ویژه نامه عید سعید غدیرخم { طلوع صبح ولایت }

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خورشید و ماه

با محمد صلی الله علیه و آله ، هر چه بالا می روی، بالاتر می بینی
و این لیاقت، تنها شایسته علی علیه السلام است که در تسخیر
قلب ملایک، سابقه ای دیرینه دارد.

غدیر، آنجاست که شاخه های علی علیه السلام
و محمد صلی الله علیه و آله به اتصال پیوندی
به نام فاطمه علیهاالسلام اوج می گیرد

و دوازده میوه امامت از شجره طیبه شان،
به دامان عاشقان می افتد.

آنجا، دستان توحیدی رسول خدا صلی الله علیه و آله
حجاب های ظلمانی را کنار می زند
تا آنچه از ناگفته های رسالت باقی مانده است، زمزمه کند.

مردم! بگویید به باد، به باران، به آفتاب و به آب
که اینک علی علیه السلام ، جانشین من است

و در عبور روز و شب، ماه و خورشید،
این چنین جایگاه خود را عوض می کنند
تا تاریکی، رهروانشان را نبلعد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«دریاترین برکه»




این بار هم، سفری دیگر، چونان گذشته، و بازگشتی دوباره
از آخرین سفر، بی‏شباهت به گذشته؛

حجة الوداع، برکه نزدیک است و حقیقت نزدیک‏تر، در چند قدمی.
سیل کاروانیان، خاک سوزانِ حجاز را در می‏نوردند.

تاریخ سالخورده حجاز، گرد زمان بر پلک‏هایش، با چشم‏های
نیمه باز انتظار حماسه‏ای دیگر را می‏کشد و باز هم...

امین وحی از پس پرده‏های غیب، از ورای
ابرهای کبودِ آسمان حجاز، از جانب او...

امّا این بار با سبزترین پیام، با زلال‏ترین نزول می‏آید
«یا ایها الرّسول بلِّغ ما اُنزل إِلَیْکَ من ربک»

زبان بلیغ رسول در آشوب می‏افتد و باز هم پیامی سبز،
حجم وجودش را پر می‏کند؛

یا ایها الرّسول بلِّغ ما انزل إِلَیْکَ من ربک»
سخت در اندیشه است که چگونه و این بار...
پیام دوباره، کاخ اندیشه ‏اش را فرو می‏ریزد.

«فَاِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رسالتَه»، دل آشوبه‏اش، زدوده می‏شود و
... به خواست رسول، قافله می‏ایستد، درست کنار غدیر،
دریاترین برکه، حماسی‏ترین جایگاه تاریخ.

این‏بار حقیقت دین، در قلب صحراهای حجاز، از ورای حجاز
شترانی که تا چندی پیش راه به سوی مدینه می‏بردند،
بر دیواره‏های زمان طنین افکن می‏شود.

نوای «من کُنتُ مولاهُ، فهذا علیٌ مولاه» در گوش زمان می‏پیچد.
«الهم والِ مَنْ والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ؛

بارالها، آن کس را که دوستی‏اش کند، دوست باش و آن کس را که
با او دشمنی کند، دشمن شو و آن کس را که یارش باشد، یاری کن و
آن که او را خواری خواهد، خوار ساز.»

این بار امانت خدا و رسالت رسول، بر دوش علی فرود
می‏آید و علی پا بر جای نبی می‏گذارد.

علی که امام عشق است و «حقیقتی بر گونه اساطیر» و افسوس
که تنها پنج بهار با خنکای عدالت شکفت و افسوس که کوفه نشینانِ
بی‏کفایت دچار کفر شدند و قلب دریایی‏اش را شکستند.








