ویژه نامه میلاد فرخنده پیامبراکرم و گرامیداشت هفته وحدت

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ولادت فرخنده و با سعادت اشرف الاوصیاء
خـاتم المـرسلیـن ؛ حبيـب الـه العــالميــن ؛
طبيب القلــوب المــومنيـن ؛ پيامبرعطوفت
ورافــت و رحمـت ، حضــرت محمــد (ص)
و آغاز هفتـه وحـدت بر مسلمـانـان جهـان
و شیفتگان خاـدان عصمت و طهارت مبارك باد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

یک جرعه از اقیانوس علم نبی اعظم :

قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم

شَرُّالنّاسِ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیاهُ، وَ شَرُّ مِنْ ذلِکَ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیا غَیْرِهِ.

پیامبر اکرم که درود خدا براو وخاندانش باد فرموده اند:

بدترین افراد کسى است که آخرت خود را به دنیایش بفروشد
و بدتر از او آن کسى خواهد بود که آخرت خود را براى دنیاى دیگرى بفروشد.

من لا یحضره الفقیه : ج 4، ص 353، ح 5762

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای سپید بزرگ آیین! آمدی
و دندان‏های سیاهی را در هم شکستی.

آمدی و آفتاب، باطن شکوهمندت را
در آسمان نبوت، برای همیشه گستراند.

آمدی و طاق کسرای ظلم فرو ریخت.
آمدی و رودخانه ‏های تباهی، در بستر سیاهشان خشکیدند.

آمدی وبه یمن آمدنت آتشکده ‏ها
به خاموشی تن دادند.

ای پیام ‏آور آسمان‏های وسیع!
پرنده‏های دلمان را به تو سپرده‏ ایم
و آیین سپیدت را عاشقانه به ترنم آمده ‏ایم.

نفس‏های زلالت که بر پنجره‏های زمین پاشید،
گلدان‏های یگانه ‏پرستی بر تاقچه‏ های جهان به گل نشست.

آمدی و رشته ‏های بت‏ پرستی،
با دست‏های عادلت، پنبه شد.

آمدی و کوچه‏ های تیره و تارمکه را
باران ستاره های نور فراگرفت.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

وحدت

شیعه و سنی، دو بال اسلامند.
مگر پرنده را با یک بال، مجالی برای پرواز هست؟!

در دنیای هفت میلیاردی امروز،
چیزی جز وحدت و هماهنگی این دو بال،
آسمان اسلام را به افق سعادت اتصال نخواهد داد.

وحدت اسلام، نقطه ضعف دشمنان است
و نقطه عطف سعادت مسلمانان،

این نقطه را دریابیم،
پیش از آن که دشمن آن را دریافته باشد!

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

وحدت

شیعه و سنی، دو بال اسلامند.
مگر پرنده را با یک بال، مجالی برای پرواز هست؟!

در دنیای هفت میلیاردی امروز،
چیزی جز وحدت و هماهنگی این دو بال،
آسمان اسلام را به افق سعادت اتصال نخواهد داد.

وحدت اسلام، نقطه ضعف دشمنان است
و نقطه عطف سعادت مسلمانان،

این نقطه را دریابیم،
پیش از آن که دشمن آن را دریافته باشد!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

یک جرعه از اقیانوس علم نبی اعظم :

قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم

شَرُّالنّاسِ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیاهُ، وَ شَرُّ مِنْ ذلِکَ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیا غَیْرِهِ.

پیامبر اکرم که درود خدا براو وخاندانش باد فرموده اند:

بدترین افراد کسى است که آخرت خود را به دنیایش بفروشد
و بدتر از او آن کسى خواهد بود که آخرت خود را براى دنیاى دیگرى بفروشد.

من لا یحضره الفقیه : ج 4، ص 353، ح 5762

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای سپید بزرگ آیین! آمدی
و دندان‏های سیاهی را در هم شکستی.

آمدی و آفتاب، باطن شکوهمندت را
در آسمان نبوت، برای همیشه گستراند.

آمدی و طاق کسرای ظلم فرو ریخت.
آمدی و رودخانه ‏های تباهی، در بستر سیاهشان خشکیدند.

آمدی وبه یمن آمدنت آتشکده ‏ها
به خاموشی تن دادند.

ای پیام ‏آور آسمان‏های وسیع!
پرنده‏های دلمان را به تو سپرده‏ ایم
و آیین سپیدت را عاشقانه به ترنم آمده ‏ایم.

نفس‏های زلالت که بر پنجره‏های زمین پاشید،
گلدان‏های یگانه ‏پرستی بر تاقچه‏ های جهان به گل نشست.

آمدی و رشته ‏های بت‏ پرستی،
با دست‏های عادلت، پنبه شد.

آمدی و کوچه‏ های تیره و تارمکه را
باران ستاره های نور فراگرفت.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

قسم به اشهد ان لااله الا الله
تو آمدی که بگویی علی ولی الله

تو آمدی و ترحّم شدند دخترها
چقدر صاحب دختر شدند مادرها

تو آمدی و رعیّت شکوه عبد گرفت
بدین طریق چه آقا شدند نوکرها

خدای خوب به جای خدای چوب نشست
و با اذان تو بالا گرفت باورها

بگو: مدینه علمی، علی درآن است
بگو: که واجب عینی است حرمت درها

بریز شیره پیغمبری به کام حسین
که از حسین بیاید علی اکبرها

زمان گذشت زمان ظهور دیگر شد
حسین منی انا من حسین اکبر شد

هزار حضرت مریم کنیز مادر توست
تورا بس است همینکه بتول، دختر توست

به دختران فلان و فلان نیازی نیست
اگر خدیجه والامقام همسر توست

علی و فاطمه دو رحمت خداوندی
برای عالم دنیا و صبح محشر توست

به یک عروج تو جبرئیل از نفس افتاد
خبر نداشت که این تازه اوج یک پَر توست

به عرش رفتی و ماندی در آن تقّرب محض
خدا برابر تو یا علی برابر توست

تو با علی جریان ساز شیعه اید ، اما
شناسنامه ی شیعه به نام جعفر توست

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تولد حقیقت

آمنه دارد گهواره آفرینش را تاب می دهد؛
دارد عشق را در نوسانی منظم، بالا و پایین می برد.

... و محمد صلی الله علیه و آله ، مرکز ثقل آفرینش، با
گونه هایی گل انداخته از بوسه های مکرر، آرام
در گهواره، چشم بر هم نهاده است.

آمنه دارد کودکش را در توازنی شگرف تاب می دهد؛
دارد او را به موسیقی لالایی های بکر می برد.

به خود می آید که در متراکم ترین لحظه های شادی
و شوق نشسته است. پلک می زند؛ پلک می زند تا مبادا این
ثانیه ها که اوج بی زمانی اند، رویایی بیش نباشد.

آمنه از تنهایی دیروز می ترسد و دستانش را به
گهواره دخیل می بندد؛

آن را از نوسان باز می دارد و کودک
را به آغوش می گیرد و می بویدش.

نه! این خواب نیست.
این خلسه شورانگیز توهم نیست.

او اکنون کودکی را در آغوش دارد که روزی
ستاره خواب ها و سیب سرخ رویاهای صادقه اش بود.

آمنه، دیروز هم خواب نبود.
وقتی طفلی که در رحم داشت، او را به آرامشی
فصیح می برد و وجودش را از خاطره عبدالله لبریز می کرد.

آن لحظات رازآلود اگر نبودند
آمنه، دنیای بی عبدالله را چگونه نفس می کشید؟