشته شود، می‌توان با کشیدن این بند داخل لوله تفنگ آن را تمیز کرد.

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

جنگ شوروی با افغانستان: آ ـ کا ۴۷، کاردی که دسته خودش را برید
وقتی که در سال ۱۹۷۹ نیروهای شوروی به قصد حمایت از دولت کمونیست افغانستان در برابر نیروهای مجاهدین افغان و داوطلبان خارجی عرب به افغانستان حمله کردند، سازمان سیا آمریکا صدها میلیون دلار برای حمایت از شورشی‌ها هزینه کرد و به طور مخفیانه آنها را به کلاشنیکف‌های مصری و چینی مسلح کرد. جنگی که نیروهای شوروی انتظار داشتند پیکاری کوتاه و قاطع باشد به نبردی تلخ و پردامنه تبدیل شد و در نهایت شورشی‌های افغان حساب شکست شرم‌آوری که ویتنامی‌ها با کلاشنیکف به آمریکا تحمیل کرده بودند را کف دست نیروهای شوروی گذاشتند.
فروپاشی شوروی عاملی بود که ضربه نهایی را به کشور مخترع این سلاح وارد آورد. ذخائر فراوان تسلیحات شوروی، از جمله تعداد زیادی تفنگ آ ـ کا ۴۷ هم روانه بازارهای سیاه و هم وارد کانال‌های رسمی شد. این بود که این سلاح ارزان قیمت حتی بیشتر از گذشته ارزان شد، تا جایی که امروزه در برخی از نقاط دنیا قیمت این سلاح از قیمت یک مرغ زنده ارزان‌تر است.
البته بخش زیادی از سلاح‌های آ ـ کا که آمریکا برای شورشی‌های افغان خرید، اکنون علیه سربازان خود این کشور مورد استفاده قرار می‌گیرند چون این شورشی‌ها تهاجم آمریکا علیه کشورشان را همانگونه می‌بینند که حمله شوروی را.

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

آ ـ کا ۴۷ هنوز در دنیای امروز قربانی می‌گیرد
بانک جهانی اکنون برآورد کرده حدود ۵۰۰ میلیون سلاح گرم در دنیا دست به دست می‌چرخند که حدود یک پنجم آنها کلاشنیکوف هستند.
هم‌اکنون تولید این سلاح در ده‌ها کشور از جمله بلغارستان، چین، مصر، عراق، هند، نیجریه، کره شمالی، لهستان، صربستان و سودان ادامه دارد.
امروزه، آ ـ کا ۴۷ بیش از هر سلاح دیگری در تاریخ بشر انسانها را قربانی کرده است و هیچ نشانه‌ای از کاهش آمار تلفات این سلاح مرگبار وجود ندارد.
تمام این ماجراها از نقشه‌ای آغاز شد که میخائیل کلاشنیکف در سال ۱۹۴۱ روی تخت بیمارستانش کشید.

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

کلام آخر از میخائیل کلاشنیکوف
شاید بهتر باشد کلام آخر را به میخائیل کلاشنیکوف، مخترع این سلاح، واگذار کنیم که نوامبر امسال ۹۴ ساله شد و خانه‌اش جایی در نزدیکی موزه کلاشنیکوف در کوه‌های اورال روسیه است.
از میخائیل کلاشنیکوف در شصتمین سالگرد استفاده از سلاحی که اختراع کرده بود پرسیده شد آیا هیچوقت برای ساختن مرگبارترین سلاح جهان افسوس می‌خورد و او در پاسخ گفت: «من این سلاح را برای محافظت از سرزمین مادری‌ام ساختم و من برای اینکه سیاستمداران چگونه از آن استفاده کرده‌اند، افسوس نمی‌خورم و مسئولیت آن را هم نمی‌پذیرم.»
با این حال، تصور کنید که تلویزیون را هر شب باز کنید و ببینید که از آنچه شما بهترین سال‌های زندگیتان را صرف ساختنش کرده‌اید برای تخریب، قتل و نسل‌کشی استفاده می‌شود. شاید به همین دلیل است که او چند سال بعد در مصاحبه‌ای دیگر از آرزوهایش برای شاعر شدن گفت و درباره اختراعش گفت: «ترجیح می‌دادم ماشینی اختراع می‌کردم که مردم از آن استفاده می‌کردند و مثلاً می‌توانست به کشاورزان برای بهتر انجام دادن کارشان کمک کند؛ مثلا ماشین چمن‌زنی.»