اکرم کامرانی اقدام

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از غدیر چه میدانیم ؟

روز غدير.. نسيم عطرآگين نبوت و شميم روح افزاى رسالت
و دستاورد همه پيامبران و رسالت‏هاى الهى است.
روز غدير.. سرآغاز سيرت هماره جوشان و راه قرآن گويا و كامل كننده دين حنيف
و فرجام بخش نعمت‏هاى خداوندى و موهبت‏هاى قدسى است

روز غدير.. همان روزى كه پيامبر پس از بازگشت از حجة الوداع (سال 10 هجرى)
آخرين خطبه خود را در بدترين شرايط آب و هوايى و وزش بادهاى تند و سوزناك
و كارشكنى منافقان و بازيگرى بيماردلان و سخنان نااميد كننده
و شايعة پراكنى شايعه سازان و آشوبگرى اوباش خواند!

پيامبر در ميان آنان برخاست تا اعلام كند على(ع)
وصى او، جانشين او، نايب او و وزير اوست.

او داراى ولايت پيامبران و حكومت رسولان و رهبرى حق و حقيقت در ميان مردم است.
آنچه رسول خدا (ص) از آن برخوردار بوده على همان را برخوردار است
و هر كه پيامبر بر او ولايت و سرپرستى داشت، على نيز سرپرست اوست.

منزلت او بسان منزلت پيامبران است و رهبرى و ولايتش مطلق است.
هيچ قيد و شرط و مانع و بازدارنده ‏اى ندارد.
خداوند متعال اين رويداد بزرگ جهانى را چنين معرفى كرده است:

« الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِينًا»

امروز دين شما را برايتان كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم
و اسلام را براى شما (به عنوان) دينى برگزيدم».

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از دوردست ، صدایی ، سکوت صدا را می ‏آشوبد .
به گمانم صدای زنگ کاروان است که در همهمه وحشت‏ افزای تنهایی برکه می‏ پیچد .
ای کاش لحظه‏ ای کنار من درنگ کنند تا تنهاییِ خود را با حضورشان قسمت کنم .
ای کاش آبی داشتم تا عطش و خستگی راه را با خنکای وجودم فرو می‏ نشاندند !

غدیر ، خسته و تنها ، سر در گریبان فرو برده و رؤیاهایش را آه می‏ کشد .
کاروان نزدیک و نزدیک‏تر می شود . ناگاه ، صدایی ، در سکوت کاروان پیچید .
صدایی ، حجاز را به لرزه افکند .

بایستید ! دهان‏ های باز برگشتند تمام گردنه ‏های حجاز برگشتند
همین که پرده خاموش کاروان افتاد صدا دوید و در آغوش کاروان افتاد
رفتگان را فرا خوانید و جاماندگان را دریابید که پیامی مهم دارم .

سکوت ، به زمزمه نشست . زمزمه ها بلند و بلندتر و موجی از همهمه در کاروان افتاد .
دستان خدا در دست رسول اللّه‏ صلی الله علیه و آله ، بالا رفت .
مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه .

تاریخ سال‏خورده حجاز ، هنوز هم هجوم بی‏ دریغ دستانی را که برای بیعت پیش می ‏آمدند ،
به خاطر دارد .

شاد باش ‏های آمیخته با کینه فرود آمدند .
سیل تبریک ‏های پیاپی که بوی نفرت می ‏داد .
عقده ‏ها سر باز کرده و زخم‏ های چرکینی که متولد شد .

... و خدا ، ولایت علی علیه السلام را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت .

چشمه حیات جاری شد تا بنی ‏آدم ، عطش بی‏حد و حصر خود را فرو بنشاند به زلالیِ محبت مولا .
و حب علی ، سرآغاز همه خوبی ‏ها گشت .

راه راست نمایان و دین خدا تکمیل شد .
آینده تاریخ انسان ، به دست های ید اللهی علی سپرده شد
تا در سایه ‏سار محبت و عدالت بی‏ دریغش ، به آرامش برسد .

بارانی از رحمت ، باریدن گرفت . خدا ، مهر علی را به خاک هدیه کرد و خاک ،
بارور شد ، نام علی را به گوش آب‏ها خواند و رود ها خروشیدند ،
یاد علی را به درخت ‏ها ، سپرد و درخت‏ ها ، سبز شدند .

صدای هلهله می ‏آید ؛ اما حزنی غریب ، گلوی لحظات را می‏ فشرد غدیر ،
شاد و غمگین است .

اینجا نقطه آغاز دلتنگی ‏های علی است ؛ شروع داستان حق‏ طلبی فاطمه علیها السلام .
غدیر ، رنج روز های نیامده علی است ؛ ابتدای بیست و پنج سال خانه‏ نشینی ذوالفقار .
غدیر ، اولین پژواک از اندوه بی‏شمار ، چاه دلتنگی‏ های مرتضی است .



خدیجه پنجی
تنظیم: گروه دین و اندیشه تبیان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ولایت امیر المؤمنین علیه ‏السلام ،
چشمه حیات لازَمان و لا مکانی است
که در جوشش همواره خویش، هیچ کس را
از آن بیعت تاریخی محروم نمی‏کند.

از رحمت خدا دور است هرکه این باب فیض الهی را
بر مشتاقان حق ببندد و نعمت ولایت را از آنان دریغ نماید.

آن منبری که در غدیر خم ساخته شد تا رسول خدا صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله
بر فراز آن دست علی علیه ‏السلام را در دست خویش بفشارد،
تندیس اهورایی پیوند ولایت به نبوت بود
که هنوز در عرصه تاریخ ماندگار است

و انعکاس آن صدای ملکوتی حضرت خاتم
که آیه حقانیّت وجود امیر المؤمنین علیه ‏السلام را قرائت فرمود،
هر لحظه در گوش‏های زمانه تکرار می‏شود.

یاران! شتاب کنید، مبادا از میوه ‏های آسمانی این شاخه طوبی
دستمان کوتاه بماند که درخت ولایت، ریشه در بوستان وحی دارد
و شاخ و برگ در آسمان‏ها گسترده است.

می‏دانم توانی بسیار باید دستمان را که بتواند با دستِ خدا بیعت کند
و آن همه عظمت را در خویش بفشارد؛ ولی هراسی به دل راه ندهید!
بگذارید دستمان زیر فشار قدرت علی علیه ‏السلام بشکند؛
اما بیعتمان استوار بماند!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ظهر بود؛گرم و تن ‏سوز؛
خاک‏ها، از شلاق شعله ‏های خورشید، زخمی.

ظهر بود که صدای صاعقه زمان،
حادثه ‏ای را رقم می‏زد.

صدا، پروانه ‏ای می‏شد که روی هزاران
شانه خسته و خاک ‏گرفته می ‏نشست.

برکه، خودش را تا مرز دریا شدن باور کرده بود.
برکه، روی پاهایش ایستاد و موج موج خنده بر چهره میهمان‏ها پاشید.

برکه، ایستاده بود و بهار را در آغوش می‏کشید.
برکه، تمام پروانه ‏های تنش را
در آسمان آبی صحرا رها کرده بود و در خودش نمی‏ گنجید.

غدیر دیگر برکه نبود.

«غدیر ای باده‏ گردان ولایت
رسولان الهی مبتلایت
ندا آمد ز محراب سماوات
به گوش گوشه ‏گیران خرابات
رسولی کز غدیر خم ننوشد
ردای سبز بعثت را نپوشد»

غدیر دف می‏زد
و بر طبل‏ های شادی می ‏کوبید.

ناگهان، دست‏های خورشید، در دست‏های وحی گره خورد.
آسمان خودش را روی پاهای خورشید انداخت.

تمام ستاره‏ های آسمان،
به شب ‏نشینی چشمان خورشید آمدند.

دست‏های وحی، بالا می‏ رفت
و دست‏های خورشید را بالاتر می برد.

هزاران باور، می‏دیدند و تبریک می‏گفتند.
«اشهد انک امیر المؤمنین الحق الذی نطق بولایتک
التنزیل و اخذ لک العهد علی الأمه».

غدیر فریاد می‏کشید و دهان‏ های تعجب، خشک شده بود.
غدیر فریاد می‏کشید و صدای پای بهار،
تا آسمان هفتم پیچیده بود.

غدیر فریاد می‏کشید و رسول،
طنین صدایش را در برکه به نجوا نشانده بود.

«من کنت مولاه فهذا علی مولاه اللهم وال من والاه
و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله».

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خورشيد شكفته در غدير است علي

باران بهار در كوير است علي

برمسند عاشقي شهي بي همتاست

بر ملك محمدي امير است علي

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

این صدای گرد و خاک بال کیست؟
این تلاطم های موج یال کیست؟
اولین بار است میخواند سرود!!
آخرین بار است می آید فرود
آمد و شوقی شد و در سینه ریخت
برسرم بارانی از آئینه ریخت
بند تسبیحم برایش دانه شد
مسجد قلبم کبوترخانه شد
آیه ای آورده سنگین و ثـقیل
زیر این آیه تلف شد جبرئیل
آیه ای از حضرت قدوس خم
شیعیان ، الیوم اکملت لکم
....
آیه ای آورد و خود پرواز کرد
باب عشق و عاشقی را باز کرد
آیه اش ظرفیت سی جزء بود
وه که هم اعجاز و هم ایجاز کرد
می شود با گفتن یک واژه اش
یک صد و ده مرتبه اعجاز کرد
می شود با خواندنش جبریل شد
سینه ی هفت آسمان را باز کرد
گفت باید از همین ساعت به بعد
روز را با یا علی آغاز کرد
گفت و گفت و گفت از حمد خدا
با عبارات و اشاراتی رسا
....
گفت حمد آن که باران آفرید
از کویر و ابرها نان آفرید
استجابت را شبیه آب کرد
آه را از پشت طوفان آفرید
شیعه ی خورشید ، یعنی ذره را
آفرید اما فراوان آفرید
از نکاح اسم رحمن و رحیم
طفل اقیانوس امکان آفرید
بعد از آن که شانه ای بر باد داد
حال دریا را پریشان آفرید
خود نمایی کرد بر جن و ملک
حیدری از جنس انسان آفرید
....
سایه را دنباله ی خورشید کرد
نور را بر ذره ها تأکید کرد
گفت زین پس هر کسی دارد نیاز
سوی حیدر پهن سازد جانماز
هر که را من قبله بودم تا به حال
کعبه اش باشد علی ، تم المقال
ابن که دستم منبر دستش شده
این که جبرائیل هم مستش شده
روی این آئینه حق تابیده است
عکس تجریدی خود را دیده است
حرف حق را می زند آئینه وش
با لب شمشیر تیز و مخلصش
دستهایش بوی خیبر میدهد
خستگی را از همه پر میدهد
منبری از خطبه های ناب خواند
در غدیر اسم علی را آب خواند
السلام ای آب دریای صمد
ای زلال قل هو الله احد
ای که میگردی شبیه انبیا
بر هدایت کردن قومت، بیا
ای رسول مردم آئینه ها
بعثت غارت، حرای سینه ها
ای به بالای جهاز اشتران
شأن تو بالاست در بالا بمان
از تو می ریزد صفات کبریا
ذات تو ممسوس ذات کبریا
نردبان وصف تو بی انتها
پله ی این نردبان سوی خدا
چون تکلم میکنی موسائی ام
تا که خلقم میکنی عیسا ئی ام
جت دردم، کشتی نوحت کجاست؟
جسم سردم، گرمی روحت کجاست؟
ای مسیح دردهای لاعلاج
ما همه دردیم ، ظرف احتیاج
ما همه زخم یتیم کوچکیم
کن مدارا با همه ، ما کودکیم
ما نسیم ذکر تقدیس توائیم
حاجیان فصل تندیس توأئیم
کوچه را میگردی و طی میکنی
کوزه را ظرفیت می میکنی
روی دوشت کیسه ی خرما و نان
میروی در کوچه ها دامن کشان
کیسه نه دل میبری بر روی دوش
شیعه هستم شیعه ی خرما فروش
ای یفیدی ای کبودی ای بنفش
ای به چشم پای سلمان ، جای کفش
ای به هر گام تو صدها التماس
کیسه بر دوش سحر ای ناشناس
ما همه مدیون شمشیر توئیم
تشته ی نان جو و شیر توئیم
بیعت گیجیم ما را راه بر
با خودت تا اشتهای چاه بر

***شیخ رضا جعفری ، برگرفته از وبلاگ سواد آینه***

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

غدیر، نام اقیانوس بی کرانی است که افق در افق، با
آسمان نسبت دارد و موج در موج، هم آغوش عرش است.

عرش، از آخرین موج های غدیر آغاز می شود.

خوش به حال فرشتگان که هر شامگاه، با سرخی شفق، فوج فوج
در زلال بی کران غدیر بال می شویند و در ساحل سبز غدیر به نماز می ایستند!

آدم از بهشت شروع شد و به زمین پیوست و سال ها
در زمین گشت و گشت؛ با شیون و اندوه.

سرانجام، غدیر خم را یافت و از معبر غدیر، دوباره به بهشت بازگشت.
در جاذبه این خاکدان سخت، غدیر تنها بال پرواز به سمت بهشت است.

دیگر هر چه هست، خاک است، خون است، خاکستر است.
یکصد و بیست و چهار هزار چشمه از ازل تا به ابد جاری گشت و به غدیر پیوست.

اینک غدیر، حاصل یکصد و بیست و چهار هزار چشمه زلال رسالت است
که موج در موج، عرفان و معرفت را فراراه انسان قرار داده است.

«فَصَلّ لِرَبِّکَ وَانْحَرْ».
پس اگر هنوز ذوق تماشایت هست بیا به کرانه غدیر بایست
تا پنجره هایی از عرش در برابرت گشوده شود و تو را به تماشای لوح و قلم ببرد.

هیچ گاه آرزو کرده ای که تو در لب دریایی، آهسته آهسته قدم بزنی
و فرشتگان، فوج فوج از برابرت پرواز کنند؟

اگر جوابت آری است، در یک غروب، دست از هر چه هست و نیست
بشوی و تنها یک دل با خود بردار و در کرانه غدیر برو، ببین
پرواز فرشتگان چقدر زیباست، چقدر تماشایی!

هر کس که یک بار گذرش بر کرانه های غدیر افتاده باشد،
دیگر همیشه مست است، همیشه عاشق است.

دیگر هیچ گاه غم سراغش نخواهد آمد.
پس پیراهنی از غدیر مبارکت باد!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خورشید و ماه

با محمد صلی الله علیه و آله ، هر چه بالا می روی، بالاتر می بینی
و این لیاقت، تنها شایسته علی علیه السلام است که در تسخیر
قلب ملایک، سابقه ای دیرینه دارد.

غدیر، آنجاست که شاخه های علی علیه السلام
و محمد صلی الله علیه و آله به اتصال پیوندی
به نام فاطمه علیهاالسلام اوج می گیرد

و دوازده میوه امامت از شجره طیبه شان،
به دامان عاشقان می افتد.

آنجا، دستان توحیدی رسول خدا صلی الله علیه و آله
حجاب های ظلمانی را کنار می زند
تا آنچه از ناگفته های رسالت باقی مانده است، زمزمه کند.

مردم! بگویید به باد، به باران، به آفتاب و به آب
که اینک علی علیه السلام ، جانشین من است

و در عبور روز و شب، ماه و خورشید،
این چنین جایگاه خود را عوض می کنند
تا تاریکی، رهروانشان را نبلعد